printlogo


واکنش‌های غیرمنتظره درباره فیلم «صبحانه با زرافه‌ها»؛
نیمه تاریک جامعه روی پرده سینما
یلدا توکلی/ گروه فرهنگ و هنر

این روزها اکران فیلم صبحانه با زرافه‌ها به کارگردانی سروش صحت با استقبال چشم گیر علاقمندان به فیلم‌های طنز روبه رو شده است.
لحظات شادی برای تماشاگران
در این فیلم  بازیگران مطرحی همچون هوتن شکیبا، بهرام رادان، پژمان جمشیدی، هادی حجازی فر و… داستان جذاب و کمدی را در فضایی پر از تعلیق روایت می‌کند. این اثر با ترکیب عناصر کمدی و واکنش‌های غیرمنتظره تلاش دارد تا لحظات شادی را برای تماشاگران به ارمغان بیاورد.
با یک قصه مردانه مواجهیم
از همان ابتدای فیلم یا حتی با توجه به پوستر فیلم می‌توان فهمید که با یک قصه مردانه مواجهیم؛ قصه رفاقت مردانه که پیش از این نسخه تلویزیونی‌اش را در کارهای خود صحت، در سریال «لیسانسه‌ها» دیده‌ایم. حتی گروه بازیگران هم همان‌اند، به‌علاوه دو بازیگر که به گروه بازیگری همیشگی سروش صحت اضافه شده‌اند. آنجا هم موقعیت‌های کمدی بی‌معنی بین چند دوست مرد شکل می‌گرفت. در سینمای ایران، این جنس قصه‌گویی را در کارهایِ بیشتر عبدالرضا کاهانی، کمی حمید نعمت‌الله و چند فیلمساز دیگر که در همین مسیر گام برداشته‌اند، دیده‌ایم. این فیلمسازان خود متأثر از سینمای داریوش مهرجویی بوده‌اند و صحت هم چنانچه از گفت‌وگوی اخیرش با فریدون جیرانی پیداست، در همین دسته قرار می‌گیرد.
وقتی به هوش می‌آید دیگر هیچ چیزی شبیه گذشته نیست
داستان فیلم از این قرار است که  چند دوست برای اینکه بتوانند از فضای حوصله‌سربر عروسی رفیق‌شان رضا پژمان جمشیدی فاصله بگیرند به دامن مواد مخدر پناه می‌برند و حتی داماد را هم به یاد ایام مجردی به ضیافت کوچک خود در موتورخانه تالار عروسی دعوت می‌کنند. رضا به خاطر زیاده‌روی در مصرف مواد مخدر از هوش می‌رود و وقتی به هوش می‌آید دیگر هیچ چیزی شبیه گذشته نیست و همه چیز تغییر کرده است. مخاطب با افرادی روبه‌رو است که برای رنگ و بو دادن به زندگی مرفه‌شان حاضر به انجام هر کاری هستند و حتی اتفاقاتی همچون مرگ هم نمی‌تواند آنها را از هدف خویش جدا کند! سروش صحت در فیلم صبحانه با زرافه‌ها به دنبال این است که هستی و چیستی زندگی و مرگ را در قالب یک استونر مووی به عنوان یکی از ساب ژانر‌های کمدی به تماشاگر انتقال دهد و این در حالی است که مخاطب برای دیدن فیلمی از سروش صحت با آن سابقه درخشان در امر سریال‌سازی و کمدی‌سازی از او انتظار خلق موقعیت و ساخت لحظات خنده‌دار را دارد، استفاده پی در پی از نماد و تکیه بر پیشبرد روایت کار دست ایده خوب صبحانه با زرافه‌ها داده و فیلم را به اثری یک‌بار مصرف تبدیل کرده است! به گونه‌ای که ارتباط مخاطب با آن پیش از نقش بستن تیتراژ به پایان می‌رسد و فکر کردن در مورد جهان انتزاعی فیلمساز را به اهلش واگذار می‌کند!
فیلم در چند مرتبه دچار سکته روایی می‌شود
فیلم صبحانه با زرافه‌ها ، جدیدترین ساخته سروش صحت ، به‌نوعی در امتداد همان نگاه ساختاری وی تعریف می‌شود. نقد جهان پست‌مدرن با تکیه بر نگاهی انتزاعی. فیلم با این محوریت، مفهوم خود را به خوبی به مخاطب منتقل می‌کند اما اشکالی که در این فیلم احساس می‌شود، عدم‌تبیین ساده‌تر وقایع در ریتمی تندتر است.فیلم در چند مرتبه دچار سکته روایی می‌شود و ریتم را می‌خواباند. به همین جهت، سکانس‌های مرده‌ای در فیلم پدیدار است که نه جلوبرنده است و نه مطابق با جهان فانتزی فیلم قدم برمی‌دارد. سکانس‌هایی که اگر حذف شوند نیز هیچ خللی در مسیر پیشبرد داستان رقم نمی‌زند.مواد مخدر نیز نقش پررنگی را در فیلم ایفا می‌کند. در جمع دوستانه‌ای که به مخاطب معرفی می‌شود، همه مواد مصرف می‌کنند و کار آنها کاری جالب و جذاب به نظر می‌رسد. این عمل بدون وجود مخالف در این جمع انجام شده و حتی محدودیتی از جهت وجود تحصیلات و جایگاه اجتماعی شخص مصرف‌کننده نیز وجود ندارد!
شخصیت دکتر که یک جراح است و جایگاه اجتماعی بالایی دارد، علاوه بر مصرف مواد مخدر، الکلی نیز هست و با همان حال به مریض خود رسیدگی می‌کند! با اینکه پیام اصلی فیلم بخشش و گذشت است، اما پرداختن به آن در حد چند گزاره کوتاه محدود شده و مخاطب بیشتر با چند دوست معتاد و ...روبه‌رو است که در مواقع بحرانی، به عنوان راه‌حل به مواد روی آورده و بیشتر به فکر عیاشی و خوشگذرانی و در لحظه زندگی کردن هستند! شخصیت‌هایی که به خاطر لاابالی‌گری و انجام کار‌های ناهنجار، الگو‌هایی منفی هستند که یأس و پوچ‌گرایی را به مخاطب منتقل می‌کنند.
سابقه درخشانی در شخصیت‌پردازی شاید ریتم کند هم تکنیک فیلمساز بوده تا بتواند به مساله اصلی برسد.
سروش صحت اساسا سابقه درخشانی در شخصیت‌پردازی دارد.
 او در ساختمان پزشکان و سریال پژمان و نیز در فیلم جهان با من برقص این مهارت را به نمایش گذاشته است، اما در صبحانه با زرافه‌ها ایرادی در شخصیت‌پردازی وجود دارد.برای شخصیت مجتبی با بازی بهرام رادان شخصیت‌پردازی خوبی انجام شده و برای شاهین با بازی بیژن بنفشه‌خواه قابل قبول است، اما دکتر با بازی هادی حجازی‌فر و رضا و پویان به خوبی برای مخاطب معرفی نمی‌شوند و در لایه ابتدایی و سطحی به آنها پرداخته می‌شود.


Page Generated in 0.0028 sec