روزنو :عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس گفت: در طول تاریخ، انتهای هر جنگی،
مذاکره و پایان جنگ بوده است منتها همه بدانند که مذاکرات، صحنه کارزار سیاسی است.
علاءالدین بروجردی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، دیروز (شنبه ۲ خرداد) با گرامیداشت دو وزیر خارجه شهید، اظهار کرد: ابتدا درود می‌فرستم به روان پاک دو وزیر خارجه شهیدمان، شهید امیرعبداللهیان و دکتر خرازی. مراسم خوبی نیز اخیرا در وزارت امور خارجه برگزار شد و در آن، مجموعه تلاش‌های صورت‌گرفته تشریح شد.
عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در ادامه با اشاره به تلاش‌های دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران، گفت: در دوران جنگ تحمیلی نخست، تلاش‌های دیپلماتیک با جدیت در سطح جهان ادامه داشت؛ نکته مهم این است که امروز افکار عمومی دنیا حق را به جمهوری اسلامی ایران می‌دهد که برخلاف همه مقررات بین‌المللی به ناحق مورد حمله قرار گرفت اما جانانه از خود دفاع کرده و توانست یک ابرقدرت را شکست دهد.
بروجردی با بیان اینکه دیپلماسی با جدیت ادامه خواهد یافت، افزود: پاکستان به عنوان کشور همسایه شرقی و مسلمان ما با علاقه‌مندی پا پیش گذاشته است. ما به پاکستان و عمان احترام می‌گذاریم.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورا ی اسلامی خاطرنشان کرد: در طول تاریخ، انتهای هر جنگی، مذاکره و پایان جنگ بوده است منتها همه بدانند که مذاکرات، صحنه کارزار سیاسی است و در آن‌جا دکتر قالیباف در حال جنگ است و وزیر خارجه با پشتوانه مردم و نیروهای مسلح از موضع قدرت صحبت می‌کنند و به همین دلیل مذاکرات پاکستان به نتیجه نرسید؛ مردم عزیز ما در کف خیابان و در کل کشور جانانه پای نظام ایستاده‌اند.

در حالی که افکار عمومی در انتظار تحقق وعده‌های انتخاباتی دولت چهاردهم در زمینه آزادی‌های فضای مجازی است، طی هفته‌های اخیر اخباری مبنی بر تشکیل «ستاد ساماندهی و راهبری فضای مجازی» به ریاست محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور، بارقه‌های امیدی را ایجاد کرده است. همزمان با تشکیل این ستاد، اما برخی افراد و جریانات دولت را هدف قرار دادند که چرا اقدام به تشکیل نهادهای موازی با شورای عالی فضای مجازی و شعام کرده است؟  در پاسخ به این هجمه‌ها، اما باید به حکم مسعود پزشکیان توجه کرد. رئیس‌جمهور تنها در مقام ریاست دولت این حکم را صادر نکرده، بلکه وی به عنوان «رئیس شورای عالی امنیت ملی» و «رئیس شورای عالی فضای مجازی» اقدام به تشکیل این ستاد کرده است. به این ترتیب مصوبات ستاد فوق، از پشتوانه قانونی و اجرایی لازم برخوردار است و ادعای «دور زدن شوراها» فاقد وجاهت حقوقی است. ضمن اینکه پیش از این هم ستادهایی چون تنظیم بازار و ستادهای بازسازی و...توسط روسای جمهور ایران برای حفاظت از منافع اکثریت ایرانیان ایجاد شده‌اند. اما چرا این حجم مخالفت و تخریب از سوی برخی‌ها اجرایی می‌شود؟ به نظر می‌رسد پشت ‌پرده این انتقادات از سوی برخی طیف‌های خاص را باید در داستانی پیچیده از نفوذ یک «جریان پرقدرت» و «سودهای نجومی» نهفته در آن جست‌وجو کرد. آنها هر فرد و جریان و ساختاری که بخواهد میان آنها و حاشیه سود قابل توجهشان فاصله بیندازد را می‌نوازند. «اعتماد» طی هفته گذشته  ازتصمیمات ستاد ساماندهی و راهبری فضای مجازی به ریاست عارف و زمان رفع انسداد از اینترنت گزارش‌هایی را تهیه کرد. مخاطبان بسیاری در تماس با روزنامه خواستار تداوم این پیگیری و انتقال مطالبات مردم در زمینه رفع انسداد از اینترنت شدند. در این گزارش نیز با استناد به اطلاعاتی که برای نخستین‌بار منتشر می‌شود، آخرین مصوبات ستاد مورد بررسی قرار گرفته است.
