اگر بخواهم از روزنامه نسل فردا بگویم بهتر است اینگونه آن را توصیف کنم که تجدید عهد با مخاطبان و تعهدی دوباره به رسالت اطلاع رسانی دقیق و صادقانه است.
در حقیقت بیش از سه ده حضور مداوم در دنیای روزنامه‌نگاری، نشان دهنده توانایی این روزنامه در همراهی با تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور است.نمادی از اصالت، پایداری و تأثیرگذاری که در عرصه رسانه ها می‌درخشد. روزنامه نسل فردا،پلی ارتباطی میان مردم و رویدادهای پیچیده جهان است که با هنر و دقت خبرنگاران خود، واقعیت‌ها را روشن کرده و افکار عمومی را شکل داده است.
پیشرفت های تکنولوژیک و تغییرات گسترده در شیوه های اطلاع رسانی چالش‌های متعددی را پیش روی رسانه‌ها گذاشته است، ولی این روزنامه توانسته با حفظ اصالت و نوآوری، جایگاه خود را در فضای رسانه‌ای حفظ کند. آینده نگری، نوآوری در محتوا و تعامل صمیمانه با مخاطبان، رمز موفقیت در سال‌های پیش رو خواهد بود.
در این روز خاص، لازم است به تمامی دست اندرکاران روزنامه
تبریک گفت و ارزش تلاش های بی وقفه آنها را ارج نهاد. در نهایت،  ورود به ۳۶سال تجربه و خدمت مستمر، میراثی ارزشمند است که باید با افتخار حفظ شود و از آن به عنوان نقطه آغازی برای فصل های تازه تر در مسیر روزنامه‌نگاری حرفه‌ای بهره برد.
تولد این روزنامه فرصتی است برای تجدید عهد با مخاطبان و تعهدی دوباره به رسالت اطلاع رسانی دقیق و صادقانه. تبریک گرم به همه همراهان این سفر رسانه ای ارزشمند.

دکتر رضا محزونیه، مدیر مسئول موسسه مطبوعاتی نسل فردا
بعد از 36 سال رسانه داری اگر از من  سوال شود که «آیا بازهم وارد این عرصه می شوید یا نه»، حقیقتا و بدون هیچ شعار و شوآفی جواب می دهم«بله». چون اقیانوس رسانه اگر چه بسی پر تلاطم و نفس‌گیر است اما عاشقت می کند تمامی ثانیه هایش، آنگونه که چنان مجنون وار روز و شبت را درسطر به سطر اخبار جَست و خیز می کنی که پس از سال ها هنگامی که ناگهان چشم می گشایی و در آینه خطوط چهره ات را به نظاره می نشینی، متوجه می شوی که تعداد خطوطش قابل شمارش نیست و  یافتن یک تار موی مشکی برایت حسرت می شود. آری با همه این تفاسیر بازهم وارد میدان جهاد با جهل خواهم شد و برای نسل فردا، تقویم نسل فردا را رقم خواهم زد.
اکنون، بعد از سه دهه و نیم پر هیاهو، نسل‌فردا سی و پنجمین سال تاسیسش را پشت سر گذاشته و امروز وارد سی و ششمین سال از اولین روز انتشارش شده است. در واقع امروز یک روز مهم در تقویم نسل فردایی‌هاست تا فراموش نکنند، هفته نامه‌ای که شروع فعالیتش از یک اتاق کوچک در بالای یک فرش فروشی آغاز شد، توانست با همت و تلاش کار گروهی و پرسنلی متعهد و منسجم، تبدیل به یک موسسه مطبوعاتی شود.
اولین روزنامه سراسری استان اصفهان که دیگر یک روزنامه نیست و در پازلی چند بعدی برای تکمیل رسانه کشور است. امروز روزنامه نسل فردا به عنوان یک روزنامه ملی وقتی به عقب برمی‌گردد و خاطراتش را مرور می کند، به معنای واقعی خوشحال است. زیرا تمام تلاشش را به کار بست تا با وجود سختی ها، تحریم ها، بی‌مهری‌ها  و کارشکنی‌ها با رعایت مشی اعتدال و انتشار بی‌طرفانه اخبار در حوزه‌های مختلف مورد وثوق و اطمینان قرار بگیرد و با اقبال عمومی مواجه شود تا هم مخاطبان عمومی داشته باشد و هم متخصصان و صاحب‌نظران و حتی مدیران بخش‌های مختلف دولتی و خصوصی را به سمت خود جلب کند.
