سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی تاکید کرد: چارچوب کلی مذاکرات ایران و عمان بر سر تنگه هرمز تقریبا به توافق رسیده است؛البته در سطوح بالاتر باید نظر نهایی داده شود. به گزارش ایسنا حسن قشقاوی، نماینده مردم رباط کریم و بهارستان در مجلس شورای اسلامی، در گفت وگویی تلویزیونی با اشاره به این موضوع که بسیاری از خبرهای رسانه ای حاکی از این است که مذاکرات ایران و عمان در خصوص تنگه هرمز دارد به نتیجه نهایی می رسد بیان کرد: به نظر من این حرف درستی است. چارچوب کلی مذاکرات ایران و عمان بر سر تنگه هرمز تقریبا به توافق رسیده است؛ البته در سطوح بالاتر باید نظر نهایی داده شود. وی در ادامه اظهار کرد: منتظر هستیم هم برای توافق نهایی و هم برای آن بیانیه مشترکی که خیلی از خطوط کلی را روشن می‌کند تا نظر مراجع بالایی اخذ شود. ان شاا... به زودی اخبار نهایی و جزییات آن نیز مطرح می شود.
سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: شمای مسیر عبوری از تنگه هرمز به قاعده TSS باز می گردد. در سال ۱۹۶۸ ایران این را تایید کرد و سازمان دریانوردی جهانی نیز این موضوع را تایید کرد. یک اتفاق مهمی از زمان جنگ رمضان و حتی در این جنگ ۱۳ روزه رخ داد. حقوق بین الملل، مصوبه مجلس و بند ۵ یادداشت تفاهم ایران و آمریکا ثابت می کند اقدام ایران در تنگه هرمز قانونی است.
پنج روز بعد از امضای یادداشت تفاهم ملامت ها در داخل آمریکا بالا گرفت
وی در ادامه تاکید کرد: بعد از امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا در ۲۸ خرداد و امضای آن توسط روسای جمهور دو کشور، حدود ۵ روز بعد ملامت هایی در داخل آمریکا شکل گرفت. لابی های صهیونیستی و متاسفانه برخی از کشورهای منطقه ترامپ را تحت فشار گذاشتند. ترامپ را تحریک کردند که این یادداشت تفاهم چه کاری بود. شما در بند ۵ آن پذیرفتید که ترتیب ایرانی باید در تنگه هرمز حاکم شود. بلافاصله بعد یک هفته شاهد نقض عهد آمریکا بودیم. ۴ تیر ماه و زمانی که آقای مارک روبیو به منطقه خلیح فارس سفر کرد این نقض عهد شروع شد. آقای روبیو در این سفر جلسه ای با اعضای شورای همکاری خلیج فارس برگزار کرد.
ایران مطابق بند پنج یادداشت تفاهم در تنگه هرمز عمل کرد
قشقاوی با تاکید بر اینکه کار وسیع تبلیغاتی و کار دیپلماتیک در جهت نقض این عهد توسط طرف آمریکایی دنبال شد...

امروز هفدهم مرداد ماه به نام خبرنگار در تقویم ثبت شده است، روزی که برای من با همه روزها فرق دارد چرا که من بیست و هفت سال از عمرم را می‌بینم که در میان خطوط و نقطه‌ها و گزارش‌ها جاری شده است. بیست و هفت سالی که قلمم تنها یک ابزار نبود بلکه تبدیل شد به امتداد انگشتانم برای لمس دردهای پنهان و چشمانی برای دیدن حقیقت‌هایی که شاید خیلی‌ها ترجیح می‌دادند نبینند. این سال‌ها برای من مجموعه‌ای از هزاران چهره است که هر کدام داستانی در دل داشتند و من توانستم آن داستان‌ها را به زبان کاغذ درآورم.‌ خبرنگاری برای من یک عشق بود و وسواسی مقدس برای یافتن حقیقت در میان انبوهی از ابهامات. من از سختی‌های مردم نوشتم ، از آن مرد اعدامی که پای چوبه دار بخشیده شد ، از زنی که با روایت زندگیش توسط قلمم حقش را به خوبی گرفت و از آن پیرزنی که در آسایشگاه بود و فرزندانش بعد از دیدن چهره او در روزنامه ، نادم و پشیمان او را به آغوش گرم خود بازگرداندند تا باز هم سایه‌ای باشد برایشان هر چند ناتوان .
‌در این سال‌های طولانی من همسفر شادی‌های  مردم بودم و هم شریک غم‌های عمیقشان. از گزارش‌های ساده در کوچه‌های خاکی گرفته تا پوشش خبرهای تکان‌دهنده ملی همه را به یاد دارم. هر گزارشی که نوشتم...