«شی جین‌پینگ»، رئیس جمهور چین روز پنجشنبه در تالار بزرگ خلق پکن با «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا گفتگو کرد. دو رئیس جمهور در مورد چشم‌انداز جدیدی برای ایجاد یک رابطه سازنده بین چین و آمریکا با ثبات استراتژیک به عنوان یک «موضع‌گیری جدید» در روابط دوجانبه توافق کردند که راهنمایی استراتژیک برای روابط دوجانبه در طول سه سال آینده و پس از آن ارائه می‌دهد. این «موضع‌گیری جدید» مسیر جدیدی را برای کشتی غول‌پیکر روابط چین و آمریکا ترسیم می‌کند تا از میان طوفان‌ها عبور کند و به آرامی حرکت کند، در عین حال ثبات و قطعیت بیشتری را به آینده توسعه جهانی تزریق می‌کند. شی به وضوح خاطرنشان کرد که «ثبات استراتژیک سازنده» به معنای ثبات مثبت با همکاری به عنوان تکیه‌گاه اصلی، ثبات سالم با رقابت در محدوده‌های مناسب، ثبات مداوم با اختلافات قابل مدیریت و ثبات پایدار با صلح قابل انتظار است. این «چهار ثبات» طرحی روشن و عملی برای روابط چین و آمریکا ترسیم می‌کنند. این موضوع یک اقدام موقت نیست، بلکه یک رویکرد بلندمدت است - بازی با حاصل جمع صفر نیست، بلکه یک همکاری برد-برد و منفعت متقابل است. «چهار ثبات» با نگرشی سازنده، ثبات استراتژیک را هدایت می‌کنند و از طریق ثبات استراتژیک، توسعه بلندمدت را تضمین می‌کنند و کاملاً نشان می‌دهند که روابط چین و آمریکا، رابطه‌ای بین قدرت‌های بزرگ است که کاملاً قادر به کمک به یکدیگر برای موفقیت و شکوفایی مشترک هستند.
پیشنهاد «موضع‌گیری جدید» روابط چین و آمریکا ریشه در بینش عمیقی از روندهای تاریخ و درک دقیق منافع مشترک دو کشور دارد. شی در تالار بزرگ خلق، سه سؤال اساسی در مورد روابط چین و آمریکا مطرح کرد: آیا چین و آمریکا می‌توانند بر تله توسیدید غلبه کنند و الگوی جدیدی از روابط کشورهای بزرگ ایجاد کنند؟ آیا می‌توانیم با هم با چالش‌های جهانی مقابله کنیم و ثبات بیشتری برای جهان فراهم کنیم؟ آیا می‌توانیم با هم آینده‌ای روشن برای روابط دوجانبه خود به نفع رفاه دو ملت و آینده بشریت بسازیم؟ شی تأکید کرد که این موارد سؤالاتی حیاتی برای تاریخ، جهان و مردم و همچنین سؤالات زمان ما هستند که رهبران کشورهای بزرگ باید با هم به آنها پاسخ دهند. ایجاد «یک رابطه سازنده بین چین و ایالات متحده با ثبات استراتژیک» گامی مهم دیگر در جهت ایجاد الگویی جدید برای روابط قدرت‌های بزرگ است. پنجاه و پنج سال پیش، دیپلماسی پینگ‌پنگ بین چین و ایالات متحده یخی را که بیش از دو دهه روابط را منجمد کرده بود، شکست و به یک رویداد بزرگ در تاریخ روابط بین‌الملل معاصر تبدیل شد. از آن زمان، دو کشور به طور مداوم فصل‌های قابل توجهی از دوستی را از طریق داستان‌های متعدد از گشودگی و همکاری نوشته‌اند. تاریخ بارها ثابت کرده است که پشت کردن به یکدیگر یک گزینه خوب و واقعی نیست و هرگونه درگیری یا رویارویی عواقب غیرقابل تحملی برای هر دو طرف خواهد داشت.
دیدار روسای جمهور چین و آمریکا بیش از دو ساعت طول کشید. ترامپ، شی را رهبری بزرگ و چین را کشوری بزرگ خواند و گفت که ایالات متحده و چین مهمترین و قدرتمندترین کشورهای جهان هستند و این دو رئیس جمهور می‌توانند کارهای بزرگ و خوبی برای دو کشور و جهان انجام دهند. رویکرد عینی‌تر و برابرتر طرف آمریکایی نسبت به چین، منطق اساسی پشت موضع‌گیری جدید روابط چین و آمریکا را منعکس می‌کند.
