خبرآنلاین: علاقه مردم به آگاهی ازعرصه‌های درونی و مناسبات خصوصی مشاهیر به‌ویژه چهره‌های هنری و ورزشی را می‌توان یکی از پیامدهای دوران گستردگی و همه‌گیرشدن رسانه‌ها دانست؛ جایی‌که مخاطبان برآنند فراتر از جنبه بیرونی و برساخته ستارگان دنیای هنر و ورزش، تا حد امکان از مناسبات شخصی و رفتارهای آنان در شرایط واقعی نیز آگاه شوند.
طی سال‌های اخیر با ظهور و گسترش خیره‌کننده فضای مجازی و حضور مشاهیر در این عرصه، این میل تا حد زیادی پاسخ داده شد. حالا دیگر ستاره‌های سینما و ورزش نه در قاب تلویزیون و با قامتی رسمی و تعریف‌شده که در صفحات شخصی خود یا کانال‌ها و رسانه‌های مجازی با مخاطبان به شکلی دوسویه ارتباط برقرار می‌کنند. به‌این‌ترتیب آن‌ها بدون هیچ مرز و مانع قابل‌توجهی می‌توانند به انتخاب خود مواضع و اظهارات شخصی را به علاقه‌مندان عرضه کنند. ضمن اینکه در صورت تمایل مخاطبان پیگیر را در جریان رخدادهای زندگی شخصی خود نیزمی گذارند.
بااین‌حال عطش مخاطبان برای تماشای خود واقعی مشاهیر همچنان برقرار است. این متاع همچنان خریدار داشته و تنها به پرداختی هنرمندانه و معقول نیاز دارد تا در سایه آن، هم خیل گسترده دنبال کنندگان محظوظ شوند و هم چهره‌ها نیز از آسیب‌های رایج چنین فعالیت‌هایی در امان بمانند. دراین‌میان، برقراری تعادلی پذیرفتنی میان عناصر جذابیت، آموزش، فرهنگ‌سازی و سرگرمی به عنوان پایه‌های یک برنامه موفق رسانه‌ای اهمیت می‌یابد. از سوی دیگر حفظ جایگاه و شان چهره‌ها و پرهیز از جنجال‌سازی بیهوده اهمیت پیدا می‌کند. عناصری که به نظر می‌رسد تا حد زیادی در «شام ایرانی» رعایت شده است. این مجموعه «رئالیتی‌شو» که به کارگردانی سعید ابوطالب در بستر شبکه نمایش خانگی و «وی‌اودی» ارائه می‌شود، این روزها به فصل هفتم خود رسیده است. اگرچه برای قالب برنامه‌سازی «رئالیتی‌شو» معادل‌هایی چون «جُنگ واقع‌گرا»، «واقع‌نماهای نمایشی» و… ارائه‌شده، اما هیچ‌کدام از این معادل‌ها نمی‌تواند به‌خوبی گویای دامنه و ماهیت این قالب نمایشی باشد. واکاوی دقیق این موضوع، مجالی فراخ‌تر می‌طلبد و در این نوشتار کوتاه به همان عبارت اصلی یعنی «رئالیتی‌شو» بسنده می‌کنیم. سعید ابوطالب پس از ساخت رئالیتی‌شوهایی همچون «سرزمین دانایی» و «رالی ایرانی» کارگردانی «شام ایرانی» را به‌عهده گرفت هرچند اغلب مخاطبان به واسطه پخش نمونه‌های خارجی یا ایرانی در شبکه‌های ماهواره‌ای با ساختار کلی برنامه کاملاً آشنایی داشتند؛ ساختاری که سال‌هاست در کشورهای دیگر محور ساخت چنین برنامه‌هایی شده‌است. در این گونه رئالیتی‌شوها، اعضای گروه شرکت‌کننده به ترتیب میزبان سایر اعضا شده و با برگزاری یک میهمانی هنر سلیقه و توانایی خود در ایجاد یک شب خاطره‌انگیز و شیرین برای میهمانان را به نمایش می‌گذارند. این میهمانان خود در نوبت‌های بعدی در جایگاه میزبان قرار خواهند گرفت. درنهایت نیز میهمانان با دادن امتیاز و در اغلب موارد ترکیب این امتیازات با آرای مخاطبان برنده را مشخص خواهند کرد. این شکل از