گزافه نیست که بگوئیم؛ روزنامه نسل فردا طی سال‌های گذشته با اتخاذ رویکرد فراجناحی و توجه ویژه به منافع عمومی کشور، توانسته است در سپهر رسانه‌ای امروز، خوش درخشیده و ضمن پیوستگی و مداومت در انتشار، در صیانت و پاسداری از مصالح مردم به نحو شایسته‌ای نقش‌آفرینی کند و با بهره‌گیری از دانش و توان همکاران، در استفاده از فضای نوین اطلاع‌رسانی نیز سرآمد باشد.
و اما به عنوان کسی که هنوز خودم را فرزند کوچک جامعه رسانه ایران می دانم، ذکر دو نکته مختصر را اولا به سکان داران کشور و سپس به علاقمندان ورود به عرصه خبر و رسانه لازم می دانم:
ابتدا اینکه؛ به قول خودتان رسانه ها صدای مردم و مسئولانند و پل ارتباطی بین این دو، لطفا با دستورالعمل‌های راه و بیراهتان نه صدایمان را خاموش کنید و نه پل مواصلاتی را خراب.
به نسل جوان هم، دوستانه و سربسته یادآوری می‌کنم که اگر هدف‌تان از ورود به دنیای رسانه صرفا، ژست و پول و رسیدن به منصب و میزهای دولتی و آنچنانی است، لطفا از همین جا برگردید و وادی مقدس آگاهی بخشی را مخدوش نکنید و باعث به یغما رفتن خاک پاک این میدان نشوید.

ادامه از صفحه یک
اما آنچه اعتبار نسل فردا را دوچندان کرده، فراتر از فعالیت‌های مطبوعاتی است. این مؤسسه همواره تلاش کرده است تا در کنار رسالت خبری، مسئولیت‌های اجتماعی خود را نیز به بهترین شکل ایفا کند. فعالیت‌های سالیان متمادی توسط مؤسسه قرض‌الحسنه نسل فردا و خیریه محمد نقش جهان در راستای کمک به نیازمندان و اقشار آسیب‌پذیر جامعه، گواهی بر این مدعاست که این مجموعه، اخلاق و انسانیت را در اولویت قرار داده است. این رویکرد انسانی باعث شده تا نسل فردا نه تنها در قلب مخاطبان، بلکه در حافظه اجتماعی مردم به عنوان رسانه‌ای خیرخواه ثبت شود.
‌و امروز که جشن تولد نسل فردا را برگزار می‌کنیم، در واقع سالگرد پیروزی اراده بر سختی‌هاست. بیش از سه دهه تجربه، بهره‌مندی از نویسندگان و خبرنگاران متعهد و حمایت بی دریغ مخاطبان، نسل فردا را به جایگاهی رسانده است که امروز با اطمینان از آینده می‌گوید. ما امروز را جشن می‌گیریم تا با انرژی بیشتر، برای نسل‌های آینده و فرداهایی روشن‌تر، به روایت حقیقت ادامه دهیم.

سی و پنج سال از تولد «نسل فردا» گذشت. سی و پنج سال از روزی که اولین کلمه‌ها از دل همین ساختمان بیرون آمدند و به دست مردم ایران رسیدند. امسال، در کنار تمام لحظات خوب و شادی که داشتیم، اتفاقات تلخ و ناگواری هم افتاد، از جمله جنگ 40 روزه و شهادت رهبر معظم انقلاب و جمعی از فرماندهان است. سالی که در آن، نه فقط صفحه‌های روزنامه، بلکه دل‌های ما هم یکی‌یکی بسته شد. من، به عنوان یکی از اعضای خانواده بزرگ نسل فردا، هشت سال است که صفحه‌های این روزنامه را می‌بندم. هشت سال از عمر من، روز به روز در کنار بوم دیجیتال و تیترها گذشت. هر صفحه، تنها ترکیبی از عکس و متن نبود؛ تکه‌ای از روح و حس من بود. اما امسال، حس‌ها رنگ دیگری داشتند. امسال، زخم‌ها عمیق‌تر شد. خبر شهادت رهبر، مثل صاعقه‌ای بر سرمان فرود آمد. نمی‌دانستم با چه رنگی، با چه کلمه‌ای، این اندوه را بر صفحه جاری کنم. هر تیتر، هر عکس، هر خط، بغضی بود که در گلویم می‌شکست.
