در تقویم ، روزهایی وجود دارد که یاد آور خاطرات تلخ است، روزهایی که رنگش سیاه است و بوی دود می‌دهد. بیست و هشتم مرداد سال ۱۳۵۷، برای شهر من آبادان، شوم بود چرا که سینما رکس، در میانه‌ خنده‌ها و رویاهای مردمش، به آتش کشیده شد. آنچه مشخص بود اینکه حادثه، یک جنایت سازمان‌یافته و برنامه‌ریزی شده بود تا صدای  مردم خفه شود و هرج و مرج، فضای شهر را تغییر دهند.
جنایت کاران بعد از آتش زدن سینما ، درهای خروجی را از بیرون بستند تا هیچ راه نجاتی برای مردم باقی نماند و همه در میانه‌ تماشای فیلم، ناگهان خود را در تله‌ای از دود و شعله یافتند و وقتی سراسیمه به سمت خروجی دویدند، با درهای بسته و قفل شده روبه‌رو شدند. فریادهای مردم در فضای بسته سینما پیچید، اما صدای آن‌ها تنها به گوش کسانی رسید که بیرون ایستاده بودند و با خونسردی، تماشاگر سوختن انسان‌ها بودند.
هدف این بود که با این قتل عام، ترس و وحشت را در دل مردم بیندازند و اراده‌ شهر را بشکنند و  با خاکستر کردن انسان‌ها، آبادان را به زانو درآورده‌اند، اما تنها چیزی که به جای گذاشتند، زخمی بود که هرگز التیام نمی‌یابد.
‌صدها نفر در آن شب سیاه، در آغوش شعله‌ها به آسمان پر کشیدند و همگی در یک لحظه، قربانی خباثت شدند، اما نام جنایتکاران آن شب از دل تاریخ هرگز پاک نمی شود چرا که مردم ، خوب می دانند آنها چه کسانی بودند.
‌حالا بعد از گذشت سالها ، آبادان شهر من، شهری است که هر نخل بلندش، گویی نگهبانی است برای حفظ این خاطره تلخ تا همیشه تاریخ .
و امروز نه فقط آبادان بلکه همه ایران یاد کسانی که در تله‌ای از آتش گرفتار شدند و یاد کسانی که با شجاعت، در برابر این ظلم ایستادند را گرامی می دارد.
‌آبادان شهر من، شهری است که از خاکستر برخواست و دوباره سبز شد و یاد شهدای سینما رکس تا ابد به عنوان نمادی از مظلومیت و مقاومت حک شده و  زنده خواهد ماند.

اقتصاد ایران در شرایط کنونی، وضعیت خاصی را تجربه می کند. جنگ، فشار بر زیرساخت‌ها، اختلال در تجارت خارجی و دشوارترشدن دسترسی به برخی منابع و مسیرهای انتقال کالا، مجموعه‌ای از محدودیت‌های تازه را به اقتصاد کشورمان تحمیل کرده است. با این حال، تجربیات تاریخی نشان داده است که اقتصاد ایران در برابر فشارهای خارجی از ظرفیت قابل توجهی برای سازگاری برخوردار است. اکنون مساله اصلی، استفاده درست از همین ظرفیت‌ها و جلوگیری از تبدیل شوک‌های موقت به بحران‌های پایدار است. نخستین الزام، حفظ تولید و تامین کالاهای حیاتی است. در شرایط جنگی، رشد اقتصادی کوتاه‌مدت نباید مهم‌ترین معیار سیاستگذاری باشد. اولویت باید این باشد که چرخ کارخانه‌ها، شبکه توزیع، حمل‌ونقل، انرژی و زنجیره تامین کالاهای اساسی متوقف نشود. منابع محدود ارزی و اعتباری باید به بخش‌هایی اختصاص یابد که استمرار آنها برای زندگی مردم و امنیت اقتصادی