«نیوجرسی» به کارگردانی سعید دشتی یکی از تازه‌ترین فیلم‌تئاترهای ایرانی است که پس از اجرای صحنه‌ای در تماشاخانه ایران‌شهر و جشنواره تئاتر فجر، اکنون در بستر پلتفرم فیلمنت در دسترس مخاطبان قرار گرفته است. این اثر نخستین فیلم‌تئاتری است که فیلمنت به نمایش می‌گذارد و با شعار تبلیغاتی «چیزی که نکشتت قویترت نمی‌کنه، عوضت می‌کنه» پا به عرصه اکران آنلاین گذاشته است. اما آیا این نمایش توانسته از پس این شعار بلند برآید؟
داستان «نیوجرسی» حول محور دختری به نام سارا می‌چرخد که همه عاشق او هستند اما به هیچ‌یک از خواستگارانش پاسخ مثبت نمی‌دهد؛ تا اینکه ناگهان ناپدید می‌شود. افتتاحیه نمایش با مونولوگی از مهتاب ثروتی درباره خودکشی در یک دریاچه آغاز می‌شود؛ خودکشی‌ای که قهرمان آن زنده می‌ماند تا یکی یکی کاراکترهای داستان را به سزای اعمالشان برساند. قدرت اصلی فیلمنامه در روایت غیرخطی آن است. داستان از زاویه دید شخصیت‌های مختلف برای مخاطب روایت می‌شود؛ ساختاری که ریتم نمایش را بالا می‌برد و آن را از کلیشه یک روایت یکدست و خطی دور نگه می‌دارد. جلو و عقب بردن ماهرانه زمان در طول اجرا، اگرچه به خوبی پرداخت شده، اما در برخی نقاط مخاطب را با سردرگمی مواجه می‌کند. هسته اصلی داستان « که همانا نقد سنت‌های غلط جامعه است » گاهی در پیچ‌وخم روایت‌های موازی گم می‌شود و آن تعلیق مطلوب را به‌طورکامل ایجاد نمی‌کند.
از سوی دیگر، ترکیب فضای جنایی-معمایی با المان‌های طنازانه در دیالوگ‌ها، تلاشی قابل‌تقدیر برای کاستن از تلخی قصه است، هرچند این شوخی‌های کلامی بیشتر به پوششی برای داستانی تکراری تبدیل شده است.
 یکی از برگ‌های برنده «نیوجرسی»، بازیگران آن هستند. مهتاب ثروتی در نقش «سارا» ستاره این نمایش محسوب می‌شود. حضور او در افتتاحیه با مونولوگ تأثیرگذار خودکشی، یکی از لحظات به‌یادماندنی اثر را رقم زده است. میثم میرزایی، محمد لاریان و امیرحسین فتحی نیز هر یک در نقش‌های خود، اجراهای قابل‌قبولی ارائه داده‌اند.
با این حال، نکته‌ای که باید بدان توجه داشت، نوعی گسستگی در بازی‌هاست. شخصیت‌ها به صورت مجزا نقش‌آفرینی می‌کنند و گاه این احساس به مخاطب دست می‌دهد که بازیگران با «مهندسی معکوس» وارد داستان شده‌اند، نه آنکه در بستر طبیعی روایت رشد کرده باشند.
شخصیت‌پردازی تکراری و بعضاً کلیشه‌ای «برادری که دنبال زمین برای پرورش زنبور است، خواهری که دزدی را اخلاقی جلوه می‌دهد » از نقاط ضعفی است که مانع از شکل‌گیری همذات‌پنداری عمیق با کاراکترها می‌شود.طراحی صحنه «نیوجرسی» بر پایه سادگی و مینیمالیسم بنا شده است. یک المان آهنی در طول نمایش، بسته به موقعیت، به قفس زندان، فضای بازجویی یا عناصر دیگر تبدیل می‌شود و میدان بازی بازیگران را شکل می‌دهد. این انتخاب هوشمندانه، هرچند از جذابیت‌های بصری اثر کاسته، اما توانسته است تمرکز را بر بازی و دیالوگ متمرکز کند. با این حال، طراحی لباس چندان مورد قبول نبوده و حس هماهنگی با فضا را به‌خوبی منتقل نمی‌کند.
انتشار «نیوجرسی» در قالب فیلم‌تئاتر، خود محل تأمل است. از یک سو، این رویکرد می‌تواند دسترسی مخاطبان در شهرهای مختلف را به آثاری که عمدتاً در تهران به صحنه می‌روند، فراهم کند و به اقتصاد نحیف تئاتر ایران کمک شایانی بنماید. از سوی دیگر، فیلم‌تئاتر هرگز نمی‌تواند جایگزین تجربه زیسته تماشای یک اجرای زنده شود؛ انرژی حاصل از ارتباط میان بازیگر و مخاطب در سالن، چیزی است که در قاب ضبط‌شده تا حد زیادی رنگ می‌بازد.
«نیوجرسی» نمایشی است با ایده‌هایی جذاب و جسورانه « روایت غیرخطی، نقد اجتماعی، فضای معمایی» که در اجرا تا حدی موفق عمل کرده است. بازی مهتاب ثروتی و هم‌بازی‌هایش، ریتم نسبتاً مناسب و طراحی صحنه مینیمال از نقاط قوت آن به شمار می‌روند. با این حال، شخصیت‌پردازی‌های کلیشه‌ای، گسستگی در روایت و اتکا بر شعارهایی تکراری مانع از آن می‌شود که اثر به یک نمایش ماندگار تبدیل شود.
«نیوجرسی» در نهایت، نمایشی است که می‌توان دوستش داشت اما شاید چندان در خاطر نماند.

