...ادامه از صفحه یک
در چنین شرایطی، جمهوری اسلامی ایران از جنابعالی و تمامی اعضای شورای امنیت درخواست می‌نماید تا در چارچوب مسئولیت اولیه شورا وفق منشور ملل متحد در قبال حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، کلیه اختیارات و مساعی جمیله خویش را به‌طور کامل به‌کار گیرند تا ایالات متحده آمریکا بی‌درنگ به تهدیدات غیرقانونی خود مبنی بر توسل به زور پایان دهد، به تعهدات خویش ذیل منشور ملل متحد علی‌الخصوص ماده ۲ (۴) پایبند باشد، و از هرگونه اقدامی که می‌تواند به تشدید بیشتر تنش‌ها یا منجر به تقابل نظامی گردد خودداری نماید. بدیهی‌ست پیامد‌های چنین تقابلی برای صلح و امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی شدید و دامنه‌دار خواهد بود.
شورای امنیت و دبیرکل سازمان ملل متحد باید بی‌درنگ و پیش از آنکه بسیار دیر شود، اقدام نمایند. شورای امنیت نباید اجازه دهد تهدید به توسل به زور و ارتکاب اعمال تجاوزکارانه، عادی‌سازی، مشروعیت‌بخشی یا به‌مثابه یک هنجار سیاسی قابل قبول تلقی گشته و یا به‌عنوان ابزار سیاست خارجی مورد استفاده قرار گیرد. در صورتی که چنین رفتار غیرقانونی بی‌پاسخ باقی بماند، به‌زودی نوبت یک دولت عضو مستقل دیگر فرا خواهد رسید.
جمهوری اسلامی ایران مکرراً در عالی‌ترین سطوح اعلام داشته است که نه در پی تنش است، نه خواهان جنگ. ایران همچنین آغازگر هیچ جنگی نخواهد بود. با این حال، در صورتی که جمهوری اسلامی ایران مورد تجاوز نظامی قرار گیرد، به‌گونه‌ای قاطع، متناسب و در چارچوب حق ذاتی دفاع مشروع وفق ماده ۵۱ منشور ملل متحد پاسخ خواهد داد.
در چنین وضعیتی و در چارچوب پاسخ دفاعی جمهوری اسلامی ایران، کلیه پایگاه‌ها، تأسیسات و دارایی‌های نیروی متخاصم در منطقه، اهداف مشروع تلقی خواهند شد؛ بدیهی‌ است مسئولیت کامل و مستقیم هرگونه پیامد غیرقابل پیش‌بینی و خارج از کنترل، متوجه ایالات متحده آمریکا خواهد بود. 
 

نتیجه نظرسنجی سایت خبری تابناک درباره اینکه کدام گزینه باید در اولویت هدف قرار گیرد؟» نشان می‌دهد ۴۰.۰۸ درصد شرکت‌کنندگان، ناوها و پایگاه‌های آمریکا را به‌عنوان نخستین هدف انتخاب کرده‌اند.نظرسنجی تازه این سایت با طرح پرسشی حساس و راهبردی، بار دیگر موضوع امنیت ملی را به صدر توجه مخاطبان آورد. پرسش ساده اما تعیین‌کننده بود: در صورت حمله به خاک ایران، اولویت پاسخ کجاست؟چهار گزینه پیش روی شرکت‌کنندگان قرار گرفت؛ «مقامات ارشد آمریکا»، «ناوها و پایگاه‌های آمریکا»، «مواضع حیاتی رژیم اسرائیل» و «بستن تنگه هرمز». هر یک از این گزینه‌ها نماینده نوعی رویکرد متفاوت در مواجهه با تهدید احتمالی بودند؛ از اقدام مستقیم نظامی تا فشار اقتصادی و منطقه‌ای.نتایج اما پیام روشنی داشت. با کسب ۴۰.۰۸ درصد آرا، «ناوها و پایگاه‌های آمریکا» در صدر انتخاب‌ها قرار گرفت. این عدد نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از افکار عمومی، پاسخ را در چارچوب هدف قرار دادن زیرساخت‌ها و توان نظامی مهاجم تعریف می‌کند.فاصله گزینه اول با سایر انتخاب‌ها نیز قابل توجه است. این برتری آماری بیانگر آن است که در ذهن بسیاری از رأی‌دهندگان، اقدام مستقیم علیه اهداف نظامی، نسبت به سایر سناریوها اولویت بالاتری دارد.در جایگاه دوم، «بستن تنگه هرمز» با ۲۷.۴۳ درصد قرار گرفت؛ گزینه‌ای که بیشتر جنبه ژئوپلیتیک و اقتصادی دارد. «مواضع حیاتی رژیم اسرائیل» با ۱۸.۲۹ درصد در رتبه سوم ایستاد؛ انتخابی که بازتاب نگاه منطقه‌ای به معادلات امنیتی است و نشان می‌دهد بخشی از افکار عمومی، دامنه هرگونه درگیری احتمالی را فراتر از یک تقابل دوطرفه می‌بیند.کمترین رأی به «مقامات ارشد آمریکا» با ۱۴.۱۹ درصد اختصاص یافت. این نتیجه می‌تواند بیانگر آن باشد که رأی‌دهندگان، تمرکز بر زیرساخت‌های نظامی را نسبت به هدف قرار دادن افراد، گزینه‌ای عملی‌تر یا کم‌هزینه‌تر ارزیابی کرده‌اند.
