حمله آمریکا به مواضع ایران در جزیره لارک و پاسخ موشکی ایران به پایگاه های آمریکا در اردن، بار دیگر تنش ها را وارد مرحله جدیدی کرده است. هم زمان وضعیت تردد در تنگه هرمز محل اختلاف دو طرف است و ترافیک دریایی به شدت کاهش یافته است. باید گفت حمله به جزیره لارک در بستر تنش های فزاینده طی هفته های گذشته رخ داده و این رخداد را می توان در چهار سطح مورد بررسی قرار داد.
۱-سطح نظامی:
 ایالات متحده از اوایل مرداد سطح هشدار نظامی خود را در منطقه افزایش داد. ترامپ ناو هواپیمابر جرج واشنگتن را به سمت منطقه اعزام کرد  و سنتکام اعلام کرد نیروهایش در سطح بالایی از آمادگی نظامی برای شروع درگیری ها قرار دارند وزارت جنگ هم بارها اعلام کرد که واشنگتن استفاده از گزینه نظامی را رد نکرده است پس شروع دوباره درگیری ها دور از انتظار نبود. 
۲-سطح اقتصادی: از شهریور ماه جهان شاهد رویکرد دوگانه واشنگتن در قالب فشارهای نظامی توام با فشارهای اقتصادی  علیه جمهوری  بود. در همین راستا وزارت خزانه داری آمریکا اعلام کرد که تحریم ها در پنج حوزه هوانوردی، طلا، کشتی رانی،کالای دیجیتال و فناوری علیه ایران اعمال می گردد. در واقع هدف ترامپ از تشدید فشارهای اقتصادی این بود که می خواست نشان دهد هنوز اراده  و اهرم های لازم برای کنترل انرژی در این آبراه مهم بین المللی را داراست.
۳- سطح سیاسی:
این روزها جمهوری خواهان نگران هستند که  افزایش هزینه جنگ و سنگینی  بار آن بر روش مالیات دهندگان آمریکایی  و افزایش قیمت سوخت در این کشور، محبوبیت ترامپ  را در جامعه آمریکا کاهش داده و این مسئله بر انتخابات میان دوره‌ای کنگره  اثری منفی برجای بگذارد. بنابراین ترامپ  باید  به دنبال احیای نقش میدانی خود و توجیه افکار عمومی درجامعه آمریکا باشد از این رو حمله به جزیره لارک یک اقدام نمایشی از سوی  رئیس جمهور آمریکا بود که تصویری از کارآمدی خود به جامعه آمریکا ارائه دهد.
۴-سطح رسانه ای و عملیات روانی:
ترامپ اعلام کرد که حمله به لارک در جهت پاکسازی مین هایی بود که در تنگه هرمز توسط سپاه  کار گذاشته شده بود و اکنون وی با این عملیات منطقه را پاکسازی کرده است‌ . جمهوری اسلامی می گوید قطع به یقین چنین ادعایی کذب است و فقط  یک مانور سیاسی اقتصادی است که بار روانی برای کنترل بازار انرژی دارد.در این راستا تناقض میان آمار و ارقامی که نهادهای آمریکایی از تعداد مین های پاکسازی شده می دهند و تردید متحدان آمریکایی در منطقه از میزان مین هایی که هنوز در تنگه هرمز هستند و پاکسازی نشده اند، گواه صدق ادعای جمهوری اسلامی است.  شاید از نظر ترامپ حمله به لارک،یک اقدام  پیشگیرانه برای جلوگیری از کارگزاری مین های جدید در تنگه هرمز باشد  با این حال آکسیوس گزارش داد ایران هنوز توانایی این را دارد که باز هم راکت های مین دار پرتاب کند. 
در نهایت باید گفت برخی از تحلیل‌گران براین باور هستند که  اکنون در شرایطی هستیم که آمریکا پیش دستی کرده و خط قرمز ها را شکسته است بنابراین بهترین فرصت برای ایران است که وارد میدان شده و محاصره دریایی را بشکند؛ چرا که در چنین شرایطی  متهم به شروع درگیری نمی شود.

