درگذشت حسین خواجه‌امیری، مشهور به «ایرج»، تنها خاموشی یک حنجره بلندآوازه نیست، وداع با هنرمندی است که با صدای قدرتمند، وسعت صوتی کم‌نظیر و تحریرهای درخشان خود، چند نسل را شیفته آواز کرد و به گفته پیشکسوتان موسیقی اصفهان، جایگاهی در تاریخ هنر ایران به دست آورد.به گزارش ایرنا، بعضی صداها با گذشت زمان قدیمی نمی‌شوند؛ فقط تبدیل به خاطره می‌شوند. صدای ایرج برای بخش بزرگی از ایرانیان چنین جایگاهی دارد؛ صدایی که روزگاری از رادیو به خانه‌ها می‌آمد، در سالن‌های سینما شنیده می‌شد و بعدها از نوار، صفحه و رسانه‌های مختلف به نسل‌های بعد رسید، او توانست میان موسیقی جدی و سلیقه عمومی پلی بسازد و آثاری از خود بر جای بگذارد که برای بسیاری از مردم، بیش از یک قطعه موسیقی و بخشی از خاطرات زندگی است.ایرج از آن صداهایی بود که به محض شنیده شدن، قابل تشخیص بود، صدایی پرقدرت، شفاف، خوش کوک و برخوردار از وسعت صوتی که در حافظه شنیداری چند نسل از ایرانیان ماندگار شد، او تنها خواننده‌ای برای اهالی موسیقی نبود، بلکه صدایش از رادیو و برنامه «گل‌ها» تا پرده سینما و ترانه‌های عامه‌پسند، به بخشی از خاطرات جمعی مردم تبدیل شد.حالا با درگذشت این خواننده نامدار در ۹۴ سالگی، بار دیگر نام او و جایگاهش در تاریخ موسیقی ایران بیش از گذشته به میان آمده است، جایگاهی که پیشکسوتان آواز آن را حاصل ترکیبی کم‌نظیر از توانایی حنجره، تسلط بر آواز و ارتباط عمیق با مخاطب می‌دانند.
ایرج، متولد ۱۱ دی ۱۳۱۱ در خالدآباد نطنز، از شاخص‌ترین خوانندگان موسیقی دستگاهی ایران بود که فعالیت هنری خود را از دهه ۱۳۳۰ آغاز کرد. او با برخورداری از صدایی پرقدرت، وسعت صوتی کم‌نظیر و تسلط بر ردیف موسیقی ایرانی، طی دهه‌ها فعالیت هنری، جایگاهی ماندگار در تاریخ موسیقی ایران به دست آورد. از جمله آثار شناخته‌شده این هنرمند می‌توان به «گلریزان»، «افسون‌ساز»، «شمع شب‌افروز»، «زمزمه چوپان» و «محو تماشا» اشاره کرد. آثاری که در کنار صدها آواز و اجرای او در برنامه «گل‌ها»، همچنان در حافظه شنیداری دوستداران موسیقی ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارند.

بهرام رادان به کنسرت نمایش «سیاوش» پیوست 
به گزارش ایرنا، بهرام رادان در تازه‌ترین همکاری خود با گروه «سیاوش»، در این کنسرت‌نمایش که با الهام از یکی از ماندگارترین روایت‌های شاهنامه فردوسی شکل گرفته است، به ایفای نقش خواهد پرداخت.کنسرت‌نمایش «سیاوش» به کارگردانی حسین پارسایی و تهیه‌کنندگی سید محمود شبیری و جلیل کیا، با تکیه بر ظرفیت‌های نمایشی، موسیقی و جلوه‌های بصری، روایتی از حماسه سیاوش را به صحنه می‌برد. جزئیات بیشتر درباره عوامل، بازیگران و زمان اجرای این اثر در روزهای آتی اعلام خواهد شد.

ژاله صامتی یک اثر کمدی به صحنه می‌برد
ژاله صامتی به زودی نمایش کمدی «سنترال پارک غربی» را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌برد.به گزارش ایسنا، این بازیگر و کارگردان تئاتر که به تازگی نمایش «ماهی رها» را در سالن استاد عباس جوانمرد عمارت خانه تئاتر روی صحنه برده است، از اواخر مردادماه تازه‌ترین نمایش خود را در تماشاخانه ایرانشهر اجرا خواهد کرد.او مشغول آماده‌سازی نمایش «سنترال پارک غربی» نوشته وودی آلن است که با ترجمه ایرج سنجری و به عنوان اثری کمدی اجرا می‌شود. صامتی که معمولا در نمایش‌های خودش نقش‌آفرینی می‌کند، در این نمایش در کنار اعضای خانواده‌اش و چند بازیگر شناخته‌شده دیگر روی صحنه خواهد رفت.بازیگران نمایش «سنترال پارک غربی»، به ترتیب ورود به صحنه، لیلا ‌بلوکات، ژاله ‌صامتی، نادر ‌فلاح، ایرج ‌سنجری، نیاز ‌سنجری هستند.
