چای سبز حاوی آنتی‌اکسیدان‌هایی است که رادیکال‌های آزادِ مخرب را خنثی‌ کرده و باکتری‌های «مفید» روده را تقویت می‌کنند. دمنوش‌های گیاهی (که «تیزان» نیز نامیده می‌شوند) ترکیبات گیاهی متنوعی دارند که به رفع مشکلاتی مانند نفخ و بهبود کیفیت خواب و تنظیم فشار خون کمک می‌کنند.
کاتچین‌ها؛ عامل اصلی قدرت آنتی‌اکسیدانی چای سبز
چای سبز از برگ‌های گیاه «کاملیا سیننسیس» (Camellia sinensis) گرفته می‌شود (مثل چای سیاه). برگ‌های مورد استفاده برای تهیه چای سبز، در طول فرآیند تولید اکسید نمی‌شوند. در نتیجه، رنگ چای سبز روشن‌تر از چای سیاه است و حاوی مقادیر بیشتری ترکیبات آنتی‌اکسیدانی «کاتچین» می‌باشد.«اپی‌گالوکاتچین گالات» (EGCG) بیشترین نوع کاتچین موجود در چای سبز است. طبق نتایج حاصل از مطالعات آزمایشگاهی و بالینی، EGCG از طریق روش‌های زیر برای سلامت قلب و سلامت متابولیک مفید است:
•  کمک به کاهش استرس اکسیداتیو (عدم تعادل بین آنتی‌اکسیدان‌ها و رادیکال‌های آزاد مخرب)
•  مهار پراکسیداسیون لیپید (چربی‌ها اکسیژن را جذب می‌کنند و در بیماری‌های قلبی عروقی و عصبی نقش دارند).
•  پشتیبانی از عملکرد اندوتلیال (لایه‌ای از سلول‌ها در رگ‌های خونی که برای جریان خون و فشار خون مهم بشمار می‌آیند)
یک فنجان چای سبز معمولی دارای تقریبا ۵۰ تا ۱۵۰ میلی‌گرم کاتچین است؛ اما این میزان بستگی به نوع چای، دمای آب و مدت زمان دم کشیدن دارد و ممکن است متفاوت باشد.
چرا «دمنوش گیاهی» جزو چای محسوب نمی‌شود؟
از آنجا که دمنوش‌های گیاهی از گیاه «کاملیا سیننسیس» (Camellia sinensis) درست نمی‌شوند، جزو چای به حساب نمی‌آیند. دانشمندان و متخصصان چای، به این نوشیدنی‌های گیاهی «تیزان» (tisane) می‌گویند.
ادامه مطلب را در این سایت بخوانید.

امروز بیست و ششم مرداد است،  روزی که  تقویم، طعم شیرین‌ترین دیدارها را می‌دهد. روزی که یادمان می‌آورد انتظار، هر چقدر هم طولانی باشد، سرانجام به آغوشی گرم ختم می‌شود. آخرین روزهای مردادماه سال ۶۹ بود و اولین دسته‌ اسرا، پس از سال‌ها تحمل رنج و تنهایی در خاک غریب عراق، دوباره بوی آشنای وطن را حس کردند. آن لحظاتی که مرزها را رد کردند و اولین قدمشان بر خاک پاک ایران نشست، لحظاتی بود که دنیا برایشان دوباره متولد شد.‌ چه شیرین بود آن استقبال‌های گرم، چه زیبا بود دیدن چشم‌های خیس از شادی و شنیدن فریادهای خوش‌آمدگویی مردمی که برای بازگشت قهرمانانشان لحظه‌شماری می‌کردند. در آن روزها، هر آغوشی یک معجزه بود و هر لبخندی، تسکینی بر زخم‌های سالیان دور. آزادگان، مردانی بودند که در سخت‌ترین شرایط، ایمان خود را نفروختند و با صبری ستبر، روز بازگشت را در قلب‌هایشان زنده نگه داشتند تا دوباره در میانه‌ شادی و افتخار، در آغوش وطن جای بگیرند.‌ آن‌ها امروز پس از گذشت سالها  برای ما نمادهای ماندگاری از غیرت و پایداری‌اند که نامشان تا ابد در تاریخ این سرزمین حک شده است. آزادگان، با بازگشت سرافرازانه خود به ما یاد دادند که حقیقت وطن، در همین بازگشت‌های باشکوه و دیدار دوباره با عزیزان است. ما تا ابد قدردان این مردان سرافرازی هستیم که با وجود تمام رنج‌ها، با لبخندی بر لب به خانه برگشتند و به ما آموختند که هیچ تاریکی‌ای نمی‌تواند جلوی طلوع خورشید آزادی را بگیرد.‌و امروز با قلبی مالامال از عشق، به یاد تمام کسانی هستیم که بازگشتشان، شادی تمام یک ملت بود. روز آزادگان، روز جشن گرفتن امید است و یادآوری این حقیقت که هر چقدر هم راه دور باشد، رسیدن به وطن، زیباترین مقصد جهان است.

