«حسینیه معلی» برای اولین بار به حرم مطهر امام رضا (ع) رفته و فصل جدید برنامه در این مکان ضبط شده است.به گزارش خبرنگار مهر، برنامه «حسینیه معلی» که در فصل جدید در حرم مطهر امام رضا (ع) ضبط و تصویربرداری شده است از این مکان مقدس پخش می شود.این اولین بار است که بعد از چند فصل، برنامه در حرم مطهر امام رضا (ع) تولید و پخش می شود؛ اتفاقی که می تواند حال‌وهوای معنوی متفاوت تری به مراسم عزاداری و آئین های مرتبط با سوگواری امام حسین (ع) بدهد.همچنین در این فصل، جمعی از ذاکران اهل‌بیت (ع) از جمله حاج سید مجید بنی‌فاطمه، حاج مهدی رسولی، حاج سیدرضا نریمانی، حجت‌الاسلام سیدحسین آقامیری و کربلایی امیر برومند در میز ذاکران حضور خواهند داشت و به مرثیه‌خوانی و بیان معارف حسینی می‌پردازند.
 

دبیر مجمع جهانی حضرت علی اصغر(ع) با تأکید بر نقش بی‌بدیل زنان در ترویج فرهنگ عاشورا و زمینه سازی برای ظهور، از طراحی نرم افزاری هوشمند برای ساماندهی مراسم‌های این مجمع در بیش از ۲۵۰۰ جلسه در ایران و ۴۵ کشور جهان خبر داد.به گزارش ایسنا، داود منافی‌پوردر نشست تشریح برنامه‌های این مجمع که مصادف با اولین جمعه ماه محرم برگزار می‌شود، با اشاره به واقعه عاشورا به عنوان یک «اتفاق بیدارکننده بشری» اظهار کرد: حضرت اباعبدا... الحسین(ع) در یک جمله، مقصد خود را برای تاریخ روشن کردند که «با یزید بیعت نمی‌کنم» مظلومیت سیدالشهدا(ع) با شهادت طفل شیرخوارشان به سندی تبدیل شد که پس از ۱۴۰۰ سال، حتی دشمنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. وی افزود: بنی‌امیه به امام حسین(ع) تهمت دنیاخواهی و قدرت طلبی می‌زدند، اما وقتی تیر به گلوی کودک ۶ ماهه حضرت علی اصغر(ع) خورد، چهره واقعی جریان کفر و استکبار رسوا شد.

