نمایش «پناه» با روایتی از دلتنگی، فقدان و جست‌وجوی آرامش، در باغ موزه دفاع مقدس روی صحنه می‌رود. به گزارش تسنیم، نمایش «پناه» از 12 تا 22 آبان‌ در باغ موزه دفاع مقدس اجرا می‌شود.این‌ نمایش داستان دختری به نام رها را روایت می‌کند که سال‌هاست با جای خالی مادرش زندگی می‌کند و درگیر حرف‌های ناگفته، پرسش‌های بی‌پاسخ و دلتنگی‌ای است که با گذشت زمان همچنان ادامه دارد.رها در آغاز، حتی حاضر به پذیرفتن دعوتی که می‌تواند مسیر زندگی‌اش را تغییر دهد نیست؛ اما اتفاقاتی پیش‌بینی‌نشده، او را وارد تجربه‌ای متفاوت می‌کند؛ سفری میان خواب و بیداری، دلتنگی و آرامش، اشک و امید.
نمایش مورد اشاره با کارگردانی مهدی کاشف الهامی، از 12 تا 22 آبان هر شب ساعت 19 در سالن خلیج فارس باغ موزه دفاع مقدس روی صحنه می‌رود.

فیلم سینمایی «در انتهای روز» در سی و هشتمین جشنواره فیلم خیروانا در اسپانیا رقابت می‌کند.به گزارش ایسنا، طبق اعلام دست اندرکاران این فیلم، «در انتهای روز» به‌ کارگردانی بابک بهرام‌بیگی و تهیه‌کنندگی مهدی کوهیان در سی و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم خیرونا اسپانیا که از رویدادهای سینمایی معتبر اروپا است، رقابت می‌کند.این جشنواره ۱۰ تا ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۹ تا ۲۲ آبان ۱۴۰۵) برگزار می‌شود.
جشنواره فیلم خیرونا (Girona Film Festival) یک رویداد سینمایی سالانه در شهر خیروناست که هدف آن حمایت از استعدادها، فیلم‌های جدید، مستقل و آثاری با ارزش هنری و انسانی است. این جشنواره همچنین فضایی برای نمایش و دیده‌شدن فیلمسازان و سوژه‌های انسانی فراهم می‌کند.

از علاقه به بافت و پارچه تا برگزاری نمایشگاه 
فاطمه براتی / گروه تحریریه

این هنرمند گفت: علاقه به بافت و پارچه سبب شد، نمایشگاه برگزار کنم و در این حوزه فعالیت داشته باشم.پروین فرهنگ در گفت‌وگو با خبرنگار نسل فردا، اظهار کرد: مدت زمان زیادی است که به پارچه، بافت و کار با مواد مختلف علاقه دارم. وی ادامه داد: با اینکه به  پارچه، بافت و مواد مختلف علاقه‌مند هستم و  در این مسیر فعالیت کردم این فعالیت سبب شد تجربه‌هایی مانند: نقاشی روی پارچه، باتیک و کلاژ با انواع مواد را به دست آورم. این هنرمند در خصوص برگزاری نمایشگاهی انفرادی گفت: در سال ۸۲ در گالری شفق تهران نمایشگاه برگزار شد، این علاقه‌مندی موجب  خلق  دست سازه‌ها و برپایی نمایشگاه شد. وی افزود:  در اصفهان نیز نمایشگاه با ۲۰ اثر  در گالری ارین هنر معاصر در مهر  برگزار شد.

ستاره اسکندری پس از ۷ سال به صحنه تئاتر بازمی‌گردد
 ستاره اسکندری پس از هفت سال دوری از صحنه تئاتر، با نمایش «قرمز؛ داخلی/خارجی»به نویسندگی و کارگردانی کاملیا غزلی، بار دیگر در یک اثر نمایشی حضور پیدا می‌کند.
به گزارش ایرنا، تماشاگران تئاتر در سال‌های گذشته، ستاره اسکندری را در نمایش‌های متعددی روی صحنه دیده‌اند؛ بازیگری که با حضور در آثار کارگردانان شناخته‌شده تئاتر ایران، برای مخاطبان این هنر خاطره‌ساز بوده است و حالا پس از هفت سال دوری از صحنه، با نمایشی تازه به تئاتر بازمی‌گردد.
 

نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت از هفتم تا چهاردهم آبان ۱۴۰۵ برگزار می‌شود و خانه اصلی‌اش پردیس سینمایی ملت تهران است.
آیین افتتاحیه هم شامگاه هفتم آبان در سالن همایش‌های بین‌المللی شهید امام خامنه‌ای اصفهان برگزار شد؛ با حضور خانواده‌های شهدا، هنرمندان و چهره‌های فرهنگی. اما همین دو نقطه، کل تصویر را لو می‌دهد: یک سالن مجلل برای مراسم افتتاحیه در اصفهان، و یک پردیس سینمایی در تهران برای نمایش آثار. 
آنچه در این میان غایب است، همان چیزی است که یک جشنواره مردمی بدون آن فقط یک مراسم سازمانی است: دبیرخانه‌های استانی و مخاطبان شهرستانی.
دبیر جشنواره پیش‌تر و در آستانه همین دوره اعلام کرده بود که «دبیرخانه استانی به شکل دائمی فعال شده است» و با وزارت کشور برای حمایت از آن صحبت شده است.
 اما فعال بودن یک دبیرخانه روی کاغذ، با فعال بودن آن در عمل تفاوت دارد. اگر دبیرخانه‌های استانی واقعاً فعال بودند، انتظار می‌رفت که همزمان با افتتاحیه اصفهان، در دست‌کم چند استان دیگر هم اکران‌های مردمی، نشست‌های نقد و کارگاه‌های فیلمسازی برگزار شود. 
آنچه در عمل شاهدش بودیم، تمرکز تمام انرژی جشنواره بر یک مراسم افتتاحیه پرزرق‌وبرق
 در اصفهان و سپس انتقال همه‌چیز به تهران
 بود. 
اصفهان در این میان نه به عنوان یک
 قطب فعال جشنواره، بلکه به عنوان یک «لوکیشن تشریفاتی» برای افتتاحیه استفاده شد؛ شهری 
که تنها وظیفه‌اش تأمین سالن و پذیرایی از مهمانان بود، نه میزبانی از مردم و فیلمسازان محلی.
این در حالی است که منتقدان از سال‌ها پیش نسبت به «جشنواره‌زدگی» و تبدیل رویدادهای سینمایی به «نمایش‌های سازمانی» هشدار داده‌اند. 
یک تحلیل انتقادی درباره همین دوره نوشته بود که در شرایط بحران معیشتی و فشار بر بودجه عمومی، برگزاری جشنواره‌های تکراری و کم‌دستاورد «توجیهی ندارد» و این پرسش را مطرح کرده بود که «تزریق بودجه برای جشنواره‌های تکراری و بی‌دستاورد چه توجیهی دارد؟».
 نوزدهمین دوره مقاومت نیز از همین الگو پیروی کرد: هزینه برای یک افتتاحیه، هزینه برای دبیرخانه مرکزی، و در نهایت، جشنواره‌ای که مخاطب اصلی‌اش نه مردم شهرهای مختلف، بلکه همان جمع محدود حاضر در سالن‌های مشخص بود.
مشکل فقط در توزیع جغرافیایی نیست؛ در نسبت جشنواره با مردم هم هست. 
شعار جشنواره «مقاومت» است، اما مقاومت بدون مردم معنا ندارد. اگر قرار باشد جشنواره‌ای که نامش با جنگ و دفاع و ایستادگی گره خورده است، تنها در سالن‌های همایش و پردیس‌های سینمایی تهران و یک افتتاحیه در اصفهان خلاصه شود، آنگاه «مقاومت» به یک مفهوم انتزاعی تبدیل می‌شود که فقط در سخنرانی‌ها و بیانیه‌ها تکرار می‌شود. 
دبیر جشنواره در افتتاحیه گفت که «ملت قهرمان دوست دارد تصویر مقاومت و اقتدار خودش را در آینه سینمای مقاومت ببیند». 
اما برای دیدن آن تصویر، ملت باید به سینما 
برود؛ و برای رفتن به سینما، باید اکران در شهر خودش وجود داشته باشد. جشنواره‌ای
 که دبیرخانه‌های استانی‌اش را فعال نمی‌کند و مردم شهرستان را در عمل نادیده می‌گیرد، درست همان چیزی را که ادعایش را دارد، نقض می‌کند.
نوزدهمین دوره فیلم مقاومت با یک افتتاحیه در اصفهان و یک هفته اکران در تهران به پایان می‌رسد.
 اگر این همه دستاورد یک جشنواره بین‌المللی است، پس تکلیف آن همه استان که دبیرخانه‌شان «دائمی فعال» خوانده شده بود چه می‌شود؟ 
پاسخ روشن است: آن‌ها فقط روی کاغذ 
فعال بودند. جشنواره‌ای که با مردم و استان‌ها 
قهر می‌کند، حتی اگر بهترین فیلم‌ها را هم نمایش دهد، در نهایت یک مراسم خصوصی 
برای جمعی محدود باقی می‌ماند؛ نه یک رویداد ملی.
 

