«تسلیم شو تا راحت‌تر حذف شوی» نقل‌قول اخیر جیم جاتراس، دیپلمات پیشین آمریکایی، زاویه‌ای تلخ اما واقعی از سیاست خارجی واشنگتن را روایت می‌کند. او با اشاره به سرنوشت معمر قذافی در لیبی، این پرسش را پیش می‌کشد که آیا اساساً در معادلات قدرت‌های بزرگ، جایی برای «تسلیم‌شدگان مشروط» وجود دارد؟
قذافی پس از سقوط صدام در عراق، وحشت زده تمام برنامه هسته‌ای خود را کنار گذاشت و با شروط غرب کنار آمد، به این امید که از سرنوشت مشابهی دور بماند. اما نتیجه چه شد؟ همان غرب نه تنها امنیتش را تضمین نکرد، بلکه زمینه‌ساز حذف فیزیکی او در خشونت‌بارترین شکل ممکن شد. این پیام برای کشورهای دیگر کاملاً شفاف است و آن اینکه «خلع سلاح در برابر غرب، نه تنها تضمین‌کننده بقا نیست، بلکه ممکن است کشور را در مرحله بعد، آسیب‌پذیرتر و آماده‌تر برای حذف نشان دهد. شاید این تجربه تلخ، یکی از دلایلی باشد که کشورهایی مانند کره شمالی، امنیت خود را نه در توافق، که در بازدارندگی هسته‌ای جستجو می‌کنند.»
 اما آنچه که باید بیش از گذشته مورد توجه ما قرار گیرد:
۱- دولت ترامپ با به راه انداختن جنجال رسانه‌ای پیرامون لشکرکشی ناوها و تهدید به اعزام یگان‌های جدید، به دنبال ایجاد خطای محاسباتی در اراده ملت ایران است. اما حقیقت اینجاست که اگر این تحرکات نظامی کارایی واقعی داشتند، نیازی به این حجم از هیاهوی رسانه‌ای و تبلیغات جهانی نبود. حضور حماسی مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن ثابت کرد که محاسبات مبتنی بر تهدید و ارعاب، هیچ خللی در ایستادگی ملی ایجاد نخواهد کرد. دوران تحمیل اراده‌ها زیر سایه تجهیزات جنگی به سر آمده است...