 

برخی از شخصیت‌ها در دنیای نمایش، از مرزهای یک برنامه تلویزیونی می‌گذرند و تبدیل به بخشی از خاطرات جمعی یک ملت می‌شوند. جناب‌خان یکی از این شخصیت‌هاست که توانسته است با زبان ساده و نگاهی مهربان، پلی میان نسل‌های مختلف بزند. حالا با بازگشت این مجموعه به کنداکتور شبکه نسیم، دوباره دریچه‌ای به سوی دنیایی گشوده شده است که در آن خنده، محور اصلی روایت است و مهربانی، تنها قانون حاکم. بازگشت قصه‌های هومن و جناب‌خان تنها یک بازپخش یا شروع دوباره نیست، بلکه احیای پیوندی است که مخاطبان مدت‌ها در انتظار تجدید آن بودند.
‌تلاقی هنر و نمایش در روایت‌های تازه
‌در قصه‌های هومن و جناب‌خان، ما با یک فرم نمایشی نوآورانه روبرو هستیم که بخشی از جهان بزرگتر برنامه هزار و یک است. این مجموعه با مدیریت هنری محمد بحرانی و کارگردانی مسعود سرافراز، سعی کرده است تا محتوا را در قالبی متنوع‌تر و جذاب‌تر ارائه دهد. تماشای این برنامه، تجربه‌ای است از ترکیب هنر عروسکی با کمدی موقعیت، جایی که هر اپیزود مانند یک تابلوی نقاشی زنده است.‌
همکاری هوشمندانه فریدالدین نیکجو در تهیه‌کنندگی، باعث شده است تا این اثر توازنی میان سرگرمی و هنر برقرار کند. در این روایت‌ها، هومن حاجی عبداللهی نه تنها یک همراه، بلکه نمادی از نگاه انسان به دنیای تخیل است. او در کنار جناب‌خان، ماجراجویی می‌کند و داستان‌هایی را روایت می‌کند که در عین سادگی، لایه‌های عمیقی از طنز اجتماعی و انسانی را در خود جای داده‌اند. این تضاد میان دنیای واقع بین هومن و دنیای فانتزی جناب‌خان، موتور محرک خنده‌هایی است که هر شب ساعت ۲۲ و ۳۰ دقیقه، خانه‌های بسیاری را گرم می‌کند.‌
جناب‌خان نمادی از محبوبیت بی‌مرز
‌اگر بخواهیم دلیل محبوبیت خیره‌کننده این مجموعه را تحلیل کنیم، باید به مفهوم محبتی نگاه کنیم که در تار و پود این اثر تنیده شده است. جناب‌خان با آن لهجه شیرین و شوخ‌طبعی‌های بی ریا، توانست به جایگاه قهرمان محبوب کودکان و بزرگسالان تبدیل شود. محبوبیت این شخصیت در فضای مجازی و میان مردم به این دلیل است که او نمادی از سادگی و صداقت است. در دنیای پر هرج و مرج امروز، مخاطب به دنبال پناهگاهی است که در آن بتواند بدون دغدغه بخندد و جناب‌خان همین پناهگاه را برای آن‌ها ساخته است.
‌این مجموعه توانسته است ثابت کند که کمدی زمانی اثرگذار است که ریشه در فرهنگ و زبان مردم داشته باشد. استفاده از المان‌های و ترکیب آن با ساختار مدرن نمایشی، باعث شده است تا این برنامه از یک سرگرمی ساده به یک پدیده اجتماعی تبدیل شود. مخاطب با هر قسمت از قصه‌ها، نه تنها به دنبال خنده است، بلکه به دنبال بازیافتن آن حس آرامشی است که در روابط انسانی ساده و صمیمی یافت می‌شود.
‌هنر روایت در قاب شب‌های نسیم
‌آنچه قصه‌های هومن و جناب‌خان را از سایر برنامه‌ها متمایز می‌کند، جسارت در تغییر فرم است. تبدیل شدن به بخشی از جهان هزار و یک، به این برنامه اجازه داده است تا از محدودیت‌های یک نمایش ساده خارج شود و به سوی روایت‌های چندلایه حرکت کند. مدیریت هنری در این مجموعه، جوری طراحی شده است که هر صحنه، هر رنگ و هر حرکت عروسکی، مخاطب را به دنیایی می‌برد که در آن هر چیزی ممکن است.
