فیلم «لباس شخصی» به کارگردانی امیرعباس ربیعی، در ظاهر می‌کوشد به یکی از حساس‌ترین و پرتنش‌ترین مقاطع تاریخ سیاسی معاصر ایران نزدیک شود، اما در عمل بیش از آن‌که یک اثر سینماییِ مستقل باشد، به متنی تصویری با گرایش آشکار به تک‌صدایی تبدیل می‌شود. فیلم از همان ابتدا خود را در موقعیتی جدی و تاریخی قرار می‌دهد، اما هرچه پیش می‌رود روشن‌تر می‌شود که با اثری مواجهیم که به‌جای کاوش در پیچیدگی‌های یک برهه مهم، ترجیح می‌دهد روایتی بسته، جهت‌دار و کم‌ظرفیت را پیش ببرد.
نقطه‌ضعف اصلی فیلم در فیلمنامه آن است؛ جایی که به‌جای شکل دادن به شخصیت‌هایی چندلایه و موقعیت‌هایی پرتنش، همه‌چیز بر یک تقسیم‌بندی ساده و ازپیش‌تعیین‌شده استوار شده است. نتیجه این رویکرد، شخصیت‌هایی است که نه به‌عنوان انسان‌هایی زنده و قابل‌درک، بلکه به‌صورت کارکردهایی برای پیشبرد یک موضع خاص حضور دارند. در چنین ساختاری، امکان همدلی از بین می‌رود، چون کنش‌ها و واکنش‌ها از منطق درونی و تحول طبیعی تهی شده‌اند و بیشتر شبیه اجرای یک ایده از قبل نوشته‌شده‌اند.
در سطح کارگردانی نیز فیلم نتوانسته از موضوع مهم خود یک جهان سینمایی مؤثر بسازد. تلاش برای ایجاد فضای خفقان، تردید و اضطراب، بیشتر به استفاده تکراری از قاب‌های بسته، نور تیره و صحنه‌های محدود منتهی شده است؛ ابزارهایی که به‌جای عمق‌بخشی، نوعی یکنواختی بصری ایجاد می‌کنند. میزانسن‌ها اغلب فاقد خلاقیت‌اند و دوربین نیز به‌جای آن‌که در خدمت تعلیق یا کشف باشد، صرفاً ثبت‌کننده موقعیت‌هایی است که از نظر دراماتیک جان ندارند.ریتم روایت هم از دیگر مشکلات جدی فیلم است. «لباس شخصی» نمی‌تواند تعلیقی پایدار ایجاد کند، چون یا اطلاعات را زودتر از موعد رو می‌کند یا آن‌ها را به‌صورت ناپیوسته و پراکنده در اختیار مخاطب می‌گذارد. در نتیجه، به‌جای پیشروی دراماتیک، با نوعی فرسایش تدریجی مواجه می‌شویم؛ سکانس‌هایی که ظرفیت اوج دارند، به‌دلیل نبود زمینه‌چینی کافی، بی‌اثر می‌مانند و فیلم هیچ‌گاه به نقطه‌ای از تنش واقعی نمی‌رسد. بازیگران نیز زیر فشار فیلمنامه‌ای قرار گرفته‌اند که مجال بروز ظرافت‌های بازیگری را از آن‌ها گرفته است. شخصیت‌ها بیش از آن‌که از درون شکل گرفته باشند، از بیرون تعریف شده‌اند و همین مسئله باعث می‌شود دیالوگ‌ها حالتی مصنوعی و تحمیلی پیدا کنند. بسیاری از جمله‌ها نه از دل موقعیت بیرون می‌آیند و نه به شخصیت عمق می‌دهند؛ بلکه بیشتر شبیه جملاتی هستند که برای رساندن پیام نوشته شده‌اند، نه برای پیشبرد یک درام زنده. به همین دلیل حتی لحظه‌هایی که باید احساسی یا تأثیرگذار باشند، در سطح باقی می‌مانند.یکی از مهم‌ترین ایرادهای فیلم، مواجهه‌اش با تاریخ است. «لباس شخصی» به‌جای آن‌که بکوشد یک دوره تاریخی را با همه پیچیدگی‌ها، تضادها و ابهام‌هایش بازنمایی کند، به بازآفرینی گزینشی و محدود از آن بسنده می‌کند. این نوع نگاه باعث می‌شود تاریخ نه به‌عنوان بستری برای اندیشیدن، بلکه به‌عنوان ابزاری برای تثبیت یک روایت خاص به کار رود. در نتیجه، فیلم نه ارزش تحلیلی پیدا می‌کند و نه توان طرح پرسش‌های جدی را دارد؛ زیرا اساساً علاقه‌ای به پرسش‌گری نشان نمی‌دهد. در سطح کلی‌تر، فیلم میان دو گرایش متضاد معلق مانده است: از یک‌سو می‌خواهد جدی و تاریخی باشد، و از سوی دیگر می‌خواهد در قامت یک درام پرکشش ظاهر شود. اما این دو هدف در اثر به هم نمی‌رسند. اگر قرار بود فیلمی سیاسی ساخته شود، لازم بود با پیچیدگی‌های قدرت، تضادهای اخلاقی و ابهام‌های انسانی مواجه شویم؛ اما فیلم از این مسیر فاصله می‌گیرد. و اگر هدف خلق یک درام پرتعلیق بود، نیاز به شخصیت‌هایی زنده، موقعیت‌هایی غافلگیرکننده و ریتمی دقیق‌تر وجود داشت؛ عناصری که اینجا به‌روشنی غایب‌اند.موسیقی و طراحی صدا نیز به‌جای کمک به عمق‌بخشی به فضا، گاه بیش از حد تحمیلی و شعاری به نظر می‌رسند. استفاده مداوم از موسیقی برای تقویت حس، در واقع نشانه‌ای از ضعف صحنه‌هاست؛ گویی فیلم به‌جای آن‌که احساس را در کنش و موقعیت بسازد، می‌خواهد آن را به تماشاگر دیکته کند. این شیوه نه‌تنها تأثیرگذاری را کاهش می‌دهد، بلکه فاصله‌ای آشکار میان فیلم و مخاطب ایجاد می‌کند.
در پایان، «لباس شخصی» اثری است که در نیت، بلندپروازانه به نظر می‌رسد، اما در اجرا از رسیدن به هدف بازمی‌ماند. فیلم می‌خواهد درباره تاریخ، سیاست و تنش‌های یک دوره مهم سخن بگوید، اما ضعف در فیلمنامه، کارگردانی و نگاه تک‌لایه، آن را به اثری کم‌رمق و محدود تبدیل کرده است. آنچه باقی می‌ماند، فیلمی است که بیش از آن‌که در حافظه بماند، از ذهن پاک می‌شود؛ چون نه جسارت هنری دارد و نه عمق فکری.