-میناب و لامرد؛ مدرسه‌هایی که دیگر مدرسه نبودند
و بعد، آن روز تلخ، روز نهم اسفند و بمباران مدرسه میناب. بچه‌هایی که باید مداد به دست می‌گرفتند، زیر آوار ماندند. کیف‌هایشان، دفترهایشان، آرزوهایشان... همه خاکستر شد. صفحه‌ای که برایشان بستم، مثل سنگ قبری بود که با دستان خودم می‌ساختم. نمی‌دانم چگونه می‌توان از کودکانی نوشت که دیگر نیستند، از مادرانی که پیکر تکه‌تکه فرزندشان را در آغوش گرفتند. و لامرد، لامرد هم همان شد. بمباران، دود، آتش، و بعد سکوت. سکوتی که فقط صدای شکستن دل‌ها را می‌شد در آن شنید. من پشت سیستم نشستم و صفحه‌ای را بستم که هیچ‌وقت نمی‌خواستم ببندم. عکس‌ها را که می‌چیدم، دستم می‌لرزید. کاش می‌توانستم جای آن بچه‌ها باشم.
-جنگ چهل روزه؛ زیر موشک‌باران دشمن، اما استوار
امسال، ایستادگی را نیز تجربه کردیم. چهل روز مقاومت. روزهایی که زیر موشک‌باران دشمن، کار را زمین نگذاشتیم. صدای انفجار از دور می‌آمد، اما ما ایستادیم و اخبار دست اول را به دست مردم رساندیم. ترس به دل‌ها نبود، هر چه بود ایستادگی بود و مقاومت. چون می‌دانستیم که اگر ما ننویسیم، صدای مردم در زیر آوار خبرها گم می‌شود.

شاید روزی که نسل فردا داشت متولد می‌شد فقط این رضا محزونیه بود که به عنوان مؤسس و مدیر مسئولش می‌دانست قرار است چه مسیر پر فراز و نشیبی را طی کند، شاید هم آن روزها چندان باورش نمی‌شد که این طفل نوپا او را زودتر از آنچه تصور کند به یک شوالیه رسانه‌ای تبدیل خواهد کرد. اویی که راهروی دادگاه‌ها و سرزنش و تهدید و تنبیه‌ها، هرگز نتوانست تاختنش به تاریکی را مانع شود. نامش را نسل فردا گذاشتند چون عقیده داشتند که آنچه را امروز زیر ذره بین قلمشان قرار می‌دهند، نوری است برای بینایی آیندگان و نسل‌های بعد.
مفهوم «نزدیک به چهار دهه، دغدغه و پا پس نکشیدن از ادامه راه» را، اهالی رسانه خیلی بهتر درک می‌کنند. او که وقتی دلش را به دریا زد و به اصطلاح پاشنه کفشش را بالا کشید و وارد گود رسانه شد، هنوز در اصفهان نه خبری از روزنامه بود و نه رسانه محلی، موهایش هم کاملاً مشکی بود و نه با دیابت سر و کاری داشت و نه فشار خون و نه دردهای گاه و بیگاه کنونی قلبش، محزونیه جوانی که پا به پای نسل فردا پیر شد.
او می‌دانست که هر روز منتشر شدن چند صفحه روزنامه و کمک به رفع عطش آگاهی جامعه، مساویست با کمتر شدن همه روزه سلامتیش، بی خوابی و فکر و خیال‌های مفرط طاقت فرسا.
تاکیدش بد نیست که بازهم بگویم « اهالی رسانه به خوبی می‌دانند که از چه صحبت می‌شود. از داشتن دغدغه‌های فرهنگی که یک طرفش تعهد و پایبندی به رسالت روشنگری و انتشار حقایق و دردهای جامعه است و سوی دیگرش، سرزنش‌های آنان که انتقاد را برنمی تابند و حرف و عملشان دوتاست، از دلهره و استرس‌های راهروی دادگاه‌های مطبوعات».
یقیناً، پذیرفتن مسئولیتی به نام نشر روزنامه و 36 سال بدون حتی یک روز توقف با وجود همه خط و نشان دیدن‌ها و فشارهای مالی و سیاسی، چاپ داشتن، کاری است که اگر اهلش نباشی، جا می‌زنی و بالاخره عطایش را به لقایش می‌بخشی.
بدون تعارف بگویم، سوختن و ساختن برای نگه داشتن چراغ راه نسل فردا، وجود می‌خواهد، دل شیر می‌خواهد و در یک جمله، باید مرد میدان باشی تا بتوانی سنگلاخ‌های کوچک و بزرگ را یکه و تنها و بدون وابستگی به این طرف و آن طرف، پشت سر بگذاری تا به سر منزل مقصود یعنی «فرهنگ سازی» برسی.
البته چه کسی است که نداند، پا به عرصه مطبوعات گذاشتن و نزدیک به چهاردهه سکان داری آن و ماندن در این وادی، بدون داشتن یار و همراه و همکاری دلسوز و شفیق چندان هم میسر نمی‌شود. التیام التهاب‌ها زمانی میسرتر می‌شود که همکارت از جنس معشوق باشد و رفیق و شریک تمامی ثانیه‌های عمر و زندگیت، شانه‌ای برای خستگی‌هایت و مادری خستگی ناپذیر برای فرزندانت. مرضیه ربیعی همسری که نسخه به نسخه روزنامه را همفکر است و تنش‌های فردای بعد از چاپ را با او سهیم می‌شود. با همه این اوصاف معتقدم رسانه دانشگاه است و برای ما نیز، نسل فردا دانشکده‌ای است که هیچ گاه فارغ التحصیلی ندارد.