-ستاد ساماندهی؛ فراتر از یک ساختار دولتی
در شرایطی که اینترنت پرو امکان استفاده از اینترنت بین‌المللی را برای اقشار برخوردار مهیا ساخته، رئیس‌جمهور به عنوان پاسدار قانون اساسی و چهره‌ای که همواره به دنبال رفع تبعیض و رویکردهای عادلانه بوده، تلاش می‌کند زمینه استفاده از اینترنت را برای عموم ایرانیان فراهم سازد. رئیس‌جمهور بدون حاشیه‌سازی ترجیح داد که از اقدامات قانونی‌اش بهره‌گیری کند. تشکیل ستاد راهبری و ساماندهی فضای مجازی و انتخاب عارف در راس هرم این ستاد به عنوان چهره اجماع‌ساز کابینه که هم مورد تایید نهادهای دانشگاهی و نخبگانی است، هم بروکراسی دولت را راهبری می‌کند و مهم‌تر از آن از رویکردهای جنجالی پرهیز دارد، نشان داد که عزم دولت برای استیفای حقوق ملت در زمینه رفع انسداد از اینترنت کاملا جرم است. پیگیری‌های «اعتماد» از راهروهای پاستور نشان می‌دهد که طی روزهای اخیر ستار هاشمی، وزیر ارتباطات به عنوان دبیر این ستاد انتخاب شده و سخنگویی و فرآیند اطلاع‌رسانی این ستاد هم در اختیار معاونت ارتباطات دفتر معاون اول قرار گرفته است. اما اهمیت این ستاد تنها در اعضای کابینه نیست؛ 3شخص حقیقی از اساتید حوزه فضای مجازی و ارتباطات اینترنتی دانشگاه‌های برتر کشور نیز به عنوان اعضای این ستاد منصوب شده‌اند. «اعتماد» هر چند به اسامی این اساتید دست یافته، اما به دلیل فشارهایی که ممکن است از سوی کاسبان حوزه انسداد اینترنت و تندروها متوجه آنان شود از درج اسامی آنها تا زمان مناسب خودداری می‌کند. حضور این چهره‌های نخبه و دانشگاهی در این ستاد در واقع، تلاشی برای علمی‌سازی تصمیمات و خروج از دایره تصمیمات صرفا امنیتی است.
-مافیای فیلترینگ؛ چرا اینترنت باز نمی‌شود؟
یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های این معادله، شناسایی عاملان فشار برای تداوم فیلترینگ است. واقعیت تلخ این است که قطع اینترنت در چند دهه اخیر، برای برخی طیف‌ها به یک «کاسبی چند همتی» تبدیل شده است. فروش فیلترشکن‌ها (VPN) و ابزارهای دور زدن فیلترینگ، ماهانه سودهای هنگفتی را به جیب مافیایی سرازیر می‌کند که نفوذ عمیقی در لایه‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی دارند. همان‌طور که در گزارش قبلی «اعتماد» به آن اشاره شد، گمانه‌‌زنی‌ها درباره زمان رفع انسداد، به بازه زمانی نیمه تا پایان خردادماه اشاره دارد. «اعتماد» پس از تماس‌های فراوان مخاطبان دوباره یافتن پاسخی برای این پرسش را در دستور کار قرار داد که موعد نهایی رفع انسداد از اینترنت چه زمانی خواهد بود؟طبق تحلیل‌‌های صورت‌ گرفته در گفت‌وگو با مقامات آگاه، احتمال اجرایی شدن این تصمیم در نخستین جلسات رسمی ستاد ساماندهی فضای مجازی، بسیار بالا برآورد می‌شود. گام به گام بودن این فرآیند، نشانی از واقع‌گرایی دولت در مدیریت این انتقال بزرگ است. با این حال، نکته حایز اهمیت این است که اینترنت، امروز دیگر یک کالای لوکس یا ابزار سرگرمی نیست، بلکه زیرساختی حیاتی، همتراز با برق، آب و گاز است که زندگی و معیشت مردم به آن گره خورده است. اما باید توجه داشت که موفقیت ستاد ساماندهی فضای مجازی تنها در گروی تصمیمات دولتی نیست. برای عبور از این مرحله، نیاز به یک مطالبه‌گری مدنی هوشمندانه است. مردم و فعالان رسانه‌‌ای باید آگاه باشند که اینترنت بین‌الملل، یک مساله صنفی محدود به گروه‌های خاص نیست، بلکه مساله‌ای ملی است. برای این منظور باید دولت و شخص رییس‌جمهور را مساعدت کرد تا بتوانند این‌بار را از بزنگاه‌های دشوار عبور داده و زمینه تحقق مطالبات مردم را فراهم سازند.
