«هیو هادسن» کارگردان بریتانیایی فیلم برنده اسکار«ارابه‌های آتش» در سن ۸۶ سالگی درگذشت.«هیوهادسن» فیلمسازبریتانیایی که با اولین تجربه کارگردانی خود در فیلم «ارابه‌های آتش» موفق به کسب اسکاربهترین فیلم شد ودرادامه فیلم‌هایی چون «زندگی من تاکنون» و«گریستوک: افسانه تارزان» را ساخت، پس ازیک دوره کوتاه بیماری در سن ۸۶ سالگی درگذشت.«هادسن» که اهل لندن بود، کارخود را به عنوان تدوینگرو تهیه‌کننده مستند آغاز کرد و قبل از اینکه در اواخر دهه ۱۹۷۰ وارد عرصه فیلم‌های بلند به عنوان کارگردان شود درفیلم «قطار سریع نیمه‌شب» ساخته «آلن پارکر» به عنوان دستیار فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۱، «دیوید پوتنام» که یک تهیه‌کننده بود از «هادسن» خواست تا فیلم «ارابه‌های آتش» را کارگردانی کند، فیلمی که «بن کراس» و «نایجل هاورز» در آن در نقش ورزشکاران بریتانیایی با مذاهب و پیشینه‌های متضاد در بازی های المپیک ۱۹۲۴، مقابل دوربین رفتند.«ارابه‌های آتش» با طرح داستان الهام بخش و موسیقی متن احساساتی ازآهنگسازمعروف یونانی «ونجلیس»، یک موفقیت تجاری خوب بود وچهارجایزه اسکارازجمله بهترین فیلم و موسیقی را به دست آورد. «هادسن» که برای این فیلم نامزد اسکار کارگردانی شده بود، بعدها یک اقتباس نمایشی از «ارابه‌های آتش» را تهیه‌کنندگی کرد که همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن به روی صحنه رفت.