"رودخانه‌ای زیر رودخانه» ساخته‌ زهرا نیازی، بیش از آن‌که مستندی درباره‌ یک رودخانه باشد، تأملی سینمایی درباره‌ حافظه‌ زخمی یک شهر است؛ شهری که زمانی حیات با آب تعریف می‌شد و امروز با غیبت همان آب به یاد آورده می‌شود. در این فیلم، زاینده‌رود تنها یک پدیده‌ی طبیعی نیست، بلکه رگی است که تاریخ، زیست و خاطره‌ جمعی اصفهان از آن عبور کرده است. از همین رو فیلم از محدوده‌ یک مستند گزارشی فاصله می‌گیرد و به قلمرو مستند جستارگونه نزدیک می‌شود؛ جایی که روایت شخصی، تأمل تاریخی و تجربه‌ زیسته در هم می‌آمیزند و فیلم به نوعی اندیشیدن با تصویر بدل می‌شود.
در این ساختار جستارگونه، حضور خود فیلم‌ساز بخشی از سازوکار معناست. زهرا نیازی در مقام مؤلف نه صرفاً مشاهده‌گر یک بحران، بلکه یکی از ساکنان همان جهان در حال تغییر است. نسبت شخصی او با اصفهان و زاینده‌رود، خاطرات خانوادگی و تجربه زیسته‌اش، فیلم را از سطح نگاه بیرونی به سطح مواجهه‌ای درونی می‌برد. در نتیجه روایت فیلم نه گزارشی بی‌طرف، بلکه نوعی گفت‌وگوی درونی با شهری است که آرام‌آرام چیزی از روح خود را از دست داده است. این پیوند سه‌گانه میان زندگی شخصی فیلم‌ساز، شهر اصفهان و زاینده‌رود یکی از ستون‌های اصلی ساختار فیلم را شکل می‌دهد.از نظر زیباشناسی نیز فیلم به‌خوبی با این رویکرد هماهنگ است. فضای اثر حال‌وهوایی تاریک، اندوه‌بار و در عین حال شاعرانه دارد؛ گویی تصاویر در مرزی میان خاطره و واقعیت حرکت می‌کنند. نریشن با زبانی ادبی و لحنی تأملی بر این فضا تأکید می‌گذارد و در کنار تصاویر آرشیوی، عکس‌های خانوادگی و نگاتیوهای قدیمی، نوعی گفت‌وگوی مداوم میان گذشته و حال شکل می‌دهد. گذشته در این فیلم تنها یادآوری نمی‌شود؛ بلکه در برابر اکنون قرار می‌گیرد تا فاصله‌ میان آنچه بوده و آنچه باقی مانده آشکار شود.
در این میان، موتیف سایه به یکی از نشانه‌های تصویری مهم فیلم تبدیل می‌شود. در برخی لحظات آنچه از حضور فیلم‌ساز در قاب دیده می‌شود نه چهره و نه بدن، بلکه تنها سایه‌ای است که بر بستر خشک رودخانه می‌افتد. این سایه به‌تدریج از یک حضور اتفاقی فراتر می‌رود و به نشانه‌ای نمادین بدل می‌شود؛ حضوری که هست اما کامل دیده نمی‌شود، همان‌گونه که رودخانه نیز در حافظه‌ شهر حضور دارد اما دیگر جاری نیست. به این ترتیب، سایه نه فقط نشانه‌ای از حضور مؤلف، بلکه استعاره‌ای از غیاب نیز هست.
تمهید دیگری که به فیلم هویت می‌دهد، شیوه روایت مکان است. پل‌های تاریخی اصفهان در اینجا صرفاً بناهایی معماری نیستند؛ هر پل با گام‌های فیلم‌ساز سنجیده می‌شود، نه با واحدهای رسمی اندازه‌گیری. این انتخاب ظاهراً ساده، در واقع تأکیدی بر نگاه زیسته‌ فیلم است: شهر نه به‌عنوان یک ابژه‌ بیرونی، بلکه از خلال بدن و حافظه‌ کسی فهمیده می‌شود که در آن زیسته است. در این نگاه، جغرافیا با تجربه‌ انسانی در هم می‌آمیزد و مکان به بخشی از روایت بدل می‌شود.ساختار روایی فیلم نیز از همین منطق پیروی می‌کند. روایت نه خطی و بسته، بلکه مبتنی بر تداعی آزاد و جریان سیال ذهن است. فیلم از خاطره‌ای به خاطره‌ای دیگر، از تصویری آرشیوی به تصویری معاصر، و از گذشته‌ای دور به اکنونی نگران حرکت می‌کند. این شیوه‌ی روایت با موضوع فیلم کاملاً همخوان است، زیرا حافظه نیز خود چنین ساختاری دارد: تکه‌تکه، سیال و پر از بازگشت.
در عین حال فیلم تنها در قلمرو نوستالژی باقی نمی‌ماند. در پس این روایت شخصی، تصویری گسترده‌تر از بحران نیز شکل می‌گیرد. زاینده‌رودی که خشک شده، شهری که با فرونشست زمین و خشکسالی روبه‌روست و توسعه‌ای که گاه بی‌تأمل بر بستر طبیعت پیش رفته است، همگی چشم‌اندازی از آینده‌ای نگران‌کننده ترسیم می‌کنند. از این منظر، «رودخانه‌ای زیر رودخانه» بیش از آن‌که صرفاً یک مستند محیط‌زیستی باشد، به نوعی مطالعه‌ اجتماعی درباره‌ سرنوشت یک شهر تبدیل می‌شود.
با این همه، فیلم در برخی جزئیات می‌توانست تأثیرگذارتر نیز باشد. لحن نریشن در سراسر اثر تقریباً در یک سطح باقی می‌ماند و همین یکنواختی گاه از شدت عاطفی روایت می‌کاهد. همچنین با توجه به نزدیکی فیلم‌ساز به بافت فرهنگی شهر، استفاده از لهجه‌ اصفهانی در روایت می‌توانست به اصالت و صمیمیت اثر بیفزاید و پیوند آن با جغرافیای موضوع را پررنگ‌تر کند.
 این نکته‌ها البته بیش از آن‌که ضعف بنیادین باشند، نشان‌دهنده‌ ظرفیت‌هایی هستند که فیلم می‌توانست بیشتر از آن‌ها بهره بگیرد. در مجموع، «رودخانه‌ای زیر رودخانه» فیلمی است که میان اندوه، خاطره، پژوهش و نقد اجتماعی تعادلی ظریف برقرار می‌کند.نگاه شخصی فیلم‌ساز، آرشیوهای کمتر دیده‌شده و ساختار جستارگونه‌ اثر، آن را به تجربه‌ای تأمل‌برانگیز تبدیل کرده است؛ تجربه‌ای که بیش از آن‌که پاسخی قطعی بدهد، پرسشی ماندگار در ذهن باقی می‌گذارد: وقتی رودخانه از شهر می‌رود، چه چیزی از آن در حافظه می‌ماند؟شاید پاسخ را بتوان در همان تصویر ساده‌ای یافت که بارها در فیلم تکرار می‌شود: سایه‌ای که بر بستر خشک رودخانه می‌افتد؛ گویی این فیلم در نهایت چیزی نیست جز مرثیه‌ای که یک سایه برای رودخانه‌ای ناپیدا می‌خواند.
 