-عبور از «انسداد» برای «اقتدار ملی»
تشکیل ستاد ساماندهی و راهبری فضای مجازی، نقطه عطفی برای خروج از بن‌بست کنونی است. امروز اینترنت بین‌الملل، نه یک کالای لوکس که زیرساختی حیاتی، همتراز با برق، آب و گاز است که حیات اقتصادی و معیشت میلیون‌ها ایرانی به آن گره خورده است.تداوم وضعیت کنونی، بیش از آنکه ریشه در ملاحظات امنیت ملی داشته باشد، در گروی منافع «مافیای فیلترینگ» است؛ همان اقلیت پرنفوذی که از فروش ابزارهای دور زدن انسداد، سودهای نجومی کسب می‌کنند و با جریان‌سازی‌های رسانه‌ای، مانع از بازگشت اینترنت به چرخه عادی زندگی مردم می‌شوند. 

سفر رسمی دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به چین در هفته گذشته، به عنوان لحظه‌ای که ایالات متحده سرانجام به برتری پکن به عنوان یک ابرقدرت جهانی اذعان کرد، در تاریخ ثبت خواهد شد. این اذعان نیازی به بیان در یک بیانیه رسمی ندارد؛ می‌توان آن را به وضوح در زیرمتن رفتار دیپلماتیک، درک جهانی و پوشش رسانه‌ای متغیر خواند.
در طول اجلاس، هیئت ترامپ - که شامل رهبران برجسته شرکت‌های آمریکایی بود - با رئیس جمهورشی جین پینگ نه از موضع دیکته مطلق جهانی، بلکه از طریق لنز عمل‌گرایی دفاعی تعامل کرد. این رویکرد معامله‌گرایانه بر تضمین تعهدات تجاری دوجانبه و جلوگیری از اصطکاک اقتصادی فاجعه‌بار متمرکز بود.
نمایش رهبر جهان غرب، در حالی که به طور فعال اضطراب‌های اقتصادی داخلی را مدیریت می‌کند، شرایط پکن را هدایت می‌کند، نشان دهنده یک تغییر عمیق است. موضع سنتی آمریکا مبنی بر هژمونی جهانی بلامنازع، به موضع یک قدرت بزرگ در میان کشورهای برابر تبدیل شده است که به دنبال شرایط پایدار همزیستی با یک رقیب غیرقابل چشم‌پوشی است.این سفر با سفر تاریخی ریچارد نیکسون به پکن در سال ۱۹۷۲ قابل مقایسه است، هرچند شرایط کاملاً متفاوت است. در آن زمان، هدف ایالات متحده سوءاستفاده از شکاف چین و شوروی و کسب نفوذ بر اتحاد جماهیر شوروی در ازای عادی‌سازی روابط دیپلماتیک بود. در سال ۱۹۷۲، چین یک جامعه کشاورزی منزوی از نظر اقتصادی بود که در حال بهبودی از تحولات داخلی بود. امروزه پکن یک غول مالی است که با برابری قدرت خرید یک قطب حیاتی زنجیره‌های تأمین جهانی و یک رهبر در فناوری‌های نسل بعدی مانند هوش مصنوعی است.
از نظر نظامی، ارتش آزادی‌بخش خلق به یک نیروی دریایی قدرتمند و نیروی پیشرفته تبدیل شده است که قادر به جلوگیری از دسترسی به غرب اقیانوس آرام است. این گسترش اقتصادی و نظامی به نفوذ جهانی بی‌نظیری تبدیل می‌شود و تعادل قدرت را در سراسر آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین تغییر می‌دهد. بنابراین به نظر می‌رسد سفر ترامپ به چین بیشتر در مورد یک امپراتوری رو به زوال باشد که تلاش می‌کند انقباض خود را مدیریت کند - اقدامی که احتمالاً منجر به امتیازات جدی خواهد شد.
