رئیس مجلس شورای اسلامی، به عنوان نماینده ویژه ایران در امور چین منصوب شد. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فارس، ‏«محمدباقر قالیباف»، به عنوان نماینده ویژه ایران در امور چین منصوب شد؛ پیش‌تر «شهید علی لاریجانی» و «عبدالرضا رحمانی‌فضلی» چنین مسئولیتی را بر عهده داشتند.تسنیم هم در این رابطه نوشته که «قالیباف در این زمینه به عنوان هماهنگ‌کننده بخش‌های مختلف کشور در ارتباط با چین عمل خواهد کرد.» با این وجود نام نهاد یا فردی که این حکم را برای قالیباف صادر کرده، در رسانه‌ها نیامده است. 
تسنیم در گزارشی به نقل از منابع آگاه نوشت:قالیباف، اخیراً با پیشنهاد رئیس‌جمهور و تایید مقام معظم رهبری در امور چین منصوب شده است. منابع مطلع اعلام کردند که محمدباقر قالیباف، اخیراً با پیشنهاد رئیس‌جمهور و تایید مقام معظم رهبری به عنوان نماینده ویژه جمهوری اسلامی ایران در امور چین منصوب شده است. بنا بر روایت تسنیم، این منابع خاطرنشان کردند: با توجه به نوع انتصاب آقای قالیباف، این مسئولیت از نظر سطح اختیارات با نمایندگان قبلی متفاوت است.  رحمانی فضلی پیش تر به عنوان نماینده رئیس‌جمهور در امور چین فعالیت می‌کرد و شهید لاریجانی نیز به عنوان نماینده ویژه رهبر معظم انقلاب در امور چین فعال بود. با این حال آقای قالیباف، با پیشنهاد رئیس‌جمهور و تایید رهبر معظم انقلاب به عنوان نماینده ویژه ایران این مسئولیت را عهده‌دار شده است.
 