‌این اثر در واقع جشن گرفتن زندگی است. جشن گرفتن لحظاتی که در آن غم‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند و جای آن‌ها را صدای خنده‌های بلند می‌گیرد. تماشای این مجموعه در ساعت‌های پایانی شب، مانند یک آرام‌بخش برای روح است که شهروندان را از فشارهای روزمره دور کرده و به دنیایی می‌برد که در آن مهربانی، بر هر چیزی پیشی دارد.
‌راهی به سوی شادی جمعی
‌در نهایت باید گفت که بازگشت این مجموعه به شبکه نسیم، پاسخی به نیاز جامعه به محتوای سالم و شادی‌آور است. قصه‌های هومن و جناب‌خان با تکیه بر سوابق درخشان تیم تولید و محبوبیت بی‌قید و شرط شخصیت‌هایش، بار دیگر ثابت می‌کند که هنر نمایشی وقتی با عشق و سادگی ترکیب شود، می‌تواند قلب میلیون‌ها نفر را تسخیر کند.
این مجموعه امروز  بخشی از فرهنگ بصری نسل جدید است. تماشای این داستان‌ها، یادآوری این نکته است که هر چقدر هم دنیای واقعی سخت باشد، همیشه جایی برای تخیل و خنده وجود دارد. جناب‌خان و هومن با روایت‌های تازه خود، بار دیگر ما را به این باور می‌رسانند که شادی، یک حق است و هنر، بهترین ابزار برای رسیدن به این حق
 است.

فیلم «بیداد» ساخته سهیل بیرقی، علیرغم جوسازی‌های رسانه‌ای و جایزه‌ای که در کارلووی واری کسب کرده، در عمل اثری است سرشار از کلیشه، سطحی‌نگری و سوءاستفاده از یک مسئله اجتماعی برای خلق یک بیانیه سیاسی توخالی. داستان درباره خواننده جوانی است که به دلیل ممنوعیت اجرای عمومی زنان در ایران به خیابان می‌زند، اما این ایده نه جدید است و نه خلاقانه؛ فیلم از همان ابتدا در پرداخت قصه دچار استیصال است و به جای شخصیت‌پردازی عمیق، با نمادهایی کلیشه‌ای سر و کار داریم که هیچ‌کدام به درستی شکل نمی‌گیرند. شخصیت‌ها بیش از آنکه آدم‌هایی واقعی باشند، ابزارهایی برای پیشبرد یک روایت از پیش تعیین‌شده هستند و چنان یک‌بعدی طراحی شده‌اند که دیالوگ‌هایشان نه تنها باورپذیر نیست، بلکه به کلی از فضای فرهنگی جامعه ایران فاصله دارد. در زمینه بازی‌ها، اگرچه برخی از امیر جدیدی به عنوان نقطه قوت یاد کرده‌اند، اما بازی لیلی رشیدی به شدت ضعیف و ناموزون ارزیابی می‌شود و این ناهماهنگی، فیلم را از یک درام منسجم دور می‌کند. از نظر فنی نیز فیلم‌برداری با دوربین روی دست که مدام پشت سر شخصیت‌ها حرکت می‌کند، نه تنها به فیلم عمق نمی‌بخشد، بلکه انتخابی کلیشه‌ای و آزاردهنده است که میزانسن‌های چندان دقیقی هم در کار نیست. مشکل اساسی «بیداد» اما این است که مسئله جدی محدودیت‌های اجتماعی را به بهانه‌ای برای خلق اثری تحریک‌آمیز تبدیل کرده؛ به جای پرداختن به عمق این معضل، با نگاهی سطحی و افراطی آن را به یک مبارزه سیاسی تقلیل می‌دهد که در آن زنان از مبارزات فمینیستی به عریان‌گری شیفت پیدا کرده‌اند. انتشار غیرقانونی فیلم و حواشی قضایی آن نیز بیش از آنکه نشان از شجاعت هنری داشته باشد، نوعی استراتژی جنجالی برای دیده شدن است؛ فیلمی که برای ماندگاری نیاز به اتکا به جنجال‌های پیرامونی خود دارد، اساساً در محتوای هنری خود ناکام مانده است. در مجموع، «بیداد» اثری است که با تکیه بر یک موضوع داغ و جنجال‌آفرین، سعی در پوشش ضعف‌های بنیادین خود در فیلم‌نامه، شخصیت‌پردازی و کارگردانی دارد و به جای پرداختن به عمق یک مسئله انسانی، صرفاً به یک بیانیه سیاسی سطحی و فاقد هنر تبدیل شده است.