سرهنگ ثریا اولین ساخته بلند لیلی عاج فیلم اشک‌هایی است که فرزند هیچ‌وقت برای مادرش نریخته. این ابدا نشانه از بی‌احساسی فرزند به مادرش نیست بلکه در لفافه می‌گوید چگونه ساختار می‌تواند احساسات انسان را، فرزند به مادر و یا برعکس، تحت تاثیر قرار دهد. امیرعلی چگونه خود را مازیار مسعود و مریم رجوی می‌داند؟ سوالی است که فیلم هرگز به آن پاسخ نمی‌دهد و چه بهتر بود قصه بیشتر نمایش دهنده چگونگی باشد تا پرسشی بزرگ برای چراییِ چرایی‌ها!. بر اساس داستان واقعی در سینما جایی ندارد؛ اساسا سینما واقعیتی برای داستان‌ها قائل نیست چرا که نگاه مولف پشت آن است و بیننده در هر فرم از فیلتر ذهنی کارگردان عبور می‌کند؛ منکر ارزش تاریخی آن نمی‌شویم اما این که در ابتدا یا پایان فیلمی بنویسیم، الهام گرفته از داستانی واقعی، تاثیری بر ارزش گزاری هنری آن ندارد. اولین مسئله من با فیلم، عنوان آن است. چرا باید ثریا را سرهنگ بنامیم؟ ثریا چه تفاوتی با دیگر مادران آن کمپ دارد؟
تا ثریا
ژاله صامتی برای ثریا بودن خوب است. مسئله فیلم و مسئله من با فیلم درست از همین جا شروع می‌شود. لیلی عاج زیاد روی صامتی و بازی او حساب باز کرده. بازی صامتی باید خوب باشد. علاوه‌بر احساسات مادری، احساسات ایرانی به آن اضافه شده و شعور احساسی بالایی برای بازیگر ایجاد کرده است. قبل از هرچیز باید به این نکته اشاره کنم که بازیگر ابزار هنری برای ساخت یک اثر سینمایی است هرگاه این ابزار به محور و تمرکز مولف برای ساخت فیلمش تبدیل شود ناخواسته و ناخودآگاه در حال انتقال حسی بد به مخاطب است. تلاش ثریا برای دیدارش با امیرعلی که در اردوگاه اشرف است برای من که در این سینما «بوی پیراهن یوسف» ساخته ابراهمی حاتمی کیا را دیده‌ام سوژه کالتی محسوب نمی‌شود. صامتی تا ثریا شدن فاصله دارد. برای آن‌که «سرهنگ ثریا» باشد باید سکانس خروج نا اُمیدانه او از کمیساری و صحبت‌هایش با دیگر مادر دلسوخته را حذف کرد. سرهنگ باید سرهنگ باشد حتی اگر مادرانه دلش برای دیدار با فرزندش در حال آتش گرفتن است. از طرفی دیبا زاهدی که خیلی سطحی، از ابتدا مشخص بود که او نیروی نفوذی مسعود رجوی است، خود را آشکار می‌کند. دیالوگ شعارزده و واپس‌گرایانه فیلم: این راه با گریه باز نمی‌شه؛ مسئله کارگردان را مشخص کرده است.
توهم
گویی این فیلم بعد از یک واقعه سیاسی ساخته شده باشد چرا باید در پایانش این‌گونه سطحی و تبلیغاتی از نقشه‌های دشمن حرف بزند. لیلی عاج هم آبیار بودن را می‌خواهد و هم سینمای حاتمی‌کیا را دوست دارد. خلق نوآوری در سینمای دفاعی کشورمان تنها با زبان و سوژه نو امکان دارد. سوژه سینمایی «سرهنگ ثریا» به خودی خود دست اول است و البته که می‌توانست کارکرد «شیار 143» ساخته نرگس آبیار، را برای کارگردانش داشته باشد اما ابدا این‌گونه نخواهد بود. فیلم هرچه دیده شود مدیون حضور صامتی است که او هم با لطف کارگردان تا سرهنگ شدن بسیار فاصله دارد. رهبری یک گروه مادر دلسوخته که گاهی دلسرد از دیدن فرزندشان می‌شوند اسمش سرهنگی نیست. ناخودآگاه به یاد رمان دولت آبادی «زوال کلنل» افتادم چرا که باید این نکته را یادآور شوم که تا چه اندازه ادبیات ما ایرانی‌ها غنی‌تر و ناب‌تر از سینمایمان است. تجربه اول عاج گرفتاری بزرگ او نسبت با سمپاتی بازیگر را نمایان کرد. عاج همان‌اندازه که خوب برای بازیگرش فهمانده که باید چه کند به همان اندازه تحت تاثیر میمیک‌ها و حالات بازیگرش قرار گرفته. البته شاید در نگاه اول همه کارگردانان این‌گونه باشند اما کارگردان باید قدرت تحمیل سمپاتی خود به بازیگر را داشته باشد. سمپاتی کارگردان یعنی نسبت و احساسی که او با فیلم‌نامه دارد. صامتی به مراتب از کارگردان خودنمایی بیشتری می‌کند. کارکرد اجتماعی فیلم به مراتب قوی‌تر از کارکرد سینمایی آن است. فیلم بخشی از تاریخ دفاعی ایران را روایت می‌کند که جهانشمول است. این پدیده شامل همه مادران کره زمین می‌شود و چه خوب که یک ایرانی آن را به نمایش درآورده. در پایان دوست دارم این جمله را اضافه کنم که جشنواره فیلم فجر قبل از یک جشنواره ملی - میهنی بودن یک جشنواره سینمایی است و کم‌اهمیتی و نادیده گرفتن آن به عنوان جشنواره‌ای که برای بسیاری از کارگردانان فیلم اولی انگیزه‌ساز بوده، به معنای کم‌اهمیتی به کل سینمای ایران است.

خبرآنلاین : شرکت والت دیزنی تصمیم گرفت ۷۰۰۰ کارمند خود را به دلیل مشکلات مالی ناشی ازپلتفرم دیزنی پلاس، همچنین کاهش تعداد مشترکان این پلتفرم و مواجهه با چالش‌های جهانی اخراج کند. دیزنی علاوه بر اخراج ۷۰۰۰ کارمند، سیاست تولید خود را تغییر داده و بودجه‌ی تبلیغات خود را کاهش خواهد داد تا با ادغام بخش‌های سازنده و توزیع کننده فیلم و برنامه‌های تلویزیونی، در هزینه‌های خود صرفه جویی کند. سهام شرکت بلافاصله پس از اعلام اخراج این تعداد کارمند افزایش یافت؛ چراکه گفته می‌شود تعداد کارکنان دیزنی درسراسرجهان حدود ۲۲۰ هزارنفراست که ۱۶۶ هزار نفر ازآنها درایالات متحده مشغول به کارهستند و درصد کارکنان اخراج شده حدودا ۳.۶ است.

 

مهر : گالری پرتره لندن تابستان آینده دوباره درهای خود را به روی بازدیدکنندگان بازخواهد کرد. این موزه گالری پرتره به دلیل بازسازی ۳ سال تعطیل بوده است. این موزه در مرکز یکی از حیاتی‌ترین میدان‌های پایتخت انگلیس قرار دارد. این موزه که در اواخر سال ۱۸۲۴ تأسیس شد، قرار است از ۲۲ ژوئن، پرتره‌هایی را که قبلا دیده نشده بود از پل مک کارتنی عضو گروه بیتلز و نمایشگاهی از عکاس بریتانیایی به نام «زندگی و رنگ‌ها» به نمایش بگذارد. اواخر پاییز، آثار جدید دیوید هاکنی نقاش معاصر انگلیس نیز به نمایش درخواهد آمد. بازدیدکنندگان مشتاق در این روزها اجازه‌ی خرید بلیت نمایشگاه را خواهند داشت.

