علیرضا قربانی خواننده موسیقی سنتی و تلفیقی توسط شهردار و به نمایندگی از مردم شهر شیراز به عنوان شهروند افتخاری این شهر شناخته شد.به گزارش ایرنا از روابط عمومی تور کنسرت «ایرانم»، علیرضا قربانی خواننده موسیقی سنتی و تلفیقی که این شب‌ها کنسرت‌ خود را به میزبانی مردم شیراز برگزار می‌کند، نشان شهروند افتخاری این شهر را دریافت کرد. همچنین به گزارش روابط عمومی بنیاد رودکی، کنسرت «زمزمه؛ اصفهان مرکب» با اجرای حسین علیشاپور و فرزاد محمدنژاد، سه‌شنبه (۱۰ شهریورماه) ساعت ۲۰ در تالار رودکی برگزار می‌شود.این کنسرت بر پایه تک‌خوانی و تکنوازی شکل گرفته و حسین علیشاپور آوازخوان و فرزاد محمدنژاد نوازنده تار در آن به اجرای برنامه می‌پردازند. علیشاپور در این برنامه اشعاری از مولانا، حافظ، عبید زاکانی، حسین منزوی و محمدعلی بهمنی را می‌خواند.آوازهای این اجرا از مایه بیات اصفهان آغاز می‌شود و با مُدگردانی، مخاطبان را به شنیدن نغمات گوناگون موسیقی ایرانی میهمان می‌کند.

سیروس مقدم اعلام کرد تولید فصل هشتم پایتخت به دلیل نیاز به فیلمنامه قوی‌تر و مشغله عوامل به سال آینده موکول شده است.رویداد۲۴: تولید سریال پایتخت ۸ در سال جاری انجام نخواهد شد و مراحل ساخت احتمالا به سال آینده موکول می‌شود. سیروس مقدم، کارگردان مجموعه‌ تلویزیونی پایتخت جزئیات تازه‌ای از وضعیت ادامه‌ این اثر محبوب را تشریح کرد. به‌گزارش وب‌سایت برترین‌ها، تمرکز بر دستیابی به سوژه‌ای قدرتمندتر و مشغله‌ کاری عوامل تولید، دلایل اصلی توقف فرآیند ساخت در شرایط کنونی عنوان شده‌اند.سیروس مقدم، کارگردان مجموعه‌ پایتخت گفت:«از این پروژه به احتمال زیاد امسال خبری نیست و دلیل آن نیاز به دستیابی به سوژه قوی‌تر برای ارائه است و همچنین هر کدام از عوامل درگیر پروژه‌های دیگری هستند. رسانه ملی هم به شدت مشتاق انجام این کار هستند و آن را یک اولویت می‌دانند؛ اما شرایط فعلی اجازه نمی‌دهد که این پروژه در سال جاری تکمیل شود.»

