مرد افسانه ای این رشته، متولد سال 1324 در درگز خراسان است. او با دو مدال طلا و یک برنز بازی های آسیایی در سال ها 1970 ،1974 و 1966 و دو طلای مسابقات قهرمانی آسیایی 1973 و 75 یکی از پرافتخارترین دوومیدانیکاران تاریخ ایران به حساب می آید.هنوز بازی های آسیایی 1974 تهران یادمان نرفته است؛ رقابت شانه به شانه تیمور غیاثی با قهرمانان بلند آوازه چینی و ژاپنی، اوج کار غیاثی بود که تیمور غیاثی با رکورد 21/2 برنده مدال طلا شد و این رکورد به مدت 19 سال پابرجا بود.
تیمور غیاثی به المپیک مونیخ 72 و مونترال 76 هم رفت که اگر رکورد خودش 21/2 را می زد، می توانست در المپیک مونیخ برنز و در مونرال نقره بگیرد، این اتفاق می افتد.
تیمور غیاثی از یک خانواده کاملا ورزشی است. همسرش نصرت کردبچه، قهرمان پرش ارتفاع ایران بوده است و دو فرزندش علی و پانته آ هم به همین ترتیب.
تیمور غیاثی علاوه بر پرش ارتفاع در دوی با مانع و پرش با نیزه هم فعالیت داشته و عضو باشگاه آتش نشانی بوده است.
و این هم گفت وگوی ما با این قهرمان تکرار ناشدنی ؛
اصلا چه شد که به دو و میدانی روی آوردید؟
اول در رشته والیبال فعالیت داشتم تا اینکه روزی با آقای ضیاء کمانی قهرمان معروف پرش ارتفاع آشنا شدم ایشان چند آزمایش در پرش ارتفاع از من گرفتند و به من توصیه کردند تو قابلیت پیشرفت در این رشته را داری و برو پرش ارتفاع و من هم حرف ایشان را اطاعت کردم.
اولین رکوردی که ثبت کردید، کی و کجا و به میزان چقدر بود؟
20 ساله بودم. دو سال بعد از اینکه در این رشته فعالیت داشتم، به مسابقات عمران منطقه ای (پیمان سنتو) اعزام شدم و در لاهور پاکستان از ارتفاع 3/2 دو متر و سه سانتی گذشتم و یک سانتیمتر رکورد ایران را شکستم.
و اولین مدال بین المللی شما؟
در بازی های آسیایی بانکوک بعد از قهرمانان هند و ژاپن برنز گرفتم.
قهرمانی های شما یکی دو تا نیست. جنابعالی با رکورد 21/2 در سال 53 به مدت 22 سال و در مجموع 29 سال رکورددار ایران بوده اید. حالا برای ما این سوال پیش می آید که از با تجربه ای با این همه افتخار استفاده میشود یا نه؟
متاسفانه باید عرض کنم نسبت به پیشکسوتان و قهرمانان گذشته آن طور که باید استفاده نمی شود ولی هر از گاهی به طور سلیقه ای یادی از ما میشود، اما علی رغم اینکه مورد توجه نبودم و حتی گاهی از اوقات برایم چالش هایی درست می شد ولی همیشه داوطلب خدمتگزاری بوده ام.
اگر بخواهید طریقه به کارگیری از پیشکسوتان روزگار گذشته و حال را مقایسه کنید، چه نظری دارید پیشرفت داشته ایم یا پست رفت.
متاسفانه باید عرض کنم سلیقهای برخورد شده است. آنها برای نشان دادن خود در رسانه ها یکی دو همایش نمایشی گذاشته و بعد هم به بوته فراموشی سپرده شده است؛ در صورتی که در کشورهای صاحب ورزش برای قهرمانان خود ارزش قائل هستند و طوری برنامه ریزی میکنند که نسل های آینده امیدوارانه ورزش را ادامه میدهند؛ البته امیدوارم در آینده چنین برخورد شود و قانونمند جلو رویم.
حضرتعالی نزدیک به نیم قرن در ورزش دو و میدانی فعالیت داشته اید، آیا واقعا از تجربیات شما هیچگونه استفاده ای نشده است؟
عرض کردم به صورت پراکنده و سلیقهای یادی می کنند ولی نه به صورت قانونمند الان هم خیلی از قدیمی های کار بلد در اکثر رشته ها بیرون از گود ورزش هستند.امروز بیشتر غیر ورزشی ها ورزش را احاطه کرده اند. البته این را عرض کنم که اگر از قدیمیهای افتخار آفرین و با تجربه استفاده نکنند، خودشان ضرر میکنند. در کشورهای خارج از این عصاره های ورزشی نهایت را استفاده می کنند و من امیدوارم در آینده در کشور ما و در ورزش ما چنین شود. امثال من عمر و جوانی خود را در ورزش هزینه کرده اند و ما هر چه داریم، از ورزش است و البته نباید فراموش کرد که این فقط به رشته دو ومیدانی مربوط نمی شود، شما ببینید در کشتی ، وزنه برداری یا رشته های دیگر ما چه بزرگانی داریم که خانه نشین شدهاند و ما حتی به خود زحمت نمی دهیم که حالی از آنها بپرسیم و البته طبیعی است که جوان امروزی با خود فکر می کند که من هم اگر روزی حتی قهرمان آسیا و جهان شوم روزگارم چنین است و در اینجا اتفاقی که می افتد این است که در بین جوانان مستعد ایرانی انگیزه از بین می رود و مسائل حاشیه ای پیش می آید.