این روزها و در حالی که آتش‌بس بین ایران و ایالات متحده آمریکا همچنان شکننده است، کشتی‌ها همچنان با اختلال در تنگه هرمز مواجه هستند و اقتصاد جهانی همچنان هزینه بی‌ثباتی در منطقه را می‌پردازد. در این شرایط، سفر دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا به چین در این هفته یک سوال مهم را مطرح می‌کند: آیا پکن می‌تواند به ایجاد یک گشایش دیپلماتیک کمک کند؟
 در مقایسه با تلاش‌های میانجیگری قبلی، چین نفوذ اقتصادی بیشتر، روابط منطقه‌ای گسترده‌تر و اهرم بین‌المللی بیشتری را دارد- عواملی که ممکن است به پکن شانس قوی‌تری برای کمک به هر دو طرف برای فراتر رفتن از تنش‌زدایی موقت بدهد.
در آخرین دور مذاکرات، امریکا مجموعه‌ای از خواسته‌های گسترده را مطرح کرد که دستیابی به یک پیشرفت دیپلماتیک در کوتاه‌مدت را به طور فزاینده‌ای دشوار کرد. خواسته های تهران نیزشامل پایان دادن به جنگ در تمام جبهه‌ها، از جمله لبنان؛ لغو تحریم‌ها؛ آزاد کردن دارایی‌های مسدود شده ایران؛ جبران خسارات جنگ ایران و به رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر تنگه هرمز بود. 
این خواسته‌ها احتمالاً سه هدف را دنبال می‌کردند:
اول اینکه تهران خواهان نشان دادن هم توانایی و هم اراده سیاسی برای از سرگیری رویارویی بود. رهبران ایران با نشان دادن انعطاف‌پذیری پس از درگیری اخیر، می‌توانند به دنبال تضعیف اعتماد آمریکا به سودمندی فشار نظامی مجدد باشند.
دوم، ایران ممکن است عمداً مذاکرات را از آستانه بسیار بالایی آغاز کرده باشد تا فضای چانه‌زنی آینده را به حداکثر برساند. در بسیاری از مذاکرات اجباری، به ویژه پس از تشدید نظامی، بازیگران با خواسته‌های غیرواقعی شروع می‌کنند تا موقعیت نهایی مذاکره خود را بهبود بخشند.
سوم - و شاید مهمتر از همه - ساختار این خواسته‌ها همچنین پیشرفت معنادار تحت میانجیگری پاکستان را به طور فزاینده‌ای دشوار کرد و به طور بالقوه فضایی را برای یک واسطه بزرگتر و تأثیرگذارتر ایجاد کرد تا نقش اصلی را در مذاکرات آینده ایفا کند.
با وجود تلاش‌های دیپلماتیک پاکستان، اسلام آباد از همان ابتدا به عنوان میانجی در این درگیری، خود را در موقعیت دشواری یافت. اگرچه برخی از ناظران منطقه‌ای، پاکستان را نسبتاً نزدیک به ایران می‌دانستند، اما روابط بین دو کشور در سال‌های اخیر دوره‌هایی از تنش، از جمله تبادلات نظامی محدود فرامرزی، را تجربه کرده است.
پاکستان همچنین به عنوان یک میانجی با محدودیت‌های ساختاری مواجه بود. در حالی که اسلام‌آباد می‌توانست نقش دیپلماتیک ارزشمندی در تسهیل ارتباطات ایفا کند، اما ظرفیت محدودتری برای ارائه مشوق‌های اقتصادی یا استراتژیک گسترده‌تر به ایران در ازای انعطاف‌پذیری داشت. علاوه بر این، پاکستان همان سطح نفوذ را با بازیگران کلیدی درگیر در این درگیری حفظ نمی‌کند و همچنین از آن نوع وزن نهادی در نهادهایی مانند شورای امنیت سازمان ملل متحد که قدرت‌های جهانی بزرگتر گاهی اوقات می‌توانند به مذاکرات بیاورند، برخوردار نیست.با این حال، چین همه این ابزارها را در اختیار دارد. اگر میانجیگری از پاکستان به چین تغییر کند، پرونده آتش‌بس می‌تواند به ترتیبات استراتژیک و اقتصادی گسترده‌تر مرتبط شود. این امر انگیزه‌های تهران را به طرز چشمگیری تغییر می‌دهد. ایران ممکن است مایل باشد نه تنها برای پایان دادن به جنگ، بلکه برای تأمین منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی گسترده‌تر که می‌تواند به ثبات داخلی کشور پس از ماه‌ها فشار شدید کمک کند، انعطاف‌پذیری نشان دهد. سفر فعلی ترامپ به چین ممکن است اهمیت این احتمال را بیشتر کند. به گفته ترامپ، بحث در مورد ایران بخشی از دستور کار گسترده‌تر بین واشنگتن و پکن بود. بخشی از این مذاکرات احتمالاً بر تلاش‌های آمریکا برای فشار بر چین برای کاهش خرید نفت ایران و محدود کردن انتقال سلاح یا فناوری‌های دو منظوره به تهران متمرکز خواهد بود.
اما بُعد دیگر ممکن است شامل تشویق نقش دیپلماتیک گسترده‌تر چین در مدیریت تنش‌ها با ایران باشد. چنین ترتیبی همچنین با ترجیح ظاهری تهران برای میانجیگری که نه تنها قادر به تسهیل ارتباطات باشد، بلکه بتواند مشوق‌های اقتصادی و استراتژیک گسترده‌تری را در رابطه با آینده روند آتش‌بس ارائه دهد، همسو خواهد بود.
در چارچوب همکاری استراتژیک ۲۵ ساله مورد بحث گسترده بین ایران و چین، سرمایه‌گذاری چین در بخش‌های زیرساختی، پتروشیمی، حمل و نقل و انرژی ایران مدت‌هاست که در مقیاس عظیمی پیشنهاد شده است. گزارش‌ها اغلب به ارقام سرمایه‌گذاری بالقوه در صدها میلیارد دلار اشاره کرده‌اند.پس از آسیب‌های اخیر به تأسیسات پتروشیمی، زیرساخت‌های صنعتی و تولید فولاد ایران - و در بحبوحه وخامت شرایط اقتصادی که میلیون‌ها شغل مستقیم و غیرمستقیم را تهدید می‌کند - نیاز به سرمایه‌گذاری خارجی حتی ضروری‌تر شده است. یکی از موانع اصلی این سرمایه‌گذاری‌ها، تحریم‌های ایالات متحده بوده است. برخلاف پاکستان، چین ممکن است در واقع اهرم چانه‌زنی لازم برای مذاکره در مورد تطبیق تحریم‌ها با واشنگتن، به ویژه در حوزه‌های مرتبط با سرمایه‌گذاری و پروژه‌های انرژی چین را داشته باشد. تهران می‌تواند خواسته‌های حداکثری، مانند غرامت جنگی را با اهداف قابل دستیابی‌تری، مانند معافیت‌های موقت از تحریم‌ها، معافیت‌های خاص بخش یا کانال‌های محافظت‌شده برای فعالیت اقتصادی چین در داخل ایران، جایگزین کند. پکن همچنین پرونده‌های مذاکره متعددی با واشنگتن دارد که به آن اهرم و ظرفیت چانه‌زنی وسیع‌تری می‌دهد. برای تهران، این امر فضای بسیار بیشتری برای سازش ایجاد می‌کند.
لایه دیگری نیز برای این محاسبه وجود دارد؛ مشارکت گسترده چین در پروژه‌های زیرساختی ایران می‌تواند به طور غیرمستقیم احتمال هدف قرار گرفتن چنین تأسیساتی را در طول تشدید تنش‌های آینده کاهش دهد. منطق این امر تا حدودی شبیه تلاش اوکراین برای جذب مشارکت آمریکا در مواد معدنی حیاتی و بخش‌های استراتژیک به عنوان یک تضمین امنیتی ضمنی است. کشورها اغلب تمایل کمتری به به خطر انداختن زیرساخت‌های مرتبط با قدرت‌های بزرگ دارند، قدرت‌هایی که به دنبال روابط پایدار با آنها هستند.