هیچ جا به اندازه خاورمیانه، زوال جایگاه ایالات متحده آشکار نیست. دهه‌ها مبارزات نظامی فاجعه‌بار، بیگانگی سیاسی و فروپاشی اتحادهای سنتی، اعتبار واشنگتن را از بین برده است. قدرت‌های منطقه‌ای دیگر ایالات متحده را به عنوان یک ضامن امنیتی ضروری نمی‌بینند و در عوض به آینده‌ای چندقطبی چشم دوخته‌اند. چین در حال حاضر بزرگترین شریک تجاری خاورمیانه است و منافع آن از واردات عظیم نفت خام گرفته تا سرمایه‌گذاری‌های گسترده در زیرساخت‌ها تحت طرح کمربند و جاده، شبکه‌های مخابراتی پیشرفته و شبکه‌های انرژی پاک چند میلیارد دلاری را شامل می‌شود. رویکرد پکن به خاورمیانه اساساً با رویکرد ایالات متحده متفاوت است. ایالات متحده میراث استعماری بریتانیا و فرانسه را به ارث برده است. اگرچه واشنگتن در برابر دیدن خود به عنوان یک قدرت استعماری مقاومت می‌کند، اما مانند یک قدرت استعماری رفتار می‌کند: استفاده از قدرت نظامی برای دستیابی به سلطه سیاسی و امتیازات اقتصادی.
چین متفاوت است. چین که از بار گذشته استعماری منطقه‌ای رها شده است - و حافظه تاریخی به عنوان بازمانده امپریالیسم غربی دارد - گسترش خود را با استفاده از یک مدل جایگزین دنبال می‌کند: ادغام اقتصادی، توسعه و روابط تجاری. با این حال، این مدل می‌تواند در صورت تغییر شرایط تغییر کند. اگر پکن خود را مجبور به دفاع از منافع عظیم و مسیرهای انرژی خود ببیند، ممکن است موضع قدرتمندتری اتخاذ کند، مشابه استراتژی تهاجمی فعلی خود در دریای چین جنوبی. تشدید مخرب تنش‌های آمریکا و رژیم اسرائیل علیه ایران نباید به عنوان بازگشت آمریکا به خاورمیانه تلقی شود، بلکه باید به عنوان تلاشی ناامیدانه برای حفظ ارتباط تلقی شود. این حمله یادآور تجاوز سه‌جانبه بریتانیا، فرانسه و رژیم اسرائیل در سال ۱۹۵۶ علیه مصر است. همانطور که آن کارزار ناموفق، تلاشی ناامیدانه و خشونت‌آمیز از سوی امپراتوری‌های در حال مرگ اروپایی برای نشان دادن ارتباط غرب پس از تلفات ویرانگر جنگ جهانی دوم بود، اقدامات فعلی آمریکا و رژیم اسرائیل نیز تشنج‌های ناپایدار یک هژمونی رو به زوال است.با توجه به دستور کار جهانی چین برای گسترش و ادغام، پکن احتمالاً خود را بازیگر جهانی جدید در منطقه خاورمیانه خواهد یافت، اگرچه چنین نقشی می‌تواند به معنای مشارکت به جای تسلط باشد. کشورهای عرب، مانند سایر کشورهای جنوب جهان، خطر آسیب‌پذیری در طول تغییرات لرزه‌ای جهانی را به طور کامل درک می‌کنند، زیرا قدرت‌های بزرگ برای نفوذ تلاش می‌کنند. آن‌ها همچنین تشخیص می‌دهند که چگونه رفتار ایالات متحده تنها به ناامیدی استراتژیک واشنگتن کمک می‌کند.
این ناامیدی می‌تواند منجر به خروج ناگهانی و آشفته ایالات متحده شود و رژیم اسرائیل متجاوز را به عنوان یک هژمون محلی برای گسترش باقی بگذارد، یا می‌تواند منجر به مبارزات نظامی غیراستراتژیک بیشتری با عواقب وخیم شود. همه این موارد کشورهای خاورمیانه را در گرو سیاست خارجی بی‌ثبات ایالات متحده قرار می‌دهد و به رژیم صهیونیستی توسعه‌طلب فرصت می‌دهد تا هرج و مرج بیشتری به راه بیندازد.