به تازگی شاهد امضای یک قرارداد نفتی عجیب میان دولت آمریکا و رئیس جمهور موقت ونزوئلا، «دلسی رودریگز» بوده‌ایم. قراردادی که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا آن را بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ توصیف کرده است. بر پایه این قرارداد، آمریکا حق بهره‌برداری از 17 میدان نفتی ونزوئلا را به مدت 100 سال در اختیار خواهد داشت و سهم 55 درصدی را هم در این رابطه برای خود محفوظ می‌دارد! جالب اینکه ترامپ این قرارداد را هدیه‌ای از طرف ونزوئلا به مردم آمریکا توصیف کرده است. تنها اندکی پس از انعقاد قرارداد مذکور، شاهد بازتاب‌های گسترده خبری و تحلیلی با محوریت آن بوده‌ایم. با این همه، این قرارداد حداقل از 3 منظر، یک کلاهبرداری بزرگ است. اول اینکه از یاد نبریم که دولت آمریکا به بهانه همکاری نیکلاس مادورو رئیس جمهور سابق ونزوئلا با کارتل‌های مواد مخدر بود که به این کشور حمله و شخص مادورو را هدف ربایش قرار داد. جالب اینکه اکنون نه ترامپ و نه متحدانش هیچ چیزی از بهانه‌های پیشین خود که ختم به ربایش رئیس جمهور ونزوئلا شد نمی‌گویند و صرفاً متمرکز بر نفت و ثروت‌های ملی ونزوئلا هستند. در واقع، اکنون جهانیان به عینه مشاهده می‌کنند که آمریکا از همان آغاز کار صرفاً به دنبال نفت ونزوئلا بوده و سایر ادعاها و بهانه‌هایش هم فقط برای مشروعیت‌بخشی به اقدامات نامشروع خود علیه کشور ونزوئلا بوده است. نکته دوم اینکه رفتار اخیر دولت آمریکا در قبال ونزوئلا، یک مرتبه دیگر نشان داد تا چه اندازه شعارهای آمریکایی‌ها با محوریت تعهد آن‌ها به حکمرانی خوب و حقوق ملت‌ها و غیره، دروغین و بی‌پشتوانه است. آن‌ها عملاً در معادله ونزوئلا با تکیه بر زور و زیرپا گذاشتن اصول ابتدایی حقوق بین‌الملل، در پی چپاول ثروت ملی ملت ونزوئلا برآمده‌اند و در این رابطه هیچگونه پردپوشی و یا پنهانکاری هم ندارند. در حقیقت، آمریکایی‌ها به صریح‌ترین شکل ممکن این موضوع را فریاد می‌زنند که به قانون جنگل باور دارند و این اعتقاد خود را در پشت ادعاهای زیبا و عوام‌فریبشان پنهان می‌کنند. و در نهایت نکته سوم اینکه جهانیان یک مرتبه دیگر فریب‌کاری و طمع‌کاری دولت آمریکا را به چشم دیدند. دولت آمریکا در سال‌های گذشته بارها و بارها خود را دلسوز مردم ونزوئلا معرفی می‌کرد با این حال، اکنون هیچ حرفی از مردم ونزوئلا نیست و تنها چیزی که برای کاخ سفید از اهمیت برخوردار است، ثروت ملی کشور ونزوئلا است. آمریکا نه تنها به شیوه‌های نابرابر، نفت ونزوئلا را چپاول می‌کند بلکه به نظر می‌رسد در برخوردار شدن مردم ونزوئلا از حقوق طبیعی خود و درآمدهای حاصل از ثروت ملی‌شان نیز کارشکنی‌های گسترده‌ای را در دستورکار دارد و اجازه دسترسی راحت به این منابع را فراهم نخواهد کرد. اقدامی که هدف غایی و نهایی آن یک چیز است: کشور ونزوئلا سال‌های سال، تابع اوامر آمریکا باشد و نتواند روی استقلال و پیشرفت با تکیه بر ظرفیت‌های بومی و ملی خودش را ببیند. معادله‌ای که آن نیز حامل درس‌های معناداری برای سایر ملت‌ها و کشورهای جهان است.