در سال ۱۴۰۳، ۹۷۹ هزار و ۹۲۹ تولد در کشور ثبت شد، اما این رقم در سال ۱۴۰۴ به ۸۹۲ هزار و ۲۶۸ تولد رسید؛ یعنی شمار موالید طی یک سال بیش از ۸۷ هزار ۶۶۱ مورد کاهش یافت.
پیری جمعیت
رویداد۲۴| ایران پیش از آن‌که فرصت کافی برای آماده‌شدن پیدا کند، نه در افق دور پیش‌بینی‌های جمعیتی، بلکه در متن زندگی امروز، وارد فصل سالمندی شده است. نشانه‌های این تغییر را می‌توان در کلاس‌های خلوت‌تر مدارس، نگرانی خانواده‌ها از هزینه‌های فرزندآوری، افزایش نیاز به خدمات درمانی و توانبخشی و ناترازی صندوق‌های بازنشستگی دید. در سال ۱۴۰۳، نرخ باروری کل کشور به حدود ۱.۳ فرزند به ازای هر زن رسید؛ رقمی پایین‌تر از سطح جانشینی جمعیت که ۲.۱ فرزند است. یک سال بعد هم شمار تولد‌های ثبت‌شده به ۸۹۲ هزار و ۲۶۸ مورد کاهش یافت و برای نخستین‌بار در ۷۰سال اخیر از مرز ۹۰۰ هزار تولد پایین‌تر رفت. این اعداد فقط ردیف‌هایی در جدول‌های جمعیتی نیستند.
 پشت هر کاهش در تعداد تولدها، بخشی از نیروی کار آینده، بخشی از تقاضای فردا و بخشی از توان مالی صندوق‌هایی قرار دارد که قرار است هزینه سالمندی نسل‌های امروز را تامین کنند. نوزادی که امسال متولد نمی‌شود، دو دهه بعد وارد بازار کار نخواهد شد؛ اما هزینه مراقبت از سالمندانی که امروز به درمان، توانبخشی و حمایت اجتماعی نیاز دارند، از همین حالا بر بودجه عمومی و درآمد خانواده‌ها فشار می‌آورد.
مساله جمعیت در ایران، حاصل تغییر ناگهانی یک شاخص نیست، بلکه نتیجه انباشته‌شدن تصمیم‌هایی است که خانواده‌ها در شرایط تورم، کاهش قدرت خرید، گرانی مسکن، ناامنی شغلی و نگرانی از آینده گرفته‌اند. وقتی ازدواج به تعویق می‌افتد، تشکیل خانواده هزینه بیشتری پیدا می‌کند و فرزندآوری از تصمیمی طبیعی به انتخابی پرریسک تبدیل می‌شود، کاهش موالید دیگر پدیده‌ای موقت نخواهد بود.
 نرخ باروری ۱.۳ به این معنا نیست که همه خانواده‌ها دقیقا یک فرزند دارند یا رفتار باروری در سراسر کشور یکسان است. این رقم، میانگین تعداد فرزندانی است که یک زن در طول دوره باروری خود به دنیا می‌آورد و جهت کلی حرکت جمعیت را نشان می‌دهد. اگر چنین نرخی برای چند سال ادامه پیدا کند، نسل‌های بعدی از نظر تعداد کوچک‌تر می‌شوند و نسبت سالمندان به جمعیت فعال افزایش می‌یابد.
بر اساس داده‌های منتشرشده از سوی سازمان بهزیستی، نرخ باروری کل کشور در سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ به ترتیب حدود ۱.۵، ۱.۶، ۱.۶ و ۱.۳ فرزند به ازای هر زن بوده است. افت سال ۱۴۰۳ از آن جهت اهمیت دارد که نشان می‌دهد روند کاهش باروری نه‌تنها متوقف نشده، بلکه ممکن است با سرعتی بیشتر از پیش‌بینی‌های رسمی ادامه پیدا کند. تعداد تولد‌ها نیز همین تصویر را تأیید می‌کند: در سال ۱۴۰۳، ۹۷۹ هزار و ۹۲۹ تولد در کشور ثبت شد، اما این رقم در سال ۱۴۰۴ به ۸۹۲ هزار و ۲۶۸ تولد رسید؛ یعنی شمار موالید طی یک سال بیش از ۸۷ هزار ۶۶۱ مورد کاهش یافت. این کاهش را نمی‌توان فقط به نوسان‌های کوتاه‌مدت نسبت داد. گروه‌های بزرگ متولدشده در دهه‌های گذشته به سن ازدواج و فرزندآوری رسیده‌اند، اما حضور این جمعیت جوان نیز نتوانسته روند نزولی تولد‌ها را متوقف کند. معنای این اتفاق آن است که مسئله فقط کم‌شدن تعداد زنان در سن باروری نیست، بلکه رفتار خانوارها، زمان ازدواج، شرایط اقتصادی و چشم‌انداز آینده نیز تغییر کرده است.