برنامه‌سازی تلویزیونی که از سال‌ها پیش در بسیاری از شبکه‌های پربیننده آمریکا و اروپا رواج داشت، از حدود یک دهه پیش با تولید برنامه‌های مشابه در شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان برای مخاطبان ایرانی نیز نام‌آشنا شد. با این‌حال چنین برنامه‌هایی در کنار بسیاری از مشابهت‌های فرهنگی و عناصر خاطره‌انگیز برای ایرانیان خارج از کشور، آسیب‌های پیدا و پنهان فراوانی را نیز به دنبال داشت. «شام ایرانی» برخلاف نمونه‌های قالب در شبکه‌های فارسی‌زبان به جای افراد عادی، چهره‌ها و سلبریتی‌ها را محور کار خود قرار داده و درنتیجه سهم اصلی را به مؤلفه «جذابیت» داده است. گروه‌های مختلف بازیگران که در فصل‌های گذشته «شام ایرانی» در این رئالیتی‌شو شرکت کرده‌اند، علاوه بر شهرت و محبوبیت توانایی بداهه‌گویی و حضور فعالانه، طنازانه و خلاقانه به عنوان میزبان یک مهمانی واقعی را نیز داشته‌اند. به‌این‌ترتیب عنصر سرگرمی نیز تا حد زیادی برای مخاطبان تأمین می‌شود. از سوی دیگر ترویج غیرمستقیم برخی سنت‌های ناب ایرانی و غذاهای فراموش شده در کنار تأکید بر میهمان‌نوازی به‌عنوان خصلتی پسندیده نیز در این برنامه به شکلی هنرمندانه ارائه شده‌است. تفاوت‌ها و مشابهت‌های فرهنگی میان شرکت‌کنندگانی با پیشینه، زمینه‌های قومی، تربیتی و جغرافیایی متفاوت که دورهم جمع شده‌اند، به داشته‌های مخاطب می‌افزاید. این موضوع به‌ویژه در فصل‌هایی که شرکت‌کنندگانی از ترکیه و لبنان و کشور آذربایجان نیز به این مجموعه اضافه شدند، خود را بیشتر نشان داد. نباید از نظر دور داشت ترکیه، لبنان و ایران از دیرباز به عنوان خاستگاه سه مکتب اصلی آشپزی در خاورمیانه و آسیا مطرح بود و ازسوی دیگر پیشینه تاریخی قابل‌توجهی داشته و بین آن‌ها علقه‌های مشترک فرهنگی نیز برقرار است. آن‌گونه که سعید ابوطالب در یکی از گفت‌وگوهای خود اعلام کرده قرار بود در ادامه حضور بازیگران خارجی شاهد حضور بازیگرانی از ارمنستان و هند و... در فصل جاری «شام ایرانی» باشیم که به دلیل محدودیت‌های ناشی از شیوع کرونا این اتفاق نیفتاد. در خلال رخدادها و گفت‌وگوهای برنامه، مخاطبان ورای شیوه‌های رسمی به شکلی غیرمستقیم علاوه بر آگاهی از عناصر هویت ایرانی با فرهنگ سایر کشورهای منطقه نیز آشنا می‌شوند. به‌این‌ترتیب دو عنصر فرهنگ‌سازی و آموزش نیز در بطن این برنامه به خوبی تعبیه شده است. ضمن اینکه حضور سعید ابوطالب که خود از چهره‌های رسانه‌ای شناخته شده و کاملاً آشنا به سیاست‌گذاری فرهنگی است می‌تواند مانع از افتادن برنامه به ورطه ابتذال و حاشیه شود. درنهایت باید گفت برنامه‌هایی از جنس «شام ایرانی» علاوه بر عناصر مقوّم یک برنامه موفق که به آن‌ها اشاره شد، تنوع در قالب‌های برنامه‌سازی را نیز به دنبال دارد. موضوعی که یکی از کمبودهای جریان برنامه‌سازی در تلویزیون و شبکه‌های خانگی در سال‌های اخیر به حساب می‌آید. حال باید دید سازندگان این برنامه تا چه زمانی می‌توانند اثرگذاری این ویژگی‌های مثبت را در «شام ایرانی» حفظ کنند.