آری، بسی شادمانیم که هنوز مشق عشق می‌کنیم روزنامه نسل فردا را. مطبوعه‌ای که مقتدرانه و بی هیچ پشتوانه حزبی و دولتی نزدیک به چهار دهه بی وقفه در حال انتشار است و همچنان سودایی جز کمک به آگاهی جامعه ندارد. رسانه‌ای از معدود رسانه‌های کشور که به رغم همه ناملایمت های اقتصادی و سیاسی حتی اجتماعی، هیچگاه دست عجز و لابه به سوی این و آن دراز نکرد و بارها با اندکِ خود ساخت تا بسیارِ شهروندان شود، تا نه تنها صدای اصفهان که صدای همه مردمان ایران باشد.
حالا، اولین شهسوار رسانه معاصر اصفهان برخود می‌بالد که 36 ساله شده و دیرگاهی است که پرچمش نه تنها دراصفهان که در سراسر ایران نیز به اهتزاز درآمده است.
 

سی و پنج سال از روزی که روزنامه «نسل فردا» متولد شد، گذشت. سی و پنج سال از روزی که اولین صفحه‌هایش ورق خورد و کلمه‌ها یکی‌یکی به دست مردم رسید. در این مدت، نسل فردا هر روز رشد کرد و بزرگ شد و ما نیز با آن رشد کردیم و بزرگ شدیم. بعضی از ما با تیترهایش جوان شدیم، بعضی با گزارش‌هایش پیر شدیم و بعضی، مثل من، با ویراستاری خبرهایش زندگی کردیم.
من به عنوان ویراستار مجموعه نسل فردا، نزدیک به یازده سال است که با این روزنامه همراه هستم. ویراستاری را از همین‌جا آغاز کردم و در همین ساختمان به رشد رسیدم. با تمام اخبار و رویدادهای روزنامه عجین هستم؛ انگار هر خبر، تکه‌ای از خاطرات من است. خبرهای خوبی که به دستم می‌رسید و با خواندنشان ذوق می‌کردم، خبرهای پیروزی ورزشکاران، مدال‌آوران، و خبرهایی که از پیشرفت کشورم می‌گفتند. آن لحظه‌ها، پشت میز ویراستاری، لبخند به لبم می‌آورد و خستگی را از تنم می‌زدود.
اما بعضی از خبر‌ها هم بود که انسان با خواندنشان ناراحت می‌شود. خبرهای جنگ دوازده روزه، جنگ چهل روزه، شهادت رهبر معظم انقلاب به همراه جمعی از فرماندهان، و همچنین بمباران مدرسه میناب و ورزشگاه لامرد، از جمله خبرهایی بود که قلب انسان را به درد می‌آورد. هر کلمه‌ای که ویرایش می‌کردم، مثل زخمی بود که بر تنم می‌نشست.
 بعضی شب‌ها، وقتی صفحه‌ها را می‌بستم، بغض راه گلویم را می‌بست.
ولی ما چاره‌ای جز روایت اخبار نداریم. ما باید در میدان باشیم، باید جنگ را روایت کنیم و اجازه ندهیم روایت را به دیگران بسپاریم. اگر ما ننویسیم، صدای مردم در زیر آوار خبرها گم می‌شود. اگر ما نمانیم، هیچ‌کس نمی‌ماند تا از میناب بنویسد، از لامرد بگوید، از شهادت رهبر روایت کند. ما مانده‌ایم تا حقیقت را بگوییم، حتی وقتی که حقیقت، تلخ‌ترین خبر دنیا باشد.
سی و پنج سالگی نسل فردا برای من، فقط یک عدد نیست. این عدد، هزاران لحظه از ایستادنم پشت میز ویراستاری را در دل خود دارد؛ لحظه‌هایی که عشق به این حرفه، خستگی را از تنم می‌زدود. در این سالگرد، برای تمام خانواده نسل فردا، به ویژه مدیریت محترم که فضایی پر از امنیت و خلاقیت برایمان ساخته‌اند، از درگاه خداوند متعال توفیق روزافزون و توان ادامه این راه پرافتخار را مسئلت دارم. باشد که این کشتی رسانه، همیشه بر امواج حقیقت در حرکت باشد، حتی وقتی که امواج، از خون رنگین است.