همشهری آنلاین : ماریو بارگاس یوسا، رمان‌نویس پرویی پس از یک سال و نیم عضویت استثنایی خود، در آکادمی فرانسه، سخنرانی می‌کند. آکادمی فرانسه میزبان نویسنده پرویی ماریو بارگاس یوسا، برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۰ و اولین نفری است که علیرغم اینکه مستقیماً به زبان فرانسوی نمی‌نویسد، عضو این آکادمی شده است. یوسا، ۸۶ ساله، در نوامبر ۲۰۲۱ به عضویت این آکادمی درآمد. مطابق با قانون این آکادمی، نامزدی یوسا برای عضویت در آکادمی نباید پذیرفته می‌شد؛ چرا که نامزدها باید کمتر از ۴۵ سال سن داشته باشند، همچنین یوسا هیچ کتابی به زبان فرانسه نداشت و به زبان اسپانیایی می‌نوشت. با این حال، درانتخاب وی به او رأی دادند.

اد امه از صفحه یک
 «سینمامترو پل» ، ارام موسوی «وابل»  نامزد جلوه‌های ویژه میدانی : محسن روزبهانی «اتاقک گلی»،محسن روزبهانی «سینما متروپل»، ایمان کرمیان «گلهای باورده»، حمید رسولیان «غریب»، محمد رضا ترکمان «شماره ۱۰»، نامزدهای بهترین چهره‌پردازی:امید گلزاده «آنها مرا دوست داشتند»، شهرام خلج «اتاقک گلی» «غریب» و«شماره ۱۰»،موناجعفری «یادگار جنوب»،عبداله اسکندری «وابل».
نامزدهای بهترین تدوین : عماد خدابخش «کت چرمی»، حسن ایوبی «بچه زرنگ» ، میثم مولایی «چرا گریه نمی‌کنی؟» و «اتاقک گلی»،حمید باشه آهنگربرای «سینمامتروپل»،پویان شعله‌ور «یادگار جنوب»، مساته مهاجر «وابل».
نامزدهای بهترین فیلمبرداری: فرشاد محمدی «اتاقک گلی»، علیرضا زرین دست «سینمامتروپل»، آرمان فیاض «کت چرمی» ، روزبه رایگا «عطرآلود»،حسن پویا «شماره ۱۰»، میلاد پرتو «یادگارجنوب».
نامزدهای بهترین موسیقی متن : امیرتوسلی «بچه زرنگ»، مسعود سخاوت دوست «عطرآلود» و«شماره ۱۰» ، پیام آزادی «هفت بهار نارنج» ، کارن همایونفر «روایت ناتمام سیما» ، بهزاد عبدی «سرهنگ ثریا». نامزدهای بهترین صدا : بهمن اردلان «اتاقک گلی» ، حسین ابوالصدق «بچه زرنگ»،مسیح حدپورسراج و مهدی جواهرزاده «درآغوش درخت»،عباس رستگارپوروحسین ابوالصدق «سینمامتروپل» ، فرخ فدایی صدابردار و آرش قاسمی «شماره ۱۰»، امیر نوبخت صدابردار و علیرضا علویان صداگذار برای «یادگار جنوب».
نامزدهای بهترین فیلمنامه : علی رمضان «بچه زرنگ»،بابک خواجه پاشا «درآغوش درخت»،حمید زرگرنژاد «شماره ۱۰»،مسعود هاشمی‌نژاد «کت چرمی» ، محمدعلی باشه‌آهنگر و حامد باشه‌آهنگر «سینمامتروپل»، پدرام پورامیری و حسین دوماری برای «یادگار جنوب».
نامزدهای بهترین بازیگر زن نقش اول : مارال بنی‌آدم «در آغوش درخت»، هدی زین‌العابدین «عطرآلود» ، ژاله صامتی «سرهنگ ثریا»، سارا بهرامی «جنگل پرتقال» ، نوشین مسعودیان «سینمامتروپل» ، پردیس پورعابدینی برای فیلم «غریب».
نامزدهای بهترین بازیگر نقش مکمل زن: ستاره پسیانی «کت چرمی»،پریوش نظریه «سینمامتروپل»،پانته‌آ پناهی‌ها «بعد از رفتن»،سارا حاتمی «کت چرمی»غزل شاکری «روایت ناتمام سیما»،سحر دولتشاهی «یادگار جنوب» ،رویا تیموریان «کت چرمی».