ایجاد رابطه سازنده چین و آمریکا با ثبات استراتژیک نشان دهنده تمایل هر دو کشور برای فراهم کردن ثبات بیشتر و کالاهای عمومی بیشتر برای جهان به عنوان قدرت‌های بزرگ است. نگاه جهانی، چه کاهش نقاط بحرانی منطقه‌ای باشد، چه پرداختن به چالش‌های جدید در حکومت جهانی، یا کاوش در مرزهای جدید برای پیشرفت بشر، همه به یک رابطه پایدار و سالم چین و آمریکا بستگی دارد. دو رئیس جمهور در مورد مسائل مهم بین‌المللی و منطقه‌ای مانند وضعیت خاورمیانه، بحران اوکراین و شبه جزیره کره، تبادل نظر کردند و توافق کردند که از یکدیگر در میزبانی موفقیت‌آمیز نشست رهبران اقتصادی اپک و اجلاس گروه ۲۰ در سال جاری حمایت کنند و مسیر جدیدی از «همکاری برد-برد برای چین، ایالات متحده و جهان» را ترسیم کنند. ایجاد «یک رابطه سازنده با ثبات استراتژیک چین و ایالات متحده» همچنین به انتظارات مردم هر دو کشور و سراسر جهان برای توسعه سودمند متقابل پاسخ می‌دهد. در مقایسه با نه سال پیش، هیئت تجاری که ترامپ را در سفرش به چین همراهی می‌کرد، از تسلط نمایندگان بخش‌های انرژی، هوانوردی و کشاورزی به رهبری رهبران فناوری و نخبگان وال استریت تغییر یافته است. این به وضوح نشان می‌دهد که فهرست حوزه‌های همکاری چین و ایالات متحده همچنان در حال گسترش و تعمیق است. هفتمین دور از رایزنی‌های اقتصادی و تجاری چین و ایالات متحده که در کره جنوبی برگزار شد، «نتایج عموماً متعادل و مثبتی» به همراه داشت. این اقدامات عملی به وضوح نشان می‌دهد که چگونه «مواضع جدید» به اقدامات ملموس تبدیل می‌شود. در ضیافت استقبال از ترامپ، شی دوباره خاطرنشان کرد که اینکه آیا می‌توانیم احترام متقابل، همزیستی مسالمت‌آمیز و همکاری برد-برد داشته باشیم یا نه، کلید پیشرفت مداوم این رابطه است. «رابطه سازنده چین و آمریکا با ثبات استراتژیک» نباید صرفاً یک شعار باشد، بلکه تعهدی است که در اقدامات هر دو طرف در جهت یکسان منعکس می‌شود. تنها با تقویت پایه‌ها می‌توان بنای روابط چین و آمریکا را استوار نگه داشت؛ اگر پایه‌ها متزلزل شوند، هیچ ثبات سازنده یا استراتژیک معناداری نمی‌تواند وجود داشته باشد.