به گزارش ایسنا، خبرآنلاین در یادداشتی با عنوان «عاقبت محمود» به بررسی کارنامه احمدی نژاد در زمینه واکنش هایش به موضوعات مختلف در حوزه رژیم صهیونیستی پرداخته و نوشته است: نیویورک‌تایمز در گزارشی مدعی شده که محمود احمدی‌نژاد یکی از گزینه‌های مطلوب اسرائیل برای دوران پس از جنگ و حمله نظامی علیه ایران بوده است. این نوشتار البته در پی رد یا تأیید این ادعا نیست؛ چرا که روشن است نیویورک تایمز، به‌عنوان رسانه‌ای نزدیک به محافل سیاسی و امنیتی آمریکا، مطالب خود را در چارچوب سیاست‌ها، محاسبات و راهبردهای رسانه‌ای و اطلاعاتی غرب منتشر می‌کند. مسئله این نوشتار نه صحت و سقم این ادعا، بلکه پاسخ به یک پرسش مهم‌تر است: چه شد که عاقبت محمود به جایی رسید که یک رسانه غربی از او به‌عنوان «گزینه اسرائیل» یاد می‌کند؟داستان احمدی‌نژاد و اسرائیل، تناقضی عجیب در سیاست معاصر ایران است. رئیس‌جمهوری که روزگاری با تندترین ادبیات علیه اسرائیل سخن می‌گفت، امروز نامش در گزارشی مطرح می‌شود که او را مطلوب تل‌آویو برای آینده ایران معرفی می‌کند. این تناقض اما بدون ریشه نیست.احمدی‌نژاد در دوران ریاست‌جمهوری خود، بیش از هر سیاستمدار دیگری در دو دهه اخیر، به شکل‌گیری فضای ایران‌هراسی در جهان کمک کرد. سخنان جنجالی درباره هولوکاست، ادبیات تنش‌آلود در عرصه بین‌المللی و تبدیل تریبون‌های جهانی به میدان شعارهای پرهزینه، عملاً پروژه فشار علیه ایران را تسهیل کرد. در همان سال‌ها، همزمان با سخنرانی‌های پرحاشیه رئیس‌جمهور وقت، دبیر شورای عالی امنیت ملی او نیز درگیر پرونده‌ای بود که خروجی مدیریت ‌اش صدور قطعنامه پشت قطعنامه علیه ایران شد؛ قطعنامه‌هایی که هزینه مستقیم آن بر سفره و معیشت ایرانیان نشست. در واقع، آنچه در ظاهر به عنوان «مقاومت» معرفی می‌شد، در عمل گاه به تولید اجماع جهانی علیه ایران انجامید. اسرائیل نیز دقیقاً از همین فضا بهره می‌برد؛ فضایی که می‌توانست ایران را به‌عنوان تهدیدی غیرقابل پیش‌بینی به جهان معرفی کند و حمایت بین‌المللی بیشتری برای فشار بر تهران به دست آورد.اما احمدی‌نژادِ پس از ریاست‌جمهوری، دیگر همان احمدی‌نژاد سال‌های ۸۴ تا ۹۲ نبود. او به‌تدریج از بخش مهمی از جریان سیاسی حامی سابق خود فاصله گرفت و کوشید تصویری متفاوت از خویش ارائه دهد؛ گاه از آزادی‌های اجتماعی سخن می‌گفت، گاه منتقد ساختارهای رسمی می‌شد و حتی در برخی مواضع، ادبیاتی کاملاً متفاوت با دوران قدرت اتخاذ می‌کرد. این تغییر البته نه باعث بازگشت او به متن سیاست شد و نه توانست تصویر گذشته را از حافظه تاریخی جامعه پاک کند.شاید همین سرگردانی سیاسی است که امروز احمدی‌نژاد را به شخصیتی قابل مصادره تبدیل کرده است؛ شخصیتی که روزی خود را پرچمدار نابودی اسرائیل معرفی می‌کرد و امروز نامش در گزارشی غربی به‌عنوان گزینه مطلوب اسرائیل مطرح می‌شود. این همان «عاقبت محمود» است؛ سرنوشتی که نشان می‌دهد سیاست‌ورزی مبتنی بر هیجان، شعار و تنش، می‌تواند در نهایت سیاستمدار را به نقطه‌ای برساند که حتی مخالفان دیروزش نیز او را ابزاری مناسب برای سناریوهای خود ببینند.عاقبت مردی که می گفت هولوکاست وجود ندارد و اسراییلی ها روی سخنانش پاس گل می دادند و دردهه های بعد در مقابل جنایت غزه نیز سکوت می کرد امروز نیز در سکوت طولانی خود، سوژه گزارش و گمانه زنی درباره آینده سیاسی عجیبش می شود. شاید به همین دلیل است که می‌توان از تعبیر تاریخی «عاقبت محمود» برای توصیف این سرنوشت سیاسی استفاده کرد؛ اصطلاحی که در ادبیات و حافظه تاریخی ایرانیان، اشاره‌ای کنایه‌آمیز به فرجام سلطان محمود غزنوی دارد. سلطان مقتدری که روزگاری نماد قدرت و هیبت بود اما در نهایت، شکوه سیاسی‌اش فرو ریخت و آنچه باقی ماند، بیشتر روایت قضاوت تاریخ درباره او بود تا عظمت دوران سلطنتش.کنایه‌ای از ناپایداری قدرت و فرجام تلخ سیاست‌ورزی مبتنی بر هیاهو و اقتدار ظاهری.