اظهارات اخیر رئیس‌جمهور و وزیر ارشاد درباره ناکارآمدی صداوسیما، اختلاف میان دولت و رسانه رسمی را از سطح گمانه‌زنی به عرصه علنی کشانده است؛ موضع‌گیری‌هایی که هم‌زمان با ریزش مخاطب و بحران اعتماد، پرسش قدیمی درباره ضرورت تغییر ساختار جام‌جم را دوباره به صدر بحث‌ها آورده است.
رویداد۲۴: رئیس جمهور می‌گوید که تماشگر تلویزیون نیست، چون صداوسیما در ایجاد وحدت و انسجام ملی ناکارآمد است. مسعود پزشکیان در جلسه هیات دولت « اول شهریور» و خطاب به پیمان جبلی می‌گوید که قصد افزایش دلخوری‌ها را ندارد، اما دیگر بیننده رسانه ملی نیست، چون برنامه‌ها اعصابش را خرد می‌کنند!
این سخنان در کنار اظهارات هوشمندانه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره لزوم تغییر رویکرد رسانه رسمی، نشانه‌ای صریح از تعمیق گسست میان جامعه، دولت و سازمان صداوسیماست. این موضع‌گیری‌های بی‌پرده، در واقع تصدیق رسمی همان گمانه‌زنی‌ها و خبر‌های غیررسمی هفته‌های اخیر بود؛ گزارش‌هایی که از بالا گرفتن شدید اختلافات میان پاستور و جام‌جم خبر می‌دادند و حتی روایت‌هایی از بگو‌مگو‌های تند در جلسات هیئت دولت میان اعضای کابینه و پیمان جبلی را به رسانه‌ها کشاندند.رابطه دولت و صداوسیما در ماه‌های اخیر نشانه‌هایی از یک شکاف جدی را بروز داده است؛ شکافی که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً اختلاف‌نظر میان چند مدیر یا نارضایتی مقطعی از نحوه پوشش اخبار دولت دانست. اظهارات اخیر رئیس‌جمهور درباره اینکه خود تماشاگر تلویزیون نیست، در کنار انتقاد‌های وزیر فرهنگ از رویکرد رسانه رسمی، نشان می‌دهد نارضایتی از عملکرد صداوسیما در سطح عالی دولت نیز به مسئله‌ای جدی تبدیل شده است.
این اختلاف زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که صداوسیما، برخلاف یک رسانه عادی، بخشی از ساختار رسمی حکمرانی کشور است و انتظار می‌رود در بزنگاه‌های سیاسی و اجتماعی، حداقل در روایت مسائل کلان کشور با دولت مستقر هم‌افزا باشد. با این حال، در موارد مختلف، فاصله میان روایت دولت از مسائل و نحوه بازتاب آنها در رسانه رسمی، به یکی از منابع تنش تبدیل شده است.از سوی دیگر، روایت‌هایی درباره بگوومگو‌های میان اعضای کابینه و رئیس سازمان صداوسیما در جلسات هیئت دولت، اگرچه نیازمند راستی‌آزمایی مستقل است، اما دست‌کم نشان می‌دهد اختلاف میان پاستور و جام‌جم دیگر صرفاً یک نارضایتی رسانه‌ای در سطح مدیران میانی نیست. آنچه اکنون اهمیت دارد، تبدیل شدن این اختلاف به یک پرسش بنیادی‌تر است: صداوسیما قرار است در کنار دولت به عنوان بخشی از ساختار رسمی کشور عمل کند یا همچنان با منطق یک تریبون مستقل از دولت و جامعه پیش برود؟در واقع، مسئله فقط این نیست که دولت از نحوه پوشش اخبار خود در تلویزیون ناراضی است؛ مسئله عمیق‌تر، اختلاف بر سر نقش، کارکرد و مخاطب «رسانه ملی» است. دولتی که از ضرورت انسجام اجتماعی سخن می‌گوید، طبیعی است از رسانه‌ای که باید در ایجاد این انسجام نقش‌آفرین باشد، انتظار دیگری داشته باشد. از همین رو، انتقاد‌های اخیر را می‌توان نشانه‌ای از افزایش فشار برای بازتعریف رابطه میان دولت، جامعه و صداوسیما دانست.
افت بی‌سابقه مخاطبان و ریزش سنگین اعتبار صداوسیما، سال‌هاست که در پیمایش‌های معتبر و نظرسنجی‌های میدانی به چشم می‌خورد. رسانه‌ای که طبق قانون اساسی و فلسفه وجودی‌اش باید ویترین تکثر فرهنگی، سیاسی و اجتماعی ایران باشد، عملاً به تریبون انحصاری یک جریان فکری محدود تبدیل شده است. حاشیه‌نشین کردن نیرو‌های توانمند، حذف گروه‌های مرجع و اتخاذ سیاست انکار یا تاخیر در رویداد‌های حساس، مرجعیت خبری را از داخل به خارج از مرز‌ها منتقل کرده است. در این فرآیند، صداوسیما نه تنها نتوانسته نقش ملات اجتماعی و عامل پیوند ملی را ایفا کند، بلکه با قطبی‌سازی‌های مداوم، بر دامنه شکاف‌های موجود افزوده است.نکته کلیدی در تحلیل وضعیت کنونی، آسیب‌شناسی صحیح ریشه‌های این بحران است. همان‌طور که در اظهارات اخیر مسئولان ارشد اجرایی نیز انعکاس یافت، مسئله اصلی جام‌جم را نمی‌توان صرفاً با رفت‌وآمد مدیران یا جابه‌جایی در راس سازمان حل‌وفصل کرد. تجربه دهه‌های گذشته نشان داده که تغییر چهره‌ها بدون دستکاری در منشور حکمرانی رسانه‌ای و بدون بازتعریف نسبت سازمان با تکثر جامعه، تنها تکرار دور باطلی از ناکارآمدی است. صداوسیما بیش از آنکه نیازمند تصمیمات مقطعی مدیریتی باشد، به یک جراحی عمیق ساختاری در ریل‌گذاری برنامه‌سازی، اخبار و سیاست‌های جلب مخاطب نیاز دارد.
پایان دادن به بحران فعلی و بازسازی سرمایه اجتماعی از‌دست‌رفته، مسیر مشخصی دارد که عبور از انحصارگرایی نخستین گام آن است. رسانه ملی
 برای بازگشت به خانه ایرانیان چاره‌ای جز رسمیت شناختن سلیقه‌های متنوع، گشودن در‌ها به روی طیف‌های گوناگون فکری و پایان دادن به تک‌صدایی مطلق ندارد. 