کشور حیاتی است. از غذا و دارو گرفته تا انرژی، مواد اولیه و قطعات مورد نیاز صنایع، همه باید مد نظر باشند. واحدی که امروز به دلیل کمبود نقدینگی یا مواد اولیه تعطیل شود، ممکن است ماه‌ها برای بازگشت به تولید زمان نیاز داشته باشد. بنابراین در شرایط کنونی، حفظ ظرفیت تولید خود یک سیاست امنیت ملی است. دومین الزام، مهار تورم بدون ایجاد رکود عمیق است. اقتصاد ایران پیش از جنگ نیز با تورم بالا مواجه بود و شوک‌های ناشی از جنگ می‌تواند از مسیر افزایش هزینه تولید، اختلال در عرضه و بی‌ثباتی انتظارات، فشار بیشتری بر قیمت‌ها وارد کند. خطر بزرگ آن است که دولت برای جبران هزینه‌های جدید، به منابع پولی و افزایش نقدینگی متوسل شود و در نتیجه هزینه جنگ به شکل تورم مزمن به خانوارها منتقل شود. سیاست درست، تامین مالی شفاف و منضبط، کاهش هزینه‌های غیرضروری، هدایت اعتبارات به تولید و محافظت هدفمند از قدرت خرید اقشار آسیب‌پذیر است. در چنین شرایطی، نباید اجازه داد فشار خارجی از طریق تورم به فشار داخلی بر زندگی مردم تبدیل شود. سومین الزام، مدیریت اعتماد و انتظارات اقتصادی جامعه است. در شرایط جنگی، شایعه می‌تواند به اندازه یک اختلال واقعی به بازار آسیب بزند. اگر مردم نسبت به آینده عرضه کالا، نرخ ارز یا توان دولت برای مدیریت اقتصاد اطمینان نداشته باشند، طبیعی است که به سمت خرید ارز، طلا و کالاهای بادوام حرکت کنند. رفتاری که خود می‌تواند به افزایش تقاضای احتیاطی و تشدید تورم منجر شود. بنابراین اطلاع‌رسانی دقیق و مستمر درباره ذخایر کالاهای اساسی، وضعیت تولید، درآمدهای ارزی و برنامه‌های اقتصادی دولت اهمیت ویژه‌ای دارد. بازار بیش از هر چیز به قابل پیش‌بینی بودن سیاست‌ها نیاز دارد. در این میان، اقتصاد ایران یک مزیت مهم دارد: کشور دارای ظرفیت‌های گسترده انرژی، تولید صنعتی، کشاورزی، نیروی انسانی متخصص و بازار داخلی بزرگ است. هنر مدیریت اقتصادی در دوره جنگ آن است که این ظرفیت‌ها را فعال و منابع را از فعالیت‌های کم‌اولویت به سمت تولید و نیازهای اساسی هدایت کنیم. در نهایت، مدیریت اقتصاد جنگی نباید صرفا به معنای «اداره بحران» تلقی شود. این دوره می‌تواند فرصتی برای بازآرایی اقتصاد ایران نیز باشد. کاهش وابستگی به واردات کالاهای راهبردی، تقویت تولید داخلی، متنوع‌سازی مسیرهای تجارت و افزایش تاب‌آوری زنجیره‌های تامین، همگی مهم هستند. هدف باید آن باشد که فشار خارجی نتواند اقتصاد ایران را از حرکت بازدارد. 
در شرایط کنونی، سه اصل باید در مرکز سیاستگذاری قرار گیرد: تولید را زنده نگه داریم، قدرت خرید مردم را حفظ کنیم و اعتماد عمومی به توان اقتصاد کشور را تقویت کنیم. اگر این سه اصل رعایت شود، جنگ هرچند هزینه‌های سنگینی به اقتصاد تحمیل می‌کند، اما لزوما به معنای از دست رفتن ظرفیت‌های اقتصادی ایران نخواهد بود.