مهر: «کوین کاستنر» در سوگ «شون کانری» از وی به عنوان بزرگ‌ترین ستاره یاد کرد و «رابرت دنیرو» گفت انتظار داشت او بیشتر از این زندگی کند. دنیرو و کاستنر که با کانری در فیلم «تسخیرناپذیران» جلوی دوربین رفته بودند با انتشار خبر درگذشت این بازیگر از وی یاد کردند.
کاستنر، با ادای احترام به کانری از وی به عنوان مردِمردان یاد کرد که کارنامه حرفه‌ای شگفت‌انگیزی از خود به جای گذاشت. دنیرو نیز که در این فیلم در نقش «آل‌کاپون» ظاهر شده از کانری تجلیل کرد و گفت: او جوان‌تر از ۹۰سال به نظر می‌رسید  و امیدوار بودم با ما زمان خیلی بیشتری همراه باشد.

 

ایسنا: بیست‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فیلم «سنت‌لوئیس» آمریکا، پنج اثر شامل فیلم‌های بلند و کوتاه ایرانی را به نمایش می‌گذارد. در این رویداد سینمایی که از تاریخ ۵ تا ۲۲نوامبر (۱۵ آبان تا ۲ آذر) برگزار خواهد شد دو فیلم «بنفشه‌آفریقایی» ساخته مونا زندی‌حقیقی و «شیطان وجود ندارد» به کارگردانی محمد رسول‌اُف در بخش اسپاتلایت بین‌الملل روی پرده می‌روند و انیمیشن‌های کوتاه «کلاف» به کارگردانی ملیحه غلام‌زاده، «ملکوت» ساخته فرنوش اسدی و «خرچنگ» به کارگردانی شیوا صادق‌اسدی نیز در بخش آثار کوتاه این رویداد سینمایی نمایش خواهند داشت. این رویداد سینمایی به دلیل بحران جهانی شیوع کرونا به صورت مجازی برگزار خواهد شد.

 

«فرانی و زویی» نوشته «جی‌دی‌سلینجر» مانند دیگر آثار او یک اثر فراشناختی است. در ادبیات مفهوم هرمونوتیک به صورت ساختاری متفاوت و پیچیده است. همه آثار سلینجر ناخودآگاه از این مفهوم پیروی می‌کنند بدون آنکه خواننده کوچک‌ترین تلاشی برای شناخت آن انجام دهد. «فرانی و زویی» که خواهروبرادر هستند و هر دو به نحوی دچار بمباران ایگو (منی که منیت را به وجود می‌آورد) می‌شوند مانند «ناطور دشت»، یکی از شاهکارهای ادبیات مدرن است که داریوش مهرجویی با استفاده از تکنیک تطبیق، فیلم «پری» را از روی آن ساخته است.