در دیدار فرمانده ارتش پاکستان:
پزشکیان: ایران صرفا به دنبال احقاق حقوق قانونی ملت خود است
رئیس جمهور با تأکید بر اینکه جمهوری اسلامی ایران در عمل پایبندی خود به چارچوب‌های حقوقی بین‌المللی را نشان داده است، گفت: ما صرفا به دنبال احقاق حقوق حقه و قانونی ملت خود هستیم، اما سابقه و تجربه مذاکره با آمریکایی‌ها به ما حکم می‌کند که نهایت دقت را به عمل آوریم.به گزارش ایرنا، مسعود پزشکیان صبح دیروز شنبه ۲ خرداد ۱۴۰۵، در دیدار عاصم منیر، فرمانده ارتش جمهوری اسلامی پاکستان، ضمن سپاسگزاری از تلاش‌های وی و دولت متبوعش برای ثبات و امنیت منطقه اظهار داشت: مردم و مسئولان پاکستان برادران ما هستند و به شما ارادت قلبی داریم. ما مسلمانان، یک پیکر واحد هستیم و چاره‌ای جز وحدت نداریم و باید تلاش کنیم با همکاری وضعیت خودمان و همه مسلمانان جهان را ارتقا بخشیم. رئیس جمهور افزود: باور قلبی من این است که باید اتحاد و انسجام جهان اسلام را با راهکارهای عملی دنبال و تعاملات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی فیمابین را هر چه بیشتر تقویت کرده و گسترش دهیم. افزایش سطح همکاری‌ها میان مردم کشورهای اسلامی، مهمترین عامل در تحقق و تقویت وحدت عملی و رفع هر گونه زمینه اختلاف و درگیری میان آنهاست.
رئیس جمهور در بخش دیگری از سخنانش با تأکید بر اینکه جمهوری اسلامی ایران در عمل پایبندی خود به چارچوب‌های حقوقی بین‌المللی را نشان داده است، گفت: ما صرفا به دنبال احقاق حقوق حقه و قانونی ملت خود هستیم، اما سابقه و تجربه مذاکره با آمریکایی‌ها به ما حکم می‌کند که نهایت دقت را به عمل آوریم.

عضو کمیسیون امنیت ملی مطرح کرد:
جزئیاتی جدید از دیدار «عاصم منیر و قالیباف»
عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس که در دیدار (روزشنبه دوم خرداد) عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان با محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس حضور داشت، توضیحاتی از جزئیات این دیدار مطرح کرد. فداحسین مالکی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به سفر فرمانده ارتش پاکستان به تهران، گفت: باتوجه به حسن نیت میان ایران و پاکستان، احساس می‌شود ما بیشتر به یک توافق نهایی نزدیک می‌شویم، اما چالش‌هایی وجود دارد. وی ادامه داد: هر دو طرف ایرانی و پاکستانی پذیرفتند که این چالش‌ها و ندانم‌کاری‌ها از ناحیه آمریکاست که به توافق نهایی ضربه می‌زند و حتی ممکن است میز مذاکره را کمرنگ کند به خصوص از ناحیه افرادی مانند ویتکاف که گزارش‌های غیرواقع به ترامپ می‌دهند و ترامپ هم براساس آن، توییت می‌زند و موجب ایجاد حساسیت در ایران و حتی کدورت در دوستان پاکستانی ما می‌شود.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس افزود: آن‌چه در این دیدار مسلم بود،‌ خیلی از موضوعات را آمریکایی‌ها پذیرفته‌اند، اما ما هنوز مراحلی داریم که در جلسات بعد مشخص می‌شود و همچنین مذاکرات عمیق‌تری میان دو طرف وجود دارد.