رضا عطاران با فیلم «دانه‌های انگور» در راه اسکار!
فیلم «دانه‌های انگور» ابراهیم ابراهیمیان برای رقابت در فرآیند انتخابِ نماینده سینمای ایران به اسکار، به اکران درآمد.به گزارش همشهری آنلاین، با توجه به اینکه حدود ۱۰ روز تا پایان مهلت معرفی نماینده سینمای ایران به آکادمی اسکار باقی مانده است، به نظر می‌رسد فیلم‌هایی که متقاضی حضور در فهرست کمیته اسکار هستند، برای اکران کوتاه‌مدت وارد چرخه نمایش عمومی می‌شوند.براین اساس، فیلم «دانه‌های انگور» جدیدترین ساخته ابراهیم ابراهیمیان که با بازی رضا عطاران و نوید محمدزاده و به تهیه‌کنندگی ابراهیم عامریان ساخته شده، اکران خود را طبق آنجه در سامانه سمفا ثبت شده، از روز ۲۹ شهریور ماه بی‌سرو صدا و در یک سالن سینمایی آغاز کرده است.

شهاب حسینی  با سریال «حد ۱۰۰» به شبکه نمایش خانگی بر می‌گردد
شهاب حسینی با حضور در سریال «حد ۱۰۰» کاری از احسان بیگلری، کارگردان فیلم «برادرم خسرو» به شبکه نمایش خانگی بر می‌گردد.به گزرش همشهری آنلاین، احسان بیگلری کارگردان فیلم «برادرم خسرو» پس از چندین سال دوری از عرصه کارگردانی به زودی ساخت اولین سریالش برای شبکه نمایش خانگی را آغاز می کند. «حد ۱۰۰» نام اولیه این سریال است و شهاب حسینی در دومین تجربه همکاری اش با این کارگردان، نقش اصلی سریال را بازی می کند.داستان این سریال درباره مردی است که تصمیم می گیرد خانه پدری اش را به بیمارستان روانی تغییر دهد.

به گزارش ایمنا، آرش عباسی درباره وضعیت فصل هشتم «پایتخت» و اینکه چرا هنوز به قصه منسجمی نرسیده‌اند، اظهار کرد: من در ماه‌های اخیر به‌طور دائم با محسن تنابنده که در تمام این سال‌ها و در هفت فصل گذشته همواره طراح قصه بوده است، در ارتباط بوده‌ام.وی که برای اجرای یک تئاتر در ایتالیا خود را آماده می‌کند، افزود: در حال حاضر به چندین قصه بسیار خوب نیز رسیده‌ایم و برخلاف سری گذشته ، به‌دلیل فراغ بال و زمان بیشتر، عجله‌ای نداشتیم. حتی در مدتی که خارج از ایران بودم از راه دور با تنابنده ارتباط داشتم و ایده‌های مختلف را با یکدیگر مطرح می‌کردیم.نویسنده سریال «پایتخت» با تأکید بر اینکه «پایتخت» برای گروه سازنده اهمیت زیادی دارد، گفت: پایتخت برندی است که حداقل ۱۶ سال از عمرش می‌گذرد و نمی‌توانیم سریالی نام ببریم که این همه سال دوام آورده باشد و همیشه مخاطب منتظرش باشد که ساخته شود.