 ویژگی‌ها
مهم‌ترین مسئله مؤلف در آثار سلینجر خودشناسی و اهمیت آن است. وقتی مؤلف با استفاده از زمان، مکان و شخصیت کاراکتر خود به دنبال چرایی‌های به وجود آمده در ذهنش است بروز چگونگی ساده و کاری لذت‌بخش می‌شود. اگر کل آثار سلینجر را کنار هم قرار دهیم به ضخامت یک رمان بزرگ نمی‌رسد اما آنچه آثار او را جذاب و مهم کرده است نسبتی است که آثار و قطعاً خودش با زمان زیسته و آینده برقرار می‌کند. او در «فرانی و زویی» معنای دانشجو بودن را دوباره تعریف می‌کند و نشان می‌دهد یک دانشجو چگونه رفتار می‌کند و چرا؟ شخصیت‌های این رمان از مادر فرانی تا برادر دیگرش که مُرده و اتفاقاً سوگولی مادر بوده، همگی نشانه‌هایی از آشفتگی روانی دارند که قله آن در زویی نمود پیدا کرده است. در ابتدای داستان می‌خوانیم که لین دوست پسر فرانی در ایستگاه قطار منتظر اوست، هوا بس ناجوانمردانه سرد است، دیگر منتظران هریک به گروه‌گروه به گفت‌وگو مشغول‌اند. این پیش‌درآمد نشان از آماده‌سازی زمینه‌ها برای شروع یک بحث اعتقادی، فلسفی و عرفانی است. عرفان در این داستان محدود به کلیسا یا بودا و حتی کتاب سبزرنگی که فرانی با خود حمل می‌کند، نمی‌شود. عرفان ویژگی‌های آنی گسترده‌ای دارد که بیشتر آن را می‌توان از زبان زویی در حالی که با پرسش‌های سرسام‌آورش فرانی را بیچاره می‌کند درک کرد. از مهم‌ترین ویژگی‌های سلینجر، بیان پرسش‌های انبوه برای شناخت و در آخر نقد آن است. سلینجر چیزی را که خلق می‌کند بی‌رحمانه روی آن خنجر می‌کشد، اما این خنجر نه از برای مبارزه است بلکه برای بریدن لایه‌های رویی داستان و رسیدن به درون‌مایه اصلی آن. مؤلف در این کتاب اجازه می‌دهد با نقد و تعریف فرانی، خواننده به مفهوم کلی و خواسته شده در داستان برسد. به عنوان مثال سلینجر، فرانی را در جایی این گونه تعریف می‌کند: او دربه‌در به دنبال راهی برای رسیدن به دعای مداوم و همیشگی است، کلیساها و معابد گوناگونی را تجربه می‌کند تا دست آخر راه را می‌یابد اما از یافتن آن یک انفعال رفتاری به‌دست آمده است.
 افسردگی
در همه آثار سلینجر، افسردگی از زوایای دیگری مورد بررسی قرار گرفته است. در «ناطور دشت» افسردگی به معیاری برای شناخت جنس مخالف ازسوی یک دانشجوی تینیجر تبدیل می‌شود و در «فرانی و زویی» افسردگی تبدیل به سکوی پرتاب شخصیت‌ها به خودشناسی. شخصیت‌ها با افسردگی خود را کشف می‌کنند اما به قیمت تمام شدن شادی. آن‌ها به اندازه‌ای افسرده می‌شوند که یا زیاد حرف می‌زنند مانند زویی یا آن‌قدر حرف نمی‌زنند که سکوت دیگران شکسته شود. هر دوی این اَشکال به لحاظ روان‌شناختی از علائم افسردگی و انزواست که سلینجر با زبان طنز اما طنزی که حرف‌های جدی در آن وجود دارد آن را بیان کرده است. افسردگی رنجی است که پایان ندارد و حتی با مرگ وجودی افراد تأثیر آن را بر نزدیکان می‌توان دید.  این عاملی است برای رسیدن به شخصیت مرده خانواده گالاس. خانم گالاس اگر چه سعی می‌کند فرزندانش و مشخصاً «فرانی و زویی» را به شکل درستی تربیت کند اما همین سعی باعث فروپاشی عصبی آن‌ها شده است. مطالعه این رمان به شکل غیر قابل توصیفی به شناخت انسان امروزی کمک می‌کند؛ انسانی که از هر زمان رنج بیشتری از افسردگی می‌برد و این نکته را از یاد برده که این رنج تنها وسیله‌ای است که می‌توان با آن به شناخت خود غرایز، رسالت و هوشیاری رسید.