محمد جلال‌مآب، رئیس ستاد توسعه و بازسازی عتبات، در مراسم بازدید رئیس ستاد اجرایی فرمان امام از مراحل پیشرفت طرح توسعه حرم امام حسین(ع)، گفت: پروژه ساخت صحن و شبستان حضرت زینب (س) با بیش از ۸۰ درصد پیشرفت فیزیکی با زیربنای بیش از ۱۳۸ هزارمترمربع در زمینی به مساحت ۵۲هزارمترمربع در حال اجراست.
به گزارش ایرنا، سیدپرویز فتاح با حضور در محل اجرای فاز نخست طرح توسعه حرم امام حسین (ع) مزین بنام صحن و شبستان حضرت زینب (س) که به دست متخصصان ایرانی و با کمک‌های مردم و نذر دوستداران اهل بیت (ع)در حال اجراست بازدید کرد.در جریان این بازدید، محمد جلال‌مآب رئیس ستاد توسعه و بازسازی عتبات عالیات از برنامه‌ریزی برای افتتاح بخش زیارتی این طرح در پاییز امسال خبر داد و گفت: پروژه ساخت صحن و شبستان حضرت زینب (س) با بیش از ۸۰ درصد پیشرفت فیزیکی با زیربنای بیش از ۱۳۸ هزارمترمربع در زمینی به مساحت ۵۲هزارمترمربع در حال اجراست.وی مهمترین ویژگی طرح‌های اجرا شده توسط ستاد توسعه و بازسازی عتبات را مشارکت داوطلبانه مردم و نذر خیران حرم‌ساز اعلام کرد و گفت: حدود ۲۰۰ طرح مرمت، بازسازی، نوسازی و توسعه‌ای در حرم‌های مطهر به بهره‌برداری رسیده یا در دست تکمیل است.
 