یوسف تیموری با «ماه عسل» به تلویزیون می‌آید
یوسف تیموری در سریال تلویزیونی «ماه عسل» به کارگردانی منوچهر هادی بازی می‌کند.به گزارش همشهری آنلاین؛ یوسف تیموری، بازیگر شناخته‌شده تلویزیون که با ایفای نقش در مجموعه‌های طنزی همچون «زیر آسمان شهر»، «چوب خط»، «پنچری»، «زوج یا فرد» و دیگر آثار طنز در میان مخاطبان شناخته شده است، در سریال طنز «ماه عسل» به کارگردانی منوچهر هادی و تهیه‌کنندگی مرتضی رزاق‌کریمی ایفای نقش می‌کند.
یوسف تیموری در این سریال نقش «فردوس» را بر عهده دارد. از دیگر هنرمندان این اثر می‌توان به زنده‌یاد اکبر عبدی اشاره کرد.

علیرضا اوسیوند در «حماسه زاگرس»، «محمودآقا» شد
علیرضا اوسیوند در سریال تاریخی «حماسه زاگرس» به کارگردانی حسن آخوندپور به ایفای نقش می‌پردازد.
به گزارش همشهری آنلاین؛ علیرضا اوسیوند، هنرمند شناخته‌شده تئاتر، سینما و تلویزیون، در سریال تاریخی «حماسه زاگرس» به ایفای نقش می‌پردازد و در این مجموعه، نقش «محمودآقا» را بر عهده دارد.
در کنار علیرضا اوسیوند، رحیم نوروزی، مریم مؤمن و تعدادی دیگر از بازیگران شناخته‌شده نیز در این سریال تاریخی ایفای نقش می‌کنند.
سریال «حماسه زاگرس» به کارگردانی حسن آخوندپور و تهیه‌کنندگی علی‌اکبر تحویلیان تولید می‌شود و روایتگر زندگی و مبارزات شیرعلی‌مردان بختیاری است.

انیمیشن کوتاه «The Girl Who Cried Pearls» (دختری که مروارید گریه می‌کرد) ساخته کانادا، اگرچه با افتخاراتی چون اسکار ۲۰۲۶ و نگاه‌های تحسین‌آمیز منتقدان همراه بوده، اما پرسش اصلی اینجاست: این اثر ۱۷ دقیقه‌ای محصول دفتر ملی فیلم کانادا (NFB) و ساخته کریس لویس و ماچیک شچربوفسکی (خالقان نامزد اسکار «Madame Tutli-Putli»)، واقعاً تا چه اندازه در روایت اخلاقی خود موفق است یا صرفاً در لاک یک افسانه‌ی پُرادعا پنهان شده؟فیلم در مونترال اوایل قرن بیستم می‌گذرد؛ پسری فقیر عاشق دختری مرموز می‌شود که مروارید گریه می‌کند. او مرواریدها را به گرو‌فروشی بی‌رحم می‌فروشد و ناچار به انتخاب میان عشق و ثروت می‌شود. این ایده‌ اولیه، پتانسیل بالایی برای تمثیلی تلخ از سرمایه‌داری نوظهور دارد. اما آنچه فیلم را از یک افسانه‌ کلاسیک محض متمایز می‌کند، و شاید نقطه‌ قوت اصلی‌اش، ساختار «داستان در داستان» آن است؛ روایت توسط پدربزرگی برای نوه‌اش تعریف می‌شود که تمام ماجرا را به خاطره‌ای مبهم و قابل‌بازتعریف تبدیل می‌کند.از منظر فنی، فیلم یک شاهکار بی‌چون‌وچراست. تلفیق استاپ‌موشن با جزئیاتی وسواس‌برانگیز، عروسک‌های دست‌ساز و صحنه‌های مینیاتوری پُر از بافت و فرسودگی، جهانی فیزیکی و شکننده خلق کرده که یادآور اسباب‌بازی‌های کهنه‌ای است که بارها لمس شده‌اند. طراحی شخصیت‌ها با آن حال‌وهوای ناآشنا و اندکی ناراحت‌کننده،کاملاً با فضای اخلاقی تیره‌ داستان همخوانی دارد. موسیقی پاتریک واتسون و روایت سنجیده‌ کالم فیور نیز بر این فضای خفقان‌آور می‌افزایند.
با این حال، اینجاست که تناقض اثر خود را نشان می‌دهد. فیلم‌سازان در مصاحبه‌ای گفته‌اند که «هیچ‌کس به فیلمی صرفاً زیبا اهمیت نمی‌دهد» و می‌خواسته‌اند مخاطب بر روی داستان متمرکز شود. اما پرسش اینجاست: آیا خود فیلم از این تله گریخته؟ «The Girl Who Cried Pearls» با تکیه بر زیبایی‌شناسی چشم‌نواز خود، سعی دارد فقدان عمق روایی را پنهان کند. روایت، اگرچه گیرا و مرموز است، اما در بستر ۱۷ دقیقه، بیش از حد به پیچ‌وخم نهایی‌اش وابسته است تا شخصیت‌پردازی یا کندوکاو واقعی در رنج دختر. خود دختر، محور اصلی فیلم، بیش از یک ابژه‌ رنج‌کشیده و منفعل باقی نمی‌ماند؛ او نمادی است برای سوءاستفاده، اما صدای خودش را هرگز نمی‌یابیم.