خانواده زیر فشار نااطمینانی
فرزندآوری در ظاهر تصمیمی خانوادگی است، اما در عمل به مجموعه‌ای از متغیر‌های اقتصادی و اجتماعی وابسته است. خانواده زمانی برای ازدواج و تولد فرزند اقدام می‌کند که بتواند تصویری قابل پیش‌بینی از درآمد، مسکن، اشتغال، آموزش و درمان داشته باشد. در اقتصادی که تورم مزمن، کاهش قدرت خرید، بی‌ثباتی شغلی و افزایش هزینه مسکن به تجربه روزمره تبدیل شده است، فرزندآوری با ریسک مالی بالایی همراه می‌شود.هزینه فرزندآوری نیز به خوراک و پوشاک محدود نیست. خانواده باید هزینه مراقبت از کودک، آموزش، درمان، رفت‌وآمد، مسکن بزرگ‌تر، نگهداری از کودک و احتمال کاهش درآمد یکی از والدین را نیز در نظر بگیرد. برای بسیاری از زوج‌ها، مساله این نیست که امروز توان پرداخت یک کمک‌هزینه یا خرید چند قلم کالا را دارند یا نه؛ پرسش اصلی این است که آیا ۵ یا ۱۰ سال بعد نیز می‌توانند هزینه‌های فرزند را تامین کنند.
در چنین شرایطی، حتی وام یا یارانه نقدی نیز نمی‌تواند به‌تنهایی تصمیمی بلندمدت را تغییر دهد. مشوق مقطعی ممکن است بخشی از هزینه اولیه تولد را پوشش دهد، اما نگرانی درباره آینده شغلی، اجاره مسکن، کیفیت آموزش و هزینه درمان را از میان نمی‌برد. خانواده‌ها منابع محدود خود را میان مصرف روزمره، پس‌انداز، خرید مسکن، آموزش و فرزندآوری تقسیم می‌کنند. 
وقتی آینده مبهم باشد، به‌تعویق‌انداختن تصمیم‌های بزرگ، رفتاری قابل انتظار است. از این منظر، کاهش باروری را نباید صرفا نشانه تغییر ارزش‌های فرهنگی دانست. سبک زندگی و نگرش اجتماعی بی‌تردید اثرگذارند، اما این عوامل در بستر شرایط اقتصادی معنا پیدا می‌کنند. افزایش سن ازدواج، گسترش تک‌فرزندی و کاهش تمایل به داشتن فرزند دوم یا سوم، بخشی از واکنش خانواده‌ها به محیطی است که در آن هزینه تصمیم‌های بلندمدت بالا و امکان پیش‌بینی آینده پایین است.

دکتر بهرام اکبرزاده؛ رئیس هیئت‌مدیره نظام پزشکی اسلامشهر درجمع خبرنگاران با اشاره به اجرای نیم بند طرح پزشک خانواده، گفت: بدون تامین منابع مالی پایدار، بدون تامین زیرساخت‌های لازم و بی‌توجهی به نظرات پزشکان و کارشناسان خط مقدم درمان نمی توان چنین طرحی را به سرانجام رساند.
وی افزود: ما با اصل نظام ارجاع مخالف نیستیم ولی بدون برنامه هم نمی توان ادامه داد. جامعه پزشکی با اصل طرح پزشک خانواده و نظام ارجاع را قبول دارند اما اجرای آن باید بر مبنای نظر کارشناسان، تأمین بودجه کافی و حفظ حقوق مردم و کادر درمان انجام شود.
 رئیس هیئت‌مدیره نظام پزشکی اسلامشهر، با اشاره به آغاز اجرای طرح پزشک خانواده در دو شهرک این شهرستان بیان داشت: پزشک خانواده و نظام ارجاع، در صورت طراحی و اجرای صحیح، می‌تواند به ارتقای نظام سلامت کمک کند، اما همانطور که گفتم اجرای طرح بدون فراهم شدن الزامات اساسی، نمی‌تواند به اهداف مورد انتظار دست پیدا کند.
اکبرزاده گفت: پیش از گسترش طرح باید عملکرد و پیامدهای اجرای آن در استان‌هایی مانند فارس و مازندران به‌صورت دقیق بررسی شود و نقاط ضعف و چالش‌های موجود مورد توجه قرار گیرد. نمی‌توان یک طرح ملی را بدون پیش‌بینی بودجه متناسب با حجم خدمات، نیروی انسانی مورد نیاز و هزینه‌های واقعی ارائه خدمت اجرا کرد.
 رئیس نظام پزشکی اسلامشهر، در توضیحات بیشتر ادامه داد: در طراحی این طرح باید نظر پزشکان و کارشناسانی که مستقیماً در بالین بیمار و در میدان ارائه خدمت حضور دارند، شنیده شود. تصمیم‌گیری درباره نحوه ارائه خدمات سلامت بدون مشارکت فعال بدنه کارشناسی و جامعه پزشکی، می‌تواند فاصله میان سیاست‌گذاری و واقعیت‌های اجرایی را افزایش دهد.
ادامه مطلب را در این سایت بخوانید.