مشارکت بیش از ۹۷ هزار نفر در این نظرسنجی، خود نشان‌دهنده حساسیت بالای موضوع است. 

در شرایطی که ضرب‌الاجل و تهدید نظامی در فضای عمومی برجسته شده، تهران در حال ساخت یک سپر دیپلماتیک شرقی است؛ سپری که قرار است هزینه تصمیم‌های تند واشنگتن را افزایش دهد. اما این سپر مطلق و بی‌قیدوشرط نیست.
رویداد 24 در این باره می نویسد در حالی که واشنگتن با تعیین ضرب‌الاجل ۱۰ روزه و افزایش تهدیدات نظامی خود تلاش می‌کند زمان را به اهرم فشار تبدیل کند، تهران مسیر موازی دیگری را فعال کرده است: همگرایی دیپلماتیک با مسکو و پکن. دیدار هم‌زمان سفرای ایران، روسیه و چین با مدیرکل آژانس در وین، فقط یک نشست فنی نبود؛ نشانه‌ای از آرایش تازه موازنه در پرونده هسته‌ای بود.
پیام وین؛ راه‌حل سیاسی در برابر ضرب‌الاجل
میخائیل اولیانوف اعلام کرد که پیام‌های مشترکی از سوی سه کشور درباره ایران به مدیرکل آژانس ارائه شده و بر «لزوم راه‌حل سیاسی و دیپلماتیک» تأکید شده است. این موضع‌گیری در شرایطی صورت گرفت که ادبیات تهدید از سوی دونالد ترامپ تشدید شده و سخن از «۱۰ تا ۱۵ روز» فرصت برای توافق به میان آمده است.
دیدار با رافائل گروسی، در واقع تلاشی برای مدیریت صحنه حقوقی و فنی پرونده نیز هست. تهران می‌داند که هرگونه تشدید تنش بدون پوشش دیپلماتیک، می‌تواند به فعال‌شدن سازوکار‌های فشار در آژانس و شورای امنیت منجر شود. از همین رو، هماهنگی با مسکو و پکن نوعی «بیمه سیاسی» محسوب می‌شود.
چرا روسیه و چین مهم‌اند؟
روسیه و چین دو عضو دائم شورای امنیت‌اند؛ با حق وتو. در هر سناریوی بازگشت پرونده ایران به شورای امنیت یا تلاش برای اجماع‌سازی جدید، نقش این دو کشور تعیین‌کننده است. همگرایی سه‌جانبه در وین این پیام را مخابره می‌کند که تهران در صورت افزایش فشار غرب، تنها نخواهد بود.اما پرسش مهم‌تر این است: این حمایت تا کجا پیش می‌رود؟ آیا مسکو و پکن صرفاً با اصل «فشار یک‌جانبه آمریکا» مخالف‌اند؟ یا حاضرند در صورت تشدید بحران، هزینه‌های سیاسی و اقتصادی بیشتری بپردازند؟ تجربه نشان داده حمایت روسیه و چین از ایران عمدتاً در سطح سیاسی و دیپلماتیک تعریف می‌شود؛ نه لزوماً امنیتی یا نظامی.
چرخش به شرق یا اهرم چانه‌زنی؟
تحولات اخیر را می‌توان از دو زاویه تحلیل کرد. نخست، چرخش ساختاری به شرق؛ تهران در حال تعمیق پیوند‌های راهبردی با بلوک غیرغربی است تا در برابر فشار آمریکا، تکیه‌گاهی پایدار داشته باشد.