مجید یوسفی بازیگر اصلی سریال «پرنده کوکی» شد
مجید یوسفی، بازیگر آثاری چون «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟»، «تمارض»، «هجوم» و ... بازیگر نقش اصلی سریال «پرنده کوکی» شد.
به گزارش ایرنا از سیمافیلم، مجموعه «پرنده کوکی» از تولیدات مرکز سیمافیلم، به تهیه‌کنندگی سیدرامین موسوی‌ملکی و کارگردانی حمیدرضا لوافی در حال تولید است.
یوسفی در این سریال نقش «عماد»، جوانی را بازی می‌کند که درگیر ماجراهایی پیچیده و غیرمنتظره می‌شود؛ اتفاقاتی که مسیر زندگی او را دستخوش تغییر می‌کند.
«پرنده کوکی» تازه‌ترین تجربه تلویزیونی مجید یوسفی است؛ بازیگری که با نقش‌آفرینی‌های متفاوت خود، توانسته جایگاه ویژه‌ای در میان مخاطبان پیدا کند.

سریال «اهل ایران» مهدویان به تلویزیون رسید
سریال «اهل ایران» که با موضوع جنگ اخیر ساخته شد، پس از انتشار در دو پلتفرم‌ شبکه نمایش خانگی از سه‌شنبه ـ ۱۳ مرداد ماه ـ روی آنتن شبکه آی‌فیلم رفت.
به گزارش ایسنا به نقل از روابط‌عمومی مرکز سریال سوره، سریال «اهل ایران» به طراحی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی محمدرضا منصوری، پس از انتشار در پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی همزمان با اربعین حسینی روی آنتن شبکه آی‌فیلم رفت.
«اهل ایران» با سرپرستی نویسندگی مهدی یزدانی‌خرم و کارگردانی ۱۱ فیلمساز در ایام جنگ رمضان تولید شده است.
این مجموعه محصول مشترک مرکز سریال سوره و پلتفرم شیداست و از سه‌شنبه ۱۳ مرداد، هر شب ساعت ۲۰ از شبکه آی‌فیلم پخش می‌شود.
سیدجواد هاشمی، هادی مقدم دوست، هادی نائیجی، مهدی شامحمدی، سجاد پهلوان زاده، علی جعفرآبادی، محمد اسفندیاری، علی سرآهنگ، محسن بهاری، رضا شریفی، رضا محبی و مهران مهدویان کارگردانی اپیزودهای مختلف این مجموعه را برعهده داشتند.

به گزارش ایرنا، مراسم آغاز فعالیت‌های بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران-مبارک، جمعه (۱۶ مردادماه، ساعت ۱۷، با حضور هنرمندان و فعالان عرصه نمایش عروسکی، در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می‌شود.این مراسم، سرآغاز مجموعه رویدادهای بیست‌ویکمین دوره جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران- مبارک است که با سخنرانی مجازی پیتر شومان هنرمند برجسته تئاتر عروسکی و بنیانگذار «گروه نان و عروسک»، جان بل مورخ تئاتر عروسکی و مدرس دانشگاه و سخنرانی حمیدرضا اردلان پژوهشگر تئاتر، موسیقی و مدرس دانشگاه برگزار می‌شود. همچنین در این مراسم، از پوستر رسمی این دوره از جشنواره با طراحی فرزاد ادیبی رونمایی خواهد شد.بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک، به دبیری پوپک عظیم‌پور تبریزی، مهرماه ۱۴۰۵ در تهران برگزار می‌شود.