 

نایب رئیس مجلس:
اگر نفت ایران هدف قرار بگیرد، ما باید نفت منطقه را بزنیم
نایب رئیس مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه در صورت هدف قرار گرفتن نفت ایران، نفت منطقه را می‌زنیم،‌ گفت: اگر قرار باشد به نفت ایران آسیبی وارد شود، ایران کاری خواهد کرد که آمریکا و دنیا برای مدت قابل توجهی نتوانند از منطقه نفت دریافت کنند.حمیدرضا حاجی‌بابایی درباره واکنش ایران به حمله به تاسیسات انرژی گفت: من فکر می‌کنم که عربستانی‌ها زرنگی می‌کنند. عربستان حجاج ما را پذیرفته و با ما کار می‌کند اما کشورهای منطقه همچون عربستان می‌دانند اگر در منطقه ترقه‌ای زده شود، ایران مجبور است که جنگ منطقه‌ای کند.نایب رئیس مجلس افزود: اگر قرار باشد نفت ایران هدف قرار بگیرد، ما باید نفت منطقه را بزنیم؛ چه با کشوری که دوست هستیم، چه کشوری که فقط ادعای دوستی دارد و چه آن‌ کشوری که ادعای دشمنی دارد مثل بن زائد رئیس امارات متحده عربی.

بقایی: 
با این «دروغ بزرگ» می‌خواهند جنگ را گسترش بدهند
اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه، در واکنش به لفاظی‌های مقام‌های آمریکایی در رابطه با موضوع تنگه هرمز و متهم‌کردن ایران به اخلال در بازار انرژی جهان، در شبکه ایکس نوشت: به نظر می‌رسد دروغ بزرگ بعدی که برای توجیه جنگ غیرقانونی انتخابی‌شان علیه ایران به دنبالش هستند، ادعای «حفظ صلح و ثبات بازار انرژی جهانی» باشد.
کالاس:

مشتاقانه منتظر توقف تنش بین ایران و آمریکا هستیم
مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا  گفت: «وضعیت خاورمیانه جدی است و همه ما مشتاقانه منتظر توقف تشدید تنش بین ایالات متحده و ایران هستیم.»به گزارش ایسنا، کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا با اشاره به جنگ‌طلبی‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی و تهدید به بمباران‌ زیرساخت‌های غیرنظامی علیه کشورمان گفت: «بمباران تاسیسات انرژی در ایران مشکل را حل نمی‌کند، بلکه برعکس، ممکن است مسائل را حتی پیچیده‌تر کند.» در شرایطی که محاصره بنادر ایرانی و تنگه هرمز از سوی دشمن آمریکایی، غرب را وارد چرخه بحران کرده، کالاس گفت: «جنگ علیه ایران منجر به افزایش قیمت انرژی (جهانی) شده و پیامدهایی دارد، اما تاثیر قابل توجهی بر کشورهای اروپایی نداشته است. 

گزارش‌ها حاکی از آن است که سازمان‌های اطلاعاتی ناتو هشدار داده‌اند که ایران هنوز به اکثر موشک‌ها و تأسیسات زیرزمینی خود دسترسی دارد.
به گزارش ایسنا، رسانه‌های بریتانیایی به نقل از منابع خود گزارش دادند که سازمان‌های اطلاعاتی ناتو معتقدند ایران علیرغم حملات اخیر، هنوز بیشتر قابلیت‌های موشکی خود را حفظ کرده است.طبق گزارش الاخبار لبنان، در این گزارش‌ها آمده است که سازمان‌های اطلاعاتی هشدار داده‌اند که ایران هنوز به اکثر موشک‌ها و تأسیسات زیرزمینی خود دسترسی دارد.
به گفته این منابع، اطلاعات ناتو معتقد است که ایران حداقل ۶۰ درصد از قابلیت‌های موشکی خود را حفظ کرده است، در حالی که طبق برآوردهای اطلاعاتی ایالات متحده، ۹۰ درصد از سایت‌های پرتاب و تأسیسات ذخیره‌سازی ایران تا حدی یا کاملاً عملیاتی هستند.
این بدان معناست که تهران قادر به تحمل درگیری با ایالات متحده برای ماه‌ها است.
ناظران معتقدند که این ارزیابی‌ها همچنین نشان دهنده توانایی ایران در دفع حملات و حفظ زیرساخت‌های نظامی اصلی خود است و شکست تلاش‌ها برای تضعیف اساسی آن را تأیید می‌کند.
آنها معتقدند که حفظ بخش بزرگی از قابلیت‌های موشکی تهران، موقعیت آن را به عنوان یک قدرت منطقه‌ای که قادر به اعمال توازن بازدارندگی در منطقه است، تقویت می‌کند و به آن در هرگونه مذاکره یا رویارویی آینده، علیرغم فشارها، تحریم‌ها و عملیات نظامی علیه آن، حاشیه امن بیشتری می‌دهد.