بنابر اعلام صورت گرفته، شهرام ناظری، کیخسرو و تهمورس پورناظری قرار است پس از ۳۰ سال دوباره صحنه را با یکدیگر شریک شوند و در خارج از کشور روی صحنه بروند.به گزارش ایسنا، براساس آنچه این هنرمندان در صفحات فضای مجازی خود اعلام کرده‌اند، تور جهانی شهرام ناظری، کیخسرو و تهمورس پورناظری با عنوان «دیار» از ۱۵ آبان (۶ نوامبر) تا ۲۵ آبان (۱۵ نوامبر) در شهرهای مختلف کانادا روی صحنه می‌رود.
در همین راستا تور جهانی «دیار» که از کانادا آغاز می‌شود، در شهرهای تورنتو ۱۵ آبان (۶ نوامبر)، مونترال ۱۷ آبان (۸ نوامبر)، کلگری ۲۱ آبان (۱۲ نوامبر) و ونکور ۲۵ آبان (۱۵ نوامبر) روی صحنه می‌رود.آخرین کنسرت مشترک و رسمی شهرام ناظری، کیخسرو پورناظری و گروه «شمس» به حدود ۳۰ سال پیش بازمی‌گردد.

رسانه در طول تاریخ، یکی از مهم‌ترین ابزارهای انسان برای ارتباط، انتقال پیام و شناخت جهان پیرامون خود بوده است؛ رسانه‌ای که همزاد بشر است و از زمانی که انسان پدید آمد، به اشکال مختلف شکل گرفت و همراه با او تکامل یافت. نگاهی به آثار به‌جامانده از پیشینیان و نیاکان ما نشان می‌دهد که انسان‌های نخستین با ترسیم تصاویری بر دیواره غارها، پیام‌هایی را به کسانی که پس از آنها به آن مکان‌ها مراجعه می‌کردند، منتقل می‌کردند. حتی روی شن‌های کنار ساحل، درختان و پوست حیوانات نیز به شیوه‌های مختلف پیام‌رسانی صورت می‌گرفت.
همزمان با رشد بشر و ورود فناوری‌های جدید به زندگی انسان، رسانه نیز توسعه یافت و شکل‌های متنوع‌تری به خود گرفت. بنابراین، درباره نقش رسانه در زندگی بشر، نیاز به توضیح چندانی نیست؛ چراکه رسانه همواره همراه انسان بوده و با تحول جوامع انسانی، خود نیز تغییر و تکامل یافته است.درباره اینکه دولت‌ها و حکومت‌ها برای کمک به رسانه‌ها و صاحبان رسانه چه می‌توانند انجام دهند، به نظر من، در شرایط کنونی، همین که مانع ایجاد نکنند، بزرگ‌ترین کمک به رسانه است.
در کشورهای جهان سوم، به‌خصوص، هنوز جایگاه واقعی رسانه به‌درستی درک نشده است. صاحبان قدرت و ثروت معمولاً از ابتدا رسانه را پدیده‌ای چالش‌برانگیز تلقی کرده‌اند و تلاش‌هایی برای محدود کردن آن صورت گرفته است؛ در حالی که رسانه در واقع یک «چشم سوم» در جامعه است که می‌تواند به حاکمان در امر مدیریت جامعه کمک کند.یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های رسانه برای کمک به مدیریت جامعه، ایجاد ارتباط و تعامل میان مردم و مسئولان است. رسانه می‌تواند واسطه‌ای مؤثر میان این دو باشد، خواسته‌ها و مطالبات طرفین را منتقل کند و در امر حکمرانی و مدیریت جامعه نقش مؤثری ایفا کند.با این حال، از آنجا که رسانه همواره پدیده‌ای چالش‌برانگیز تلقی شده است، بخش قابل‌توجهی از تلاش‌ها به سمت محدود کردن آن بوده، نه بسترسازی برای استفاده از ظرفیت‌هایش.اگر بخواهیم جایگاه رسانه را در شرایط کنونی ارزیابی کنیم، می‌توان آن را به آب جاری تشبیه کرد. اگر در مسیر آب موانعی ایجاد شود، در نهایت راه خود را پیدا می‌کند و مسیری برای حرکت می‌یابد.
ادامه مطلب را در این آدرس بخوانید.