سهراب پورناظری آهنگساز و نوازنده موسیقی ایرانی عضو معتبرترین آکادمی موسیقی در جهان شد.به گزارش خبرگزاری تسنیم، «آکادمی گرمی» متولی اعطای معتبرترین جایزه جهانی در عرصه موسیقی است. این آکادمی سالانه بهترین‌های موسیقی جهان را در شاخه‌های مختلف معرفی می‌کند.سهراب پورناظری، آهنگساز و نوازنده موسیقی ایران، به عضویت «آکادمی گرمی» (Recording Academy) درآمد؛ نهادی که برگزارکننده و متولی جوایز سالانه GRAMMY Awards است.آکادمی گرمی یکی از معتبرترین نهادهای حرفه‌ای صنعت موسیقی جهان به شمار می‌رود و اعضای آن را هنرمندان، آهنگسازان، ترانه‌سرایان، تنظیم‌کنندگان، تهیه‌کنندگان، صدابرداران و دیگر فعالان حرفه‌ای موسیقی از کشورهای مختلف تشکیل می‌دهند. عضویت در این نهاد از طریق فرایندی تخصصی، مبتنی بر سوابق حرفه‌ای، آثار منتشرشده و بررسی هیأت‌های تخصصی انجام می‌شود. 

مجوز انتقال اموال هنرهای سنتی به سعدآباد صادر شد؛ 
نگرانی از تکرار تجربه دهه ۸۰
وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با صدور مجوز انتقال قطعی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری گروه هنرهای سنتی به مجموعه سعدآباد، روند ایجاد «موزه هنرهای ملی ایران» را آغاز کرده است؛ اقدامی که همزمان با اعتراض و ابراز نگرانی شماری از کارشناسان میراث فرهنگی و هنرهای سنتی درباره پیامدهای این جابه‌جایی با تلقی تکرار سناریوی دهه ۸۰ همراه شده است.
به گزارش ایسنا، علی دارابی، قائم‌ مقام وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و معاون میراث فرهنگی، در نامه‌ای به سیدرضا صالحی‌امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، خواستار صدور «مجوز انتقال قطعی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری مرتبط با گروه هنرهای سنتی به مجموعه فرهنگی‌تاریخی سعدآباد» شده است.در این نامه، با اشاره به دستور پیشین وزیر درباره بازنگری در جایگاه و شیوه فعالیت گروه هنرهای سنتی و ساماندهی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری مرتبط، تأکید شده است که انتقال این آثار زمینه ایجاد موزه هنرهای ملی ایران و فراهم شدن بستر مناسب برای حفاظت، صیانت، مطالعه، معرفی و نمایش آثار ارزشمند هنرهای ملی کشور را فراهم می‌کند.
قائم‌مقام وزیر در عین حال تصریح کرده است که اجرای این انتقال منوط به طی شدن تمامی تشریفات و ضوابط قانونی خواهد بود.
بر اساس این نامه که در تاریخ ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ تنظیم شده، درخواست انتقال آثار پس از طرح در وزارت میراث فرهنگی به استحضار وزیر رسیده و مجوز لازم برای انجام این فرآیند صادر شده است.

گروه محبوب پاپ ایران پس از سال‌ها فعالیت به کار خود پایان می‌دهد؟
پایان ماکان بند!
اخباری در فضای مجازی دست به‌دست می‌شود که گروه موسیقی ماکان بند، یکی از موفق‌ترین گروه‌های پاپ ایران در سال‌های اخیر، منحل شده است. این گروه که با حضور امیر مقاره و رهام هادیان شناخته می‌شد، تاکنون توضیحی درباره علت این تصمیم منتشر نکرده است.به گزارش خبرآنلاین، صفحه رسمی اینستاگرام ماکان بند در سال ۲۰۲۳ تصویری با عبارت «The End» منتشر کرده است؛ اقدامی که به منزله اعلام پایان فعالیت این گروه موسیقی تلقی می‌شود.با این‌که این گروه رسما انحلال گروه را اعلام نکردند ولی شایعات بار دیگربا اخباری از سوی منابع معتبر پررنگ تر شده.در زمان انتشار این خبر، امیر مقاره و رهام هادیان یا مدیران برنامه گروه، درباره دلایل این تصمیم یا احتمال ادامه فعالیت انفرادی اعضا توضیحی ارائه نکرده‌اند. ماکان بند از معدود گروه‌های موسیقی پاپ ایران بود که توانست برای چندین سال به‌طور مستمر در بازار موسیقی حضور داشته باشد. استقبال از آثار این گروه، برگزاری کنسرت‌های متعدد و حفظ محبوبیت در میان نسل جوان، نام ماکان بند را در فهرست موفق‌ترین گروه‌های پاپ دهه ۱۳۹۰ و اوایل دهه ۱۴۰۰ قرار داد.