 

فارس: ژاپن «مادران واقعی» به کارگردانی «نائومی کاواسه» را برای بخش بهترین فیلم بین‌المللی معرفی کرد. برای اولین بار فیلمی از «نائومی کاواسه» کارگردان ژاپنی به عنوان نماینده این کشور جواز حضور در رقابت سینمایی اسکار را دریافت کرد. این تصمیم روز جمعه توسط انجمن تولیدکنندگان فیلم ژاپن اعلام شد. «مادران واقعی» براساس رمانی از «میزوکی‌تسوجیمورا» نویسنده «رمز و راز»، داستان زوجی از طبقه متوسط ژاپنی را روایت می‌کند که پس از اینکه متوجه می‌شوند نمی‌توانند بچه‌دار شوند، برای پذیرفتن یک نوزاد به آژانس فرزندخواندگی مراجعه می‌کنند. خوشبختی ابتدایی آن‌ها وقتی سر و کله مادر واقعی فرزندشان ظاهر می‌شود و خواستار بازگشت او می‌شود به هم می‌ریزد. منتقد هالیوود ریپورتر این فیلم را «نمایشی محرک احساسات مادرانه» توصیف کرد و گفت: این فیلم می‌تواند قشر جدیدی از طرفداران را برای کارگردان ژاپنی به همراه داشته باشد. فیلم «مادران واقعی» توسط جشنواره فیلم کن انتخاب شد. کاواسه، برای اولین بار در سال۱۹۹۷ مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت و جایزه «Camera D'Or»(دوربین طلایی) را برای فیلم «سوزاکو» به دست آورد اما به این دلیل که جشنواره حضوری و اکران فیلم کن به خاطر بحران کرونا برگزار نشد، این فیلم ابتدا در جشنواره «سن سباستین» و بعد در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتوی کانادا، بر پرده سینما اکران شد.

 

مهر: سریال کره‌ای جدید «سایمدانگ» برای نخستین بار در سیما از این شبکه پخش شده و از دوشنبه ۱۲ آبان‌ماه در ساعت ۱۹ جایگزین سریال «سرنوشت» می‌شود.
سریال تلویزیونی «سایمدانگ» به کارگردانی «یون سانگ‌هو» و تهیه کنندگی «لی یونگ‌سوک» محصول۲۰۱۷ کره‌جنوبی است که دو زمان حال و گذشته را با هم به نمایش درمی‌آورد و به همین سبب متفاوت‌ترین سریال ساخت این کشور محسوب شده است.
این سریال با حضور «لی یونگ آئه» که بینندگان با ایفای نقش یانگوم در سریال «جواهری در قصر» وی را به خاطر دارند، در دو زمان حال و گذشته جریان دارد و لی یونگ آئه در دو شخصیت ایفای نقش می‌کند. داستان به این شکل آغاز می‌شود که پروفسور هنر، سو جی یون که دفترچه خاطرات سایمدانگ را در ایتالیا پیدا کرده با خاطرات دفترچه همراه شده و به دل تاریخ می‌رود.
سریال سایمدانگ به مدیریت دوبلاژ زهره شکوفنده و حضور گویندگانی چون مینو غزنوی (دوبلور یانگوم در جواهری در قصر) و منوچهر والی‌زاده (دوبلور افسر مین جانگو در جواهری در قصر) در دو نقش اصلی این سریال یعنی بانو سایمدانگ و لی گیوم دوبله شده‌است.

استان خوزستان از استان‌هایی است که در دفاع مقدس نقش مهم و موثری داشت و اکنون نیز راویان زیادی دارد که سعی در بیان خاطرات آن روزها دارند. آنچه در جشنواره «حماسه‌گویان» قابل توجه می‌نمود، ارسال چندین خاطره از شهر «هندیجان»، یکی از شهرستان‌های خوزستان در بخش دانش‌آموزی و بزرگسال به این جشنواره بود. به همین دلیل به گفت‌وگو با «زینب‌موسوی» کارشناس قصه‌های بومی و محلی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هندیجان پرداختیم تا از چگونگی حضور نوجوانان این مرکز در این جشنواره برای ما بگوید.
  به چه نحوی با جشنواره ملی «حماسه‌گویان» آشنا شدید و چه شد که برای آن آثار ارسال کردید؟
فراخوان شما را یکی از همکاران کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به من داد و اعضای کانون پرورش فکری هندیجان نیز در بحث قصه‌گویی و فعالیت‌های اجرا حضور دارند و من نیز این فراخوان را با آنان در میان گذاشتم و آنان نیز ابراز تمایل کردند که در آن شرکت کنند. البته مصادف شدن این فراخوان با هفته دفاع مقدس و حال و هوای شهر و فضاهای اجتماعی خیلی در مشارکت بچه‌ها مؤثر بود.
