امروز سوم خرداد است، روزی که در تاریخ معاصر ایران، به نماد بی بدیل ایستادگی و پیروزی بدل گشت. سالروز آزادسازی خرمشهر، تنها یک ورق از تقویم نیست، بلکه تجلی اراده ملتی است که با دلی سرشار از ایمان، غیرممکن را ممکن ساختند. امروز، تمام ایران به احترامی سترگ در برابر شکوه آن پانصد و هفتاد و هشت روز پایداری سر فرود می آورد. فتح خرمشهر، نقطه عطفی بود که در آن، واژه (ما می‌توانیم) با خون پاک جوانان این مرز و بوم بر دیواره های خونین شهر حک شد تا برای همیشه، غرور ملی ما در میان نخلستان ها جان بگیرد.‌ در میان این هیاهوی افتخار و پیروزی، وقتی به عقب بازمی‌گردم، تصویر خودم را می‌بینم که هویتش با تاریخ این خاک گره خورده است. من، که امروز با افتخار از آزادی این شهر می‌نویسم ، تنها نوزادی چند ماهه بودم که تقدیر، نخستین ماه‌های زندگی ام را با تلاطم جنگ آمیخت. در آن روزهای پر از بیم و امید، گهواره من در شهری تکان می‌خورد که بوی باروت جایگزین عطر بهار شده بود. من فرزند لرزش‌های زمین و غرش آسمان بودم،کودکی که پیش از آنکه راه رفتن بیاموزد، درس ایستادگی را از خاکی گرفت که وجب به وجبش را با چنگ و دندان حفظ کردند.‌ از آن روزهای آتش و فرار، از آن خاطرات غبارآلود، تنها یک همراه کوچک برایم باقی مانده است ، عروسکی شکسته که یادگار زمان جنگ است .
‌قسم به نخل های سوخته شهرم، همان قامت‌های استواری که در برابر طوفان دشمن خم نشدند و حتی در سیاهی سوختن نیز، شکوه خود را از دست ندادند. آن ها نگهبانان ابدی خاطرات ما هستند. نخل هایی که اگرچه سرهایشان را دادند، اما ریشه‌هایشان در عمق زمین باقی ماند تا امروز ما بتوانیم با افتخار بگوییم که خرمشهر، پاره تن ایران،  به آغوش وطن بازگشت.
‌در حقیقت آزادی خرمشهر، تنها بازپس گیری یک جغرافیا نبود، بلکه بازگشت امید به قلب های یک ملت بود و من افتخار میکنم که زادگاهم ریشه در خاکی دارد که هیچ قدرتی نتوانست نور امید را در آن خاموش کند و امروز خرمشهر آزاد است و این افتخار، تا ابد ماندنی است.
 

«تولسی گابارد» مدیر مرکز اطلاعات ملی آمریکا به تازگی و به صورت ناگهانی از سمت خود استعفا داده است. تحولی که با بازتاب های گسترده بین المللی رو به رو شده است. آنطور که ادعا شده، استعفای گابارد به دلیل بیماری همسرش بوده با این حال تقریبا اغلب ناظران و تحلیل‌گران معتقدند که این روایت، انحرافی است و واقعیت‌های اساسی را مورد اشاره قرار نمی دهد. در این چهارچوب، برخی به طور خاص تاکید دارند که گابارد به دلیل اختلاف نظرهای جدی با ترامپ در مورد جنگ افروزی علیه ایران مجبور به ترک پست خود شده است‌. تولسی گابارد همان کسی است که با حضور در کنگره، روایت ادعایی ترامپ مبنی بر تهدید هسته ای ایران را رد کرد و تأکید نمود که ایران پس از جنگ ۱۲ روزه هیچ اقدامی برای بازسازی تاسیسات هسته ای خود انجام نداده و به هیچ وجه یک تهدید هسته ای علیه آمریکا هم نیست. از یاد نبریم که شخص ترامپ به بهانه تهدید هسته ای ایران بود که دور تازه جنگ افروزی علیه کشورمان را در قالب جنگ رمضان آغاز کرد. اینکه مدیر نهاد اطلاعات ملی آمریکا این چنین آشکار روایت ادعایی ترامپ را زیر سوال می برد، از حیث اعتبار، ضربه‌ای جدی به ترامپ محسوب می‌شود. مسأله ای که به نظر می رسد ترامپ و متحدانش توان تحمل آن را نداشتند و کاری کردند که تولسی گابارد مجبور به استعفا شود. نکته بعد اینکه بسیاری از تحلیل‌گران و رسانه‌ها تاکید دارند که تولسی گابارد به شدت با هرگونه ماجراجویی جدید علیه ایران نیز مخالف بوده و نسبت به تبعات مهلک این مسأله هشدارهای جدی داده است. از این رو، استعفای اخیر وی می تواند نمودی از احتمال در پیش بودن دور تازه جنگ افروزی ترامپیست‌ها علیه کشورمان باشد. درست به همین دلیل است که بسیاری هشدار می دهند باید در اوج هوشیاری باشیم و فریب حقه‌های دشمنان در قالب تاکید بر مذاکره و در دسترس بودن یک توافق را نخوریم. از یاد نبریم که جدای از تولسی گابارد، تاکنون شمار قابل توجهی از ژنرال ها و مدیران نهادهای اطلاعاتی و امنیتی آمریکا هم به دلیل مخالفت با جنگ افروزی علیه ایران از سمت خود استعفا داده یا اخراج شده اند. موضوعی که خود سبب شده تا بسیاری ترامپ را مسخره کنند و از وی سوال کنند او چگونه مدعی پیروزی بر ایران است وقتی حتی چهره‌های نظامی این کشور هم روایت‌های رییس جمهور آمریکا را باور ندارند و به همین دلیل مجبور به ترک پست‌های خود می شوند. این وضعیت به هیچ وجه شباهتی به ادعاهای ترامپ با محوریت کسب پیروزی علیه ایران ندارد. این مسأله خود فی نفسه برای ترامپ یک خسارت بزرگ است. و در نهایت اینکه استعفای تولسی گابارد در بطن خود حامل یک نکته راهبردی است و آن هم این است که چهره های بیشتر و بیشتری در قلب سازوکارهای اطلاعاتی و امنیتی آمریکا به این باور می رسند که جنگ افروزی علیه ایران، اشتباه مهلک کاخ سفید بوده و درست به همین دلیل آن ها مایل به همراهی بیشتر با دولت ترامپ نیستند. دلیل این مسأله هم روشن است زیرا آن ها نمی خواهند شریک شکست های ترامپ باشند و هزینه های اقدامات غیرمنطقی او  را بپذیرند.