دوم، اهرم تاکتیکی مذاکره؛ نزدیکی به مسکو و پکن ابزاری برای افزایش قدرت چانه‌زنی در برابر واشنگتن است، نه جایگزین کامل مذاکره با غرب.
واقعیت، اما احتمالاً ترکیبی از هر دو است. ایران با فعال‌کردن محور شرقی، می‌کوشد هزینه اقدام آمریکا را بالا ببرد و نشان دهد هرگونه فشار حداکثری، با مقاومت بلوکی مواجه خواهد شد.
محدودیت‌های سپر شرقی
این همگرایی کشورها محدودیت‌هایی نیز دارد. روسیه درگیر جنگ اوکراین است و چین درگیر رقابت اقتصادی گسترده با آمریکاست. هیچ‌یک تمایل ندارند بحران جدیدی در خاورمیانه به شکل غیرقابل‌کنترل شعله‌ور شود. بنابراین، حمایت آنها از تهران احتمالاً در چارچوب «مدیریت تنش» تعریف می‌شود، نه تشدید آن.
به بیان دیگر، مسکو و پکن ممکن است از ایران در برابر اجماع‌سازی فوری حمایت کنند، اما هم‌زمان تهران را نیز به خویشتنداری و حفظ مسیر دیپلماسی تشویق خواهند کرد.
پیام به واشنگتن
همگرایی سه‌جانبه در وین حامل پیامی روشن به آمریکاست: اگر مسیر فشار یک‌جانبه ادامه یابد، پرونده ایران به عرصه رقابت قدرت‌های بزرگ تبدیل خواهد شد. این همان سناریویی است که واشنگتن از آن پرهیز دارد؛ زیرا می‌تواند پرونده هسته‌ای را از چارچوب کنترل‌شده دوجانبه خارج کند.
در شرایطی که ضرب‌الاجل و تهدید نظامی در فضای عمومی برجسته شده، تهران در حال ساخت یک سپر دیپلماتیک شرقی است؛ سپری که قرار است هزینه تصمیم‌های تند واشنگتن را افزایش دهد. اما این سپر مطلق و بی‌قیدوشرط نیست. روسیه و چین خواهان ثبات‌اند، نه بحران گسترده.
بنابراین، همگرایی تهران با مسکو و پکن بیش از آنکه نشانه ورود به یک بلوک نظامی باشد، تلاشی برای بازتنظیم موازنه و تقویت موقعیت مذاکره است. در نهایت، اگر مسیر دیپلماسی بسته شود، این محور می‌تواند زمان بخرد؛ اما بعید است جایگزین کامل گفت‌و‌گو با غرب شود. 
 

وزارت امور خارجه روسیه روز جمعه اعلام کرد لاوروف در مورد برنامه هسته‌ای با همتای ایرانی خود تلفنی گفت‌وگو کرد.
نورنیوز- گروه بین الملل: این وزارتخانه در بیانیه ای اعلام کرد «سرگئی لاوروف» وزیر خارجه روسیه در گفت‌وگو با همتای ایرانی خود «عباس عراقچی» حمایت مسکو از مذاکرات در مورد برنامه هسته‌ای تهران را مطرح کرد.
به نقل از شبکه خبری الجزیره، وزارت امور خارجه روسیه افزود: لاوروف به وزیر امور خارجه ایران تأکید کرد که روسیه از مذاکرات در مورد برنامه هسته‌ای تهران و جستجوی راه‌حل‌های منصفانه حمایت می‌کند.

...ادامه از صفحه یک
شگفتانه مقاومت عراق
همزمان با افزایش گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال جنگ جدید در منطقه، گروه‌های مقاومت در عراق تصاویری از یک «پایگاه موشکی زیرزمینی عراقی» در مکانی نامعلوم را منتشر کردند که واکنشی به تهدیدات اخیر آمریکا علیه ایران ارزیابی می شود. در کنار نمایش تجهیزات، حضور تصاویر برخی رهبران ارشد مقاومت منطقه‌ای در این ویدئوها به بعد نمادین این رونمایی افزوده است. این پیام به‌روشنی منتقل شد که اقدام اخیر، تصمیمی محدود و محلی نیست بلکه در چارچوب کلی محور مقاومت و در هماهنگی با تحولات کلان منطقه‌ای معنا پیدا می‌کند.