  آثاری که ارسال کردید روایت کدام عملیات است؟
آن روایتی که ارسال کرده‌ام، یکی از خاطرات شهید حسین خرازی است و روایت‌هایی که سه نفر از بچه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هندیجان ارسال کرده‌اند از کتاب «تانک آرزوها» نوشته آقای احمدعرب‌لو انتخاب شده که کتابی با موضوع دفاع مقدس است.
  این کتاب را نوجوان‌ها خودشان برای روایت انتخاب کردند یا شما آن را پیشنهاد دادید؟
در کانون کتاب‌هایی با موضوع دفاع مقدس داریم؛ کتاب‌ها را به بچه‌ها معرفی کردیم و آن‌ها هم کتاب‌ها را مطالعه کردند و با توجه به اینکه محور این کتاب طنز است و برای کشاندن نوجوانان این دوره به کتاب‌خوانی، کتاب‌ها باید کشش داشته باشند. ما غالباً کتاب‌های مجموعه داستان که رگه‌هایی از طنز دارد را به آنان معرفی می‌کنیم و بچه‌ها هم این کتاب‌ها را خواندند و نسبت به علاقه خودشان هرکدام خاطره‌ای را انتخاب کردند.
در همین خصوص باید بگویم، درمجموع نوجوانانی که به عرصه‌های بیانی یا اجراهای صحنه‌ای علاقمندند به فعالیت‌های روایت‌گری و قصه‌گویی رغبت بیشتری نشان می‌دهند و آنچه از اعلام این فراخوان از جانب نوجوانان دیدم علاقه‌مندی پسرها به این مبحث (دفاع‌مقدس) بود. نوجوانان پسر به وادی رزم و مبارزه و دفاع گرایش بیشتری نشان می‌دهند زیرا در این موضوعات می‌توانند روحیه شجاعت‌طلبی، دلیری و میهن‌پرستی خویش را نمایان کنند و با قهرمانان داستان همذات‌پنداری نمایند و البته نباید از شیطنت و بازی‌گوشی آنان غافل شد؛ زیرا از میان چندین کتاب معرفی شده به سراغ کتاب‌هایی رفتند که حاوی داستان‌های طنز بود مثل «کتاب تانک آرزوها» و روایت‌ها را به سلیقه خودشان از این کتاب انتخاب کردند. این مسئله در حالی است که ما همزمان با دخترها هم قصه‌گویی کار می‌کنیم. آن‌ها به موضوعات دیگری علاقه نشان می‌دهند، اعضای نوجوان دختر هندیجان بیشتر مایل به اجرای قصه‌های شاد کودکانه و ابزارگونه هستند.
  این فراخوان به چه تعداد از اعضای شما ارائه شد؟
این فراخوان را به ۱۳ نفر اعضای نوجوان پسر و ۱۹ نفر نوجوان دختر عضو انجمن قصه‌گویی هندیجان ارائه دادیم؛ اما با توجه به شرایط کرونا که درگیر آن هستیم و در کانون اجتماعات خاصی نداریم و همچنین در کل پسرها به موضوعاتی مثل دفاع و نبرد بیشتر از دخترها علاقه نشان می‌دهند، هیچ کدام از اعضای دختر ما در آن شرکت نکردند و از پسران نیز تعدادی که قابل ارائه بود در نهایت سه نفر بودند.
 در آخر اگر نکته‌ای است بفرمایید؟
قصه‌گویی از فعالیت‌های اصلی و اساسی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان محسوب می‌شود؛ به همین منظور اگر چنین فراخوان‌هایی به این مراکز ارجاع داده شود مورد استقبال قرار می‌گیرد و بازتاب و بازخوردهای بیشتری دریافت می‌کند. قصه‌گویی از بهترین قالب‌هایی است که هم می‌توان غرور ملی  و حس وطن‌دوستی و هم سایر مسائل تربیتی را در چارچوب آن به کودکان و نوجوانان انتقال داد.