به تازگی شاهد به بار آمدن یک رسوایی بزرگ برای رژیم امارات بوده ایم. در این راستا، منابع رژیم اشغالگر قدس فاش کرده‌اند که بنیامین نتانیاهو نخست وزیر و ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل در جریان جنگ رمضان به طور محرمانه به امارات سفر کرده اند و با مقام‌های ارشد این کشور به ویژه محمد بن زاید حاکم امارات دیدار و رایزنی داشته اند. تنها اندکی پس از انتشار این خبر شاهد بازتاب‌های گسترده آن در فضای تبلیغاتی و رسانه‌ای بوده ایم. جالب اینکه دولت امارات سعی کرده به طرق مختلف خبر مذکور را تکذیب کند اما هرچه اماراتی ها تکذیبیه دادند، اشغالگران اسرائیلی بیش از پیش امارات را رسوا کردند و جزئیات بیشتری را از سفر مقامات صهیونیست به امارات منتشر کردند. در این چهارچوب، اینطور به نظر می رسد که در تحلیل این رویداد باید سه نکته را مد نظر داشت. اول اینکه در سال‌های اخیر بارها و بارها گفته شده که رژیم امارات عملا به اسرائیل دوم در منطقه غرب آسیا تبدیل شده است‌. گزارش های رسمی از طیف گسترده ای از همکاری های سیاسی، اقتصادی، امنیتی و راهبردی میان امارات و رژیم اشغالگر قدس، حکایت داشته و دارد. حتی در جنگ رمضان نیز همگان دیدند که امارات کاملا با اشغالگران اسراییلی در جنگ افروزی علیه ایران همسو بود. حال این گزاره که امارات چیزی بیش از یک عنصر نیابتی برای اسرائیل نیست و البته که اصلی ترین مهره آن در منطقه است، بیش از پیش جلوی چشم جهانیان قرار گرفته است. در واقع، اماراتی ها که همواره سعی داشته‌اند پیوندهای مختلف خود با رژیم اشغالگر قدس را پنهان کنند، دیگر هیچ راهی برای لاپوشانی رسوایی‌های این مسأله ندارند و خود را رسواتر از هر زمان دیگری پیش چشم مردم خود، منطقه و جهان می بینند. نکته دوم اینکه ایران در جریان جنگ تحمیلی سوم و البته پس از آن، اقدامات مختلفی را علیه رژیم امارات انجام داده است. به عنوان مثال کشورمان به طیف متنوعی از اهداف در امارات حمله کرد و یا اکنون در حال اجرای محاصره دریایی علیه کشور امارات است. اکنون جهانیان به عینه می بینند که ایران در اقدامات خود علیه امارات کاملا محق و درست است. رژیم امارات همه نوع همکاری را با دشمنان ایران انجام می دهد، در این نقطه باید از خود پرسید که چرا ایران طرف متخاصم را به دلیل این قبیل اقدامات خود تنبیه و مجازات نکند؟ به بیان ساده تر، این حق طبیعی ایران است که قدرتمندانه با امارات مقابله کند. امارات به ویژه در حوزه اقتصادی باید نتیجه و میوه تقابل با ایران را به واسطه محاصره دریایی خود و تضعیف بنیان‌های اقتصادی‌اش بچشد. موضوعی که با توجه به افشاگری اخیر در مورد رژیم امارات، حق مسلم کشورمان است. 
و در نهایت نکته سوم اینکه افشاگری اخیر در مورد رژیم امارات تا حد زیادی آبروی آن را نزد افکار عمومی این رژیم و جهان هم بر باد داده است. افکار عمومی امارات اکنون به عینه می بینند که حکام آن‌ها به بردگان رژیم اشغالگر قدس و آمریکا تبدیل شده‌اند. در عین حال آن‌ها می فهمند که چرا ایران در حمله به اهداف و منافع امارات ذیحق است. ورای همه این ها، جهانیان نیز که حس تنفر به رژیم صهیونیستی دارند، اکنون رژیم امارات را نیز همدست اسرائیل می دانند و حس تنفر نسبت به این رژیم هم در محیط بین المللی افزایش پیدا کرده است. از یاد نبریم که امارات در سال های اخیر میلیاردها دلار در حوزه تبلیغات و قدرت نرم هزینه کرده تا موقعیت خود در محیط بین المللی را به بهترین نحو ارتقا دهد. با این حال، در وضعیت کنونی، دنیا آن را چیزی جز شریک و همدست یک رژیم جنایتکار نظیر اسرائیل نمی بیند. بگذریم که صهیونیست‌ها تا حد زیادی طرف اماراتی را تحقیر کرده و با افشای رویداد اخیر نشان دادند که اساسا برایشان حساسیت های رژیم امارات مهم نیست. 
مجموع این مسائل یک واقعیت را فریاد می زنند و آن هم این است که آینده تیره‌ای پیش چشم رژیم امارات است. آینده ای که می تواند جاه طلبی‌های سران رژیم امارات را معکوس سازد و کابوس‌های ترسناکی را برای آن ها ایجاد کند. در حقیقت، رژیم امارات چه در حوزه قدرت نرم، چه سخت و چه هوشمند، در آینده ای نه چندان دور باید متحمل خسارات به شدت سنگینی شود. موضوعی که هیچ آمادگی را هم برای مقابله با تبعات آن ندارد.