آمریکا پس از ناکامی در تحمیل خواسته هایش در میدان نظامی، این بار جزئیات کارزار اقتصادی علیه ایران را اعلام کرد و آن را «خرد کننده ترین عملیات اقتصادی تاریخ » دانست. در ارتباط با این تغییر موضع از سوی ترامپ،چندین نکته وجود دارد که در ادامه مورد بررسی قرار خواهد گرفت. ۱-گذار از جبهه نظامی به اقتصادی از سوی ترامپ را نمی توان نشانه یک انتخاب حساب شده از موضع قدرت دانست؛ بلکه این مسئله نشان دهنده هزینه بر شدن جنگ برای واشنگتن است از مصرف ذخایر تسلیحاتی و هزینه های نظامی گرفته تا افزایش قیمت نفت و بنزین آن هم در آستانه انتخابات میان دوره ای. مسئله گران شدن انرژی و سختی معیشت آمریکایی ها چیزی نیست که ترامپ بتواند در انتخابات این دوره بر روی آن مانور دهد.
۲-تحریم ها علیه ایران به نقطه اشباع رسیده و اکنون ترامپ گزینه ای تازه برای فشار اقتصادی علیه ایران ندارد.
آمریکا در چند سال گذشته تقریبا تمام بخش های اقتصادی ایران از نفت و کشتیرانی گرفته تا فلزات و خودرو سازی و شبکه های مالی و.. را تحریم کرده است. بنابراین مشکل واشنگتن، دیگر پیدا کردن بخش جدیدی از تحریم نیست؛
مشکل این است که هر تحریم جدید در مقایسه با تحریم های قبلی،الزاما فشار جدید و تعیین کننده ای ایجاد نمی کند.
همچنین اگرچه ترامپ این بار شرکای تجاری ایران را به پیامدهای سنگین اقتصادی تهدید کرده اما تهران همچنان با این شرکا از جمله چین در نظم جدید جهانی ،مشارکت فعال دارد.
به همین دلیل است که برخی از تحلیل گران معتقدند ترامپ گزینه تازه ای برای فشار اقتصادی به ایران ندارد و از این رو دوباره به تفاهم نامه باز می گردد و امتیازاتی به ایران خواهد پرداخت.
۳-مسئله بعد این است که تحریم خسارت دارد اما تهدید کننده امنیت و تمامیت ارضی ایران نیست مضاف بر اینکه تاریخ نشان داده تحریم های آمریکا به دیوار بلند مقاومت ایران برخورد می کند. جمهوری اسامی ایران ۴۷ سال است که تحریم ها را پشت سر گذاشته و این بار هم قصد دارد در جنگ اقتصادی که ترامپ راه انداخته مقاومت کند.
۴-نکته آخر این است که تحلیل گران معتقدند تهران گزینه های زیادی برای پاسخ دارد این پاسخ می تواند منافع و مسیرهای اقتصادی طرف مقابل را هدف قرار دهد. همان گونه که ایران تهدید کرده درصورت فشار اقتصادی آمریکا، اجازه نخواهد داد نفت از تنگه هرمز رد شود.