منوچهر هادی به سراغ «رعنا» رفت
منوچهر هادی در تازه‌ترین اثر سینمایی خود به سراغ ساخت سریالی با عنوان «رعنا» رفته است.به گزارش ایرنا، منوچهر هادی در این روزها در پیش تولید فیلم سینمایی جدید خود قرار دارد و قرار است به زودی وارد مرحله تولید شود.
سریال «صفا با خانواده» آخرین کار سریالی منوچهر هادی است که این روزها از شبکه یک سیما در حال پخش است.سریال صفا با خانواده روایتی پرماجرا از مردی که میان قضاوت‌ها، سوءتفاهم‌ها و ماجراهایی پیش‌بینی‌نشده، تلاش می‌کند حقیقت زندگی‌اش را حفظ کند.

ادامه فیلمبرداری سریال «یل» با بازی نوید محمدزاده
فیلمبرداری سریال «یل» به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی ادامه دارد.
به گزارش همشهری آنلاین، سریال «یل» به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی هم‌اکنون در مرحله فیلمبرداری است. داستان «یل» در دهه چهل شمسی روایت می‌شود و برخلاف شایعات، اسپین‌آف «پوست شیر» یا دنباله‌ای بر شخصیت «رضا پروانه» نیست، بلکه داستانی کاملاً مستقل دارد.بازیگران این سریال عبارتند از نوید محمدزاده، میلاد کی‌مرام، پردیس احمدیه و حسین یاری. هنوز تاریخ دقیق پخش مشخص نیست و باید دید این سریال در تابستان امسال روی آنتن می‌رود یا نیمه دوم سال.

وزیر میراث فرهنگی: 
صادرات راه نجات صنایع دستی ایران است
وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با تاکید بر اینکه راه نجات و مسیر توسعه صنایع دستی کشور «صادرات» است، گفت: با شکسته شدن زنجیر تحریم‌ها، بستری فراهم خواهد شد تا هنر فاخر اصفهان به اقصی‌نقاط جهان صادر و در شبکه‌های توزیع بین‌المللی جای گیرد.
به گزارش ایرنا، سیدرضا صالحی‌امیری در آیین بزرگداشت هفته صنایع دستی در هتل عباسی اصفهان با بیان اینکه نگاه سنتی به حوزه صنایع دستی دیگر پاسخگوی نیازهای امروز نیست، اظهار داشت: رویکرد ما ایجاد زنجیره‌ای قوی شامل تأمین مواد اولیه، تولید، بازاریابی داخلی و نهایتاً صادرات است که در این راستا رایزنی با شرکت‌های بزرگ داخلی و بین‌المللی آغاز شده تا صنایع دستی ایران از مرزها عبور کرده و در بازارهای جهانی عرضه شود.وی با اشاره به ظرفیت‌های عظیم تمدنی اصفهان تصریح کرد: اصفهان نه تنها «نصف‌جهان»، بلکه تمام جهان است و هر آنچه از زیبایی در دنیا سخن می‌گوییم، در این استان تجمیع شده است؛ بنابراین اصفهان سردمدار تمدن، حیثیت و شناسنامه فرهنگی ماست. وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با صراحت بیان کرد: اصفهان در زیرساخت‌های گردشگری نیاز به یک تحول دارد.

بهروز رضوی درگذشت؛
خداحافظ آقای صدا!
بهروز رضوی، بازیگر و دوبلور پیشکسوت و از صداهای ماندگار کشورمان به علت مشکل ریوی و عارضه‌ مغزی درگذشت.به گزارش ایرنا، بهروز رضوی از چندی پیش در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستانی در کرج بستری بود، دار فانی را وداع گفت.مراسم تشییع بهروز رضوی چهارشنبه ۲۷ خرداد ساعت ۹ از مقابل مسجد بلال صداوسیما برگزار و پیکر این هنرمند در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) به خاک سپرده می‌شود.بهروز رضوی همکاری خود را با رادیو در سال ۱۳۴۷ به عنوان گوینده آغاز کرد. او روایت مجموعه مستند ایران را بر عهده داشته است.بهروز رضوی سال ۱۳۲۶ در یزد به دنیا آمد و سال ۴۷ پس از چند سالی قلم زدن برای مطبوعات، پشت میکروفن رادیو قرار گرفت و مسیری را آغاز کرد که تا امروز ادامه دارد.