در گالری امروز، نمایشگاه «نشان بی‌نشان» مخاطب را با روایتی متفاوت از مرگ روبه‌رو می‌کند؛ روایتی که نه با تصویر بدن، نه با نشانه‌های آشنای سوگواری، بلکه با آهن و فولاد شکل گرفته است. آثار علی خطایی در این نمایشگاه، مرگ را به یک تجربه بصری و مفهومی تبدیل کرده‌اند؛ تجربه‌ای که مخاطب را میان جهان مادی و جهانی ناشناخته قرار می‌دهد.آنچه در نخستین مواجهه با آثار به چشم می‌آید، فرم‌های کشیده و هندسی آنهاست؛ ساختارهایی که در عین سادگی، یادآور مقبره، آرامگاه و بناهایی برای غیاب انسان هستند. اما این فرم‌ها برخلاف تصور معمول از یک مقبره، کاملاً بسته و خاموش نیستند. در هر اثر، دریچه‌ای وجود دارد؛ گشودگی‌ای که نگاه را از فضای درون به بیرون و از جهان حاضر به جهانی دیگر هدایت می‌کند. همین دریچه‌ها یکی از مهم‌ترین عناصر آثار خطایی هستند. آنها می‌توانند نمادی از عبور باشند؛ عبور از یک وضعیت به وضعیتی دیگر، از زندگی به مرگ و شاید از جهان محسوس به جهانی که برای انسان همچنان ناشناخته باقی مانده است. نور نیز در این میان نقشی تعیین‌کننده پیدا می‌کند. نوری که از میان این ساختارهای فلزی عبور می‌کند، فضای سرد و سنگین آثار را تغییر می‌دهد و در کنار مفهوم مرگ، نشانی از ادامه، رهایی و جهان پس از آن را پیش روی مخاطب می‌گذارد.انتخاب آهن و فولاد برای چنین روایتی نیز قابل تأمل است. خطایی برای صحبت از مرگ، به سراغ ماده‌ای رفته که در ذهن ما با استحکام، دوام و مقاومت شناخته می‌شود. این انتخاب، تضادی معنادار ایجاد می‌کند: در یک سو، انسان با تمام شکنندگی و ناپایداری‌اش ایستاده و در سوی دیگر، ماده‌ای سخت و ماندگار قرار گرفته است. شاید همین تضاد است که آثار را تأثیرگذار می‌کند؛ چراکه فولاد، در اینجا نه فقط یک ماده، بلکه استعاره‌ای از تلاش انسان برای ماندگار شدن در برابر حقیقت اجتناب‌ناپذیر مرگ است.در بخش دیگری از این روایت، آیات قرآن که با تکنیک ریخته‌گری بر سطح آثار ثبت شده‌اند، میان ماده و معنا پیوند برقرار می‌کنند. کلمات بر جسم سخت نشسته‌اند و به آن لایه‌ای معنوی می‌بخشند. اینجا فولاد تنها یک ساختار فیزیکی نیست؛ حامل کلامی است که مخاطب را از سطح فرم به تأمل درباره مرگ، زندگی و آنچه پس از